Nga shkolla “Mihal Grameno” në Fushë-Kosovë deri në garat ndërkombëtare, mësimdhënësi dhe trajneri flet për lidhjen me fëmijët, përvojën me sportistët me aftësi të kufizuara, emocionet e fitoreve dhe çastet kur një buzëqeshje apo një hap përpara vlen më shumë se një medalje.
Për Besnik Jashanicën, vlera e punës së tij shihet në çaste si buzëqeshja e një fëmije pas një ushtrimi të realizuar me sukses, guximi për të kapërcyer pasigurinë dhe gëzimi i sportistit që shprehet: “Unë mundem!” Arritjet më domethënëse, beson ai, nuk maten gjithnjë me medalje; rëndësi ka edhe vetëbesimi që fiton një fëmijë.
Të lidhura
None found
Mes Jashanicës dhe fëmijëve me të cilët punon është krijuar një raport i afërt e i ngrohtë. Ata e duan trajnerin, ndërsa ai u përgjigjet me durim, vëmendje e përkushtim dhe gëzohet për çdo përparim të tyre. Përmes sportit, fëmijët jo vetëm ushtrohen e garojnë, por gjejnë edhe mundësinë të ndihen të pranuar, të krijojnë shoqëri dhe të kenë pranë dikë që u beson.
Jashanica punon si mësimdhënës në shkollën “Mihal Grameno” në Fushë-Kosovë dhe si trajner në disa disiplina. Rrugëtimi i tij përfshin punën e përditshme me nxënësit dhe garat ndërkombëtare të Olimpiadës Speciale të Kosovës. Në një rrëfim për Telegrafi.com, ai kujton përvojat dhe emocionet e këtij udhëtimi, si dhe bindjen se sporti duhet të jetë i hapur për të gjithë.
Pasioni i hershëm për sportin dhe lidhja me nxënësit
Që fëmijë, Jashanica e ka pasur sportin pasion. Dëshira për të ndihmuar të rinjtë të përparojnë e çoi drejt një profesioni që ndërthur edukimin me aktivitetin fizik. Sot, ai ndihet krenar që atë pasion e ka bërë pjesë të përditshmërisë së tij profesionale.
Prej vitit 2009 është pjesë e shkollës “Mihal Grameno”. Gjatë kësaj kohe ka ndarë njohuritë e tij, ka parë breza nxënësish të rriten dhe ka krijuar kujtime që vazhdojnë edhe pasi mbaron viti shkollor. Takimet me ish-nxënësit, të cilët e kujtojnë me respekt dhe dashuri, janë ndër shpërblimet më të bukura për të. Ato dëshmojnë se lidhja mes mësimdhënësit dhe fëmijës mund të zgjasë edhe pasi rrugët e tyre ndahen.
Atletika, futbolli dhe triathloni: suksesi i sportistëve në plan të parë
Përveç punës në shkollë, Jashanica është angazhuar në atletikë, futboll e triathlon. Këto disiplina i kanë mësuar sa të rëndësishme janë këmbëngulja, disiplina dhe puna së bashku. Federata e Triathlonit e Kosovës e ka zgjedhur trajner të vitit në 2023 dhe 2024. Megjithatë, kur flet për suksesin, ai i vë në qendër sportistët që ka ndihmuar.
“Për çdo arritje ndiej krenari, por më shumë se gjithçka më gëzon zhvillimi i sportistëve dhe fakti që kanë fituar besim në aftësitë e tyre.”
Vlerësimet personale nuk janë burimi kryesor i kënaqësisë së tij. Ajo vjen nga përparimi i sportistëve që udhëheq dhe nga mundësia për t’i ndihmuar të kuptojnë se çfarë mund të arrijnë.
Një përvojë ku edhe trajneri kishte shumë për të mësuar
Angazhimi i Jashanicës në Olimpiadën Speciale të Kosovës është një kapitull i veçantë në karrierën e tij. Puna me sportistë me aftësi të kufizuara intelektuale i ka sjellë përvoja profesionale, por edhe lidhje njerëzore që kanë rëndësi të veçantë për të.
“Në fillim u bashkova për t’i stërvitur sportistët, por pastaj e kuptova se edhe unë mund të mësoja shumë prej tyre.”
Raporti mes tyre është ndërtuar mbi respekt, durim dhe komunikim që i bën të gjithë të ndihen të vlerësuar. Jashanica mban parasysh se secili fëmijë ka tiparet, aftësitë dhe ritmin e vet. Prandaj, ai përpiqet t’i kuptojë nevojat e secilit, t’i nxisë pa i krahasuar me të tjerët dhe t’ua njohë përpjekjet, edhe kur rezultati nuk del ashtu siç pritej.
Për një fëmijë, të dijë se dikush e mirëpret dhe gëzohet që ai është aty, mund të jetë po aq e rëndësishme sa ushtrimi. Kjo përvojë i kujton trajnerit se edukimi nuk përbëhet vetëm nga ajo që u përcjellim të tjerëve, por edhe nga mësimet që marrim prej tyre.
“Unë mundem!” – shprehja e një besimi të fituar
Ndër përjetimet që e prekin më shumë është të shohë një sportist që në fillim ngurron të marrë pjesë, por me kalimin e kohës fiton guximin të dalë në garë.
“Të shohësh dikë që fillimisht heziton dhe më pas guxon të garojë, të mbush me një ndjenjë të jashtëzakonshme.”
Pastaj vjen çasti që ai e mban mend me dashuri, kur sportisti thotë: “Unë mundem!”
Janë vetëm dy fjalë, por për një fëmijë që ka pasur nevojë për mbështetje e nxitje, ato mund të shprehin gjithë rrugën e bërë. Në atë çast, rëndësi nuk ka vetëm mundësia për ta fituar garën. Rëndësi ka se sportisti është gati të provojë, të përballet me vështirësinë dhe t’i besojë vetes më shumë.
Kjo është një nga anët më kuptimplota të punës së Jashanicës: të vërejë e të vlerësojë përparimin që mund të fshihet brenda një ushtrimi të zakonshëm.
Berlini dhe Malta: përfaqësimi i Kosovës dhe gëzimi i sportistëve
Puna me Olimpiadën Speciale e ka çuar Jashanicën edhe në gara jashtë vendit, ku sportistët kosovarë kanë përfaqësuar Kosovën me krenari.
Në vitin 2023, ai ishte pjesë e ekipit të trajnerëve të delegacionit kosovar në Lojërat Botërore të Berlinit. Një tjetër përvojë që e veçon ishte pjesëmarrja në garat e notit “Malta Open Swimming 2026”.
“Është ndjenjë e veçantë t’i shohësh sportistët tanë duke e përfaqësuar Kosovën me krenari, veçanërisht kur puna shpërblehet me medalje. Por kujtimet më të forta për mua mbeten buzëqeshjet dhe gëzimi i tyre.”
Udhëtimet nuk lidhen në kujtesën e tij vetëm me podiumet. Ai kujton edhe emocionet e sportistëve teksa marrin pjesë në gara ndërkombëtare, takojnë njerëz të rinj dhe përjetojnë krenarinë e përfaqësimit të vendit.
Gëzimi i familjeve përparon bashkë me fëmijët
Sipas Jashanicës, sporti luan rol të rëndësishëm në zhvillimin fizik, krijimin e marrëdhënieve shoqërore dhe rritjen e vetëbesimit te fëmijët me aftësi të kufizuara intelektuale. Aktivitetet sportive u krijojnë mundësi të bëjnë miq, të bëhen më të pavarur dhe të ndihen pjesë e një grupi.
Prindërit janë partnerët kryesorë në këtë proces. Bashkëpunimi me familjet mbështetet te besimi dhe mirëkuptimi. Kur prindërit shohin përparimin e fëmijëve dhe e shprehin gëzimin e mirënjohjen, kjo bëhet një prej shpërblimeve më të çmuara për trajnerin.
Jo gjithmonë podiumi është ajo që e lumturon më shumë një prind që e ka shoqëruar fëmijën në çdo hap. Shpesh mjafton ta shohë të lumtur mes të tjerëve, duke marrë pjesë, duke krijuar miqësi dhe duke zbuluar aftësi të reja. Në këto përvoja, trajneri bëhet jo vetëm udhëheqës i stërvitjes, por edhe një mbështetje për familjet.
Sporti duhet t’i përfshijë të gjithë fëmijët
Puna e afërt me fëmijët dhe njohja e nevojave të tyre i kanë bërë të dukshme për Jashanicën edhe pengesat që ende hasen në Kosovë. Edhe pse janë shënuar përparime, sipas tij, nevojiten më shumë pajisje, kushte dhe programe gjithëpërfshirëse.
“Secili fëmijë duhet të ketë mundësi të barabarta të zhvillohet dhe të jetë pjesë e sportit.”
Që kjo të arrihet, duhen përkrahje institucionale afatgjatë, transport, ndihmë financiare dhe hapësira të përshtatshme gjatë gjithë vitit. Të rinjtë, ndërkohë, ftohen të bëhen vullnetarë, pasi edhe një kontribut i vogël mund të ketë ndikim të madh.
“Kur u japim ndihmë të tjerëve, bëhemi edhe vetë më të pasur si njerëz.”
Një rrëshqitje në pishinë që u kthye në të qeshura
Lidhja me sportistët krijohet jo vetëm përmes stërvitjeve të përqendruara, por edhe në çastet e paplanifikuara, shakatë dhe situatat që mbeten në kujtesë.
Një herë, ndërsa po u tregonte sportistëve si bëhej një ushtrim në pishinë, Jashanica rrëshqiti papritur. Të gjithë nisën të qeshnin. Për pak çaste, trajneri që duhej të demonstronte ushtrimin u bë vetë protagonisti i një episodi gazmor, të cilin ende e kujton me buzëqeshje.
Ngjarje të tilla të vogla e bëjnë më të gjallë përditshmërinë dhe dëshmojnë se marrëdhënia me fëmijët nuk përfshin vetëm disiplinën dhe përgatitjen sportive. Jashtë punës, Jashanica e përshkruan veten si njeri të thjeshtë, familjar dhe të përkushtuar. Kohën e lirë përpiqet ta ndajë me familjen dhe miqtë.
Gjurmë në zemrat e nxënësve dhe më shumë mundësi për sportin
Jashanica synon ta vazhdojë kontributin e tij në zhvillimin e sportit dhe të krijojë më shumë mundësi për fëmijët e personat me aftësi të kufizuara, duke i kushtuar vëmendje të veçantë gjithëpërfshirjes.
Nëse do të kthehej në fillim të karrierës, këshilla që do t’i jepte vetes do të ishte të kishte durim, të këmbëngulte dhe të mos hiqte dorë nga ëndrrat. Nxënësve u përcjell këtë mesazh, që dëshiron t’i shoqërojë edhe pasi të largohen nga shkolla:
“Besoni në veten tuaj, punoni me përkushtim dhe mos u trembni nga dështimi. Suksesi ndërtohet çdo ditë.”
Ai dëshiron të kujtohet jo vetëm për titujt apo rezultatet, por si dikush që u besoi nxënësve dhe sportistëve të tij dhe i ndihmoi të zbulojnë aftësitë që bartin brenda vetes.
“Suksesi më i madh për mua nuk qëndron te numri i medaljeve, por te numri i jetëve ku kemi sjellë ndikim pozitiv. Çdo sportist meriton mundësi, çdo përpjekje meriton respekt dhe askush s’duhet të mbetet jashtë sportit.”
Një ditë, nxënësit e tij do të ndjekin rrugët e veta, ndërsa sportistët që ka trajnuar do të kenë ëndrra e synime të reja. Ndoshta nuk do t’i mbajnë mend të gjithë ushtrimet, garat apo rezultatet. Ajo që Jashanica shpreson se do t’u mbetet është kujtimi i një njeriu që u besoi edhe kur ata vetë nuk ishin të sigurt nëse mund t’ia dilnin. /Telegrafi/
