A është Franca e vitit 2026 versioni më i frikshëm i epokës Deschamps?

Pas triumfit 2-0 kundër Marokut në Boston, i cili i siguroi Francës një vend në gjysmëfinalen e tretë rresht të Kupës së Botës, Kylian Mbappe u përball me një pyetje domethënëse: a përfaqëson ky grup lojtarësh ekipin më të fortë francez në të cilin ka luajtur ndonjëherë?

Kapiteni i “Les Bleus” shmangu një përgjigje kategorike. Duke evokuar kujtimet e titujve të fituar dhe finaleve të arritura me breza që tashmë e kanë provuar vlerën e tyre përmes trofeve, Mbappe theksoi se ky ekip ende nuk ka arritur atë status. Megjithatë, ajo çfarë ai pranoi pa asnjë rezervë ishte potenciali i jashtëzakonshëm që përshkon këtë skuadër, një formacion që ushqen ëndrrat e të gjithëve për atë që mund të realizojë.

Fjalët e tij nuk ishin thjesht një shprehje modestie. Mbappe bëri një ndarje të qartë mes dy modeleve të skuadrave franceze në epokën e Didier Deschamps: ato që triumfuan duke u mbështetur në shkëlqimet individuale dhe ky version i ri, një makineri që prodhon futbollin më fluid, më ofensiv dhe më dominues ndër kombëtaret e mbetura në garë.

Pyetja thelbësore mbetet: pa e fituar ende trofeun, a mund të vlerësohet kjo Francë si një formacion më superior se ai i vitit 2018 që u ngjit në majën e botës?

Brendi më i pasur me talent i Francës?

Duke lënë pas çdo reference historike dhe duke u fokusuar ekskluzivisht në ecurinë aktuale në këtë Botëror, shifrat janë elokuente. Skuadra e Deschamps e kaloi fazën e grupeve me autoritet, duke mundur Senegalin 3-1 dhe Norvegjinë 4-1 pa u vënë kurrë nën presion të vërtetë. Rrugëtimi vazhdoi me eliminimin e Suedisë 3-0 në raundin e 32-të, një fitore minimale 1-0 ndaj Paraguajit dhe suksesin e pastër 2-0 në çerekfinale kundër Marokut, një takim ku linja e prapme franceze mbeti praktikisht e paprekur.

Arritja e pesë fitoreve radhazi në fazat me eliminim direkt përbën një moment historik që ky brez nuk e kishte prekur më parë.

Në epiqendër të këtij mekanizmi qëndron padiskutim Kylian Mbappe. Me tetë gola në këtë turne, ai ka grumbulluar 20 realizime në tri edicione të Kupës së Botës, duke u pozicionuar vetëm një larg rekordit absolut të Lionel Messit. Për më tepër, ai është shndërruar në golashënuesin historik të Francës, duke e kaluar Olivier Giroud.

Sidoqoftë, transformimi thelbësor në këtë edicion qëndron diku tjetër: Mbappe nuk po e mban më peshën i vetëm.

Michael Olise është profilizuar si krijuesi më i spikatur i kompeticionit, duke regjistruar pesë asistime, shifra më e lartë e dokumentuar për një lojtar në një Botëror që prej vitit 1994. Ousmane Dembele, mbajtësi aktual i “Topit të Artë”, ka kontribuar me pesë gola, përfshirë dhe atë të dytin në rrjetën e Marokut. Ndërkohë, nga banka, Bradley Barcola dhe Desire Doue i ofrojnë Deschamps dy alternativa me fuqi të tillë shpërthyese saqë do të ishin protagoniste absolute në shumicën e skuadrave të tjera.

Duhet theksuar se tre nga këta lojtarë fituan Ligën e Kampionëve së bashku me PSG-në në sezonin e shkuar. Franca e sotme nuk ka më nevojë për magjinë e çastit të një të vetmi për të mbijetuar në përballjet e mëdha; ajo tashmë zotëron katër apo pesë futbollistë të aftë për të diktuar ritmin dhe për të përcaktuar mënyrën se si zhvillohet një sfidë.

Një koleksionist fitoresh në çdo skenar

Përballja me Paraguajin nxori në pah forcën e karakterit të këtij grupi. Përballë një rivali që nuk synonte të ndërtonte lojë, por të fragmentonte ritmin dhe të nxiste gabime, francezët nuk e humbën qetësinë. Ata demonstruan maturi dhe e administruan situatën pa shenja paniku.

Ndërsa dueli me Marokun ilustroi shumanshmërinë e kësaj skuadre. Në pjesën e parë, Mbappe gaboi nga pika e bardhë e penalltisë dhe për disa çaste u duk i trazuar nga konfuzioni i krijuar rreth vendimit të VAR-it — një skenar që në të shkuarën mund ta kishte destabilizuar Francën, por jo kësaj radhe. Desire Doue u shndërrua në lojtarin më të rrezikshëm për një hark të gjatë kohor dhe ishte pikërisht një prekje e tij fantastike që inicioi aksionin e golit të parë drejt Mbappes.

Olise vijoi të orkestronte tempin, duke fituar faulle dhe duke krijuar korridore edhe kur Maroku synonte të mbyllej hermetikisht. Dembele, pavarësisht se nuk ishte gjithmonë i pranishëm në lojë, gjeti instinktin për të shënuar. Ky është pikërisht sekreti i Francës së re: kontributi i njëkohshëm i shumë interpretëve në të njëjtin takim.

Legjenda e skuadrës “përherë të stërmbushur me yje”

Në prag të çdo turneu është kthyer në klishe të thuhet se Franca është “gjithmonë e mbushur me talente”. Por talenti në vetvete nuk ka qenë asnjëherë elementi unik që ka ndarë triumfin nga fiaskoja. Çdo formacion i Deschamps që nga viti 2016 ka pasur në dispozicion cilësi individuale të jashtëzakonshme. Diferencën e ka bërë fakti nëse ato talente funksiononin si një mekanizëm i mirëorganizuar apo thjesht si një amalgam yjesh në pritje të momentit të tyre.

Brezi i vitit 2018 shpesh idealizohet si një gjeneratë që prodhonte futboll spektakolar, por e vërteta ishte tjetër. Ajo Francë ishte ngritur mbi themelet e disiplinës mbrojtëse, shpejtësisë në tranzicion dhe aftësisë për të dënuar kundërshtarët që ekspozonin hapësira. Një formulë që dha rezultat perfekt, por që ekspozoi edhe limitet e veta përballë atyre që nuk i ofronin mundësitë për të goditur në kundërsulm.

Dështimet evropiane si mësime

Në Euro 2020, Franca u eliminua nga Zvicra në raundin e 16-të, pasi kishte shpërdoruar një avantazh 3-1. Kylian Mbappe dështoi nga penalltia vendimtare në seri. Ky eliminim nuk ishte thjesht një aksident rrugor; Franca ende nuk kishte gjetur formulën për të dominuar ndeshjet ku kundërshtari nuk sulmonte dhe nuk linte boshllëqe.

E njëjta çështje u rishfaq në Euro 2024. Skuadra arriti në gjysmëfinale e mbështetur mbi një mbrojtje të fortë dhe fitore minimale, por pa një identitet të qartë ofensiv. Kur u ndesh me Spanjën, e cila kishte një projekt loje të mirëpërcaktuar dhe presing intensiv, u dorëzua. Dy turne, tre vite distancë, me të njëjtin përfundim: një Francë me bollëk talenti, por pa një mekanizëm të qartë për të kontrolluar përballjet.

Nga varësia ndaj Mbappes te një ansambël i kompletuar

Botërori 2022 ishte më kompleks. Franca mbërriti në finale dhe Mbappe realizoi një prej paraqitjeve më madhështore individuale në analet e Kupës së Botës me tripletën e tij në finalen ndaj Argjentinës. Megjithatë, ajo sfidë nxori në pah një dobësi: në çastet më kritike, skuadra ishte tepër e varur nga gjenialiteti i Mbappes. Po të mos merrte ai përgjegjësinë për ta rikthyer ekipin në ndeshje, Franca me shumë gjasa nuk do të kishte arritur kurrë te penalltitë. Sot, peizazhi ka ndryshuar.

Mutacioni i madh i Deschamps

Kjo Francë ka filluar të marrë formën e saj të tanishme pas humbjes në finalen e Euro 2016. Që atëherë, Deschamps ka investuar një dekadë në ndërtimin e një skuadre më solide dhe më të plotë. Botërori 2018 u fitua në sajë të cilësisë individuale dhe një organizimi të përsosur. Liga e Kombeve në vitin 2021 dha sinjalet e para të një skuadre më kreative, ndërsa dështimet në Evropianët e fundit sinjalizuan se duhej një ndryshim. Ky ndryshim u materializua përmes lojtarëve.

Michael Olise i ka dhënë Francës një arkitekt të vërtetë, një futbollist që mund të shpërthejë mbrojtje të mbyllura jo vetëm me shpejtësi, por edhe përmes kombinimeve dhe inteligjencës. Doue dhe Barcola sjellin freski dhe kuptojnë lojën kolektive, ndërsa Rayan Cherki i jep Deschamps një tjetër armë nga stoli. Për herë të parë në këtë epokë, Franca ka më shumë se një mënyrë për të fituar.

Kërcimi final i Deschamps

Didier Deschamps ka konfirmuar se ky do të jetë Botërori i tij i fundit në krye të Francës dhe momenti duket i përkryer. Pas një dekade me skuadra jashtëzakonisht të talentuara, por jo gjithmonë spektakolare, ai ka formësuar ekipin më të bukur të epokës së tij. Në gjysmëfinale e pret Spanja — një përballje me peshë të veçantë për këtë brez francez, pas eliminimit në Euro 2024.

Spanja përbën testin më të vështirë për këtë Francë, duke synuar pikërisht ato zona ku ende nuk është sfiduar seriozisht: kontrollin e mesfushës dhe aftësinë për të triumfuar edhe kur Mbappe nuk është protagonisti kryesor. Por një gjë është e padiskutueshme: kjo skuadër nuk është më ajo e vitit 2018 që priste kundërshtarin për ta goditur në kundërsulm. Kjo Francë synon të dominojë, të kontrollojë dhe të imponojë vullnetin e saj.

Nëse Deschamps arrin ta mbyllë aventurën me një tjetër Kupë Bote, atëherë ky formacion do të vulosë trashëgiminë e tij si një ndër trajnerët më të mëdhenj në historinë e kombëtareve. Por edhe pa trofeun, ajo çfarë ai ka ndërtuar në vitin 2026 mund të konsiderohet si kryevepra e karrierës së tij.