Nevoja për të treguar gjithmonë historinë më mbresëlënëse, përvojën më të vështirë ose për të thënë fjalën e fundit mund të ketë shkaqe që nuk dallohen menjëherë.
Të lidhura
None found
Ju flisni për një ditë të rënduar, por dita e tij ka qenë edhe më e vështirë. Tregoni për një udhëtim dhe ai ju thotë se e ka vizituar më parë atë vend. Nëse tema lidhet me shëndetin, punën apo dashurinë, ai ka menjëherë një histori personale, një këshillë dhe atë që e paraqet si përgjigjen përfundimtare.
Pothuajse secili prej nesh njeh të paktën një njeri të tillë. Pavarësisht se çfarë ndani me të, ai pretendon se e ka parë, provuar ose kuptuar shumë kohë para jush. Kur thoni se jeni të lodhur, ai ka qenë më i rraskapitur; kur tregoni një arritje të bukur, suksesi i tij ka qenë më i madh; ndërsa për çdo problem tuajin e di saktësisht zgjidhjen, edhe pse nuk i keni kërkuar këshillë.
Komunikimi me të bëhet shpejt rraskapitës, pasi biseda pushon së qeni një shkëmbim i mirëfilltë. Historia juaj nuk dëgjohet me vëmendje, por shërben vetëm si trampolinë që bashkëbiseduesi ta zhvendosë sërish fokusin te vetja.
Psikologjia e përshkruan këtë si një prirje për ta drejtuar bisedën drejt vetes. Sidoqoftë, fakti që dikush flet shpesh për veten nuk nënkupton automatikisht se ka çrregullim narcistik të personalitetit.
Shprehja “edhe mua më ka ndodhur” nuk krijon gjithmonë afërsi
Është krejt e natyrshme që rrëfimi i dikujt për një përvojë të bukur ose të vështirë të na sjellë ndër mend një ngjarje të ngjashme nga jeta jonë. Kur e ndajmë atë, synimi shpesh është t’i përcjellim tjetrit mesazhin: “Të kuptoj, nuk je vetëm.”
Ajo që e bën ndryshimin është vazhdimi i bisedës.
Dikush që kërkon një lidhje të sinqertë do ta përmendë shkurtimisht përvojën personale, përpara se ta kthejë sërish vëmendjen te personi tjetër.
“Edhe mua më ka ndodhur diçka e ngjashme. Po ti, si ndihesh tani?”
Në të kundërt, ai që dëshiron ta dominojë komunikimin nuk i rikthehet më rrëfimit tuaj. Në vend të kësaj, nis të japë hollësi për veten, vendos përvojat në peshore dhe shpesh ia zvogëlon rëndësinë asaj që sapo keni treguar. Kështu, në fund nuk ndiheni si një person që është dëgjuar, por si publiku i tij, transmeton Telegrafi.
Çfarë i shtyn disa njerëz të sillen sikur dinë gjithçka?
Kjo mënyrë sjelljeje nuk buron në çdo rast nga e njëjta arsye. Ka njerëz që thjesht nuk kanë mësuar të dëgjojnë dhe mendojnë se një bashkëbisedues i mirë duhet të përgjigjet menjëherë me një histori personale ose me këshilla.
Disa të tjerë nuk e durojnë lehtë heshtjen, ndaj përpiqen ta shmangin duke folur për veten.
Te një pjesë e njerëzve, megjithatë, ekziston një dëshirë e theksuar për t’u perceptuar si të aftë, me përvojë dhe të rëndësishëm. Të pranojnë se nuk dinë diçka, se nuk e kanë kaluar një përvojë ose se nuk e kanë përgjigjen mund t’ua cenojë ndjenjën e vlerës personale.
Për këtë arsye, ata mund të flasin me bindje të madhe edhe kur nuk zotërojnë njohuri të mjaftueshme.
Gjithashtu, e kanë të vështirë të pranojnë kur korrigjohen dhe ofrojnë këshilla pa ua kërkuar askush.
Shpesh i ndërpresin të tjerët për të treguar çfarë kanë përjetuar vetë dhe pothuajse çdo temë e kthejnë në një garë krahasimesh.
Madje, arritjen e një personi tjetër mund ta shohin si kërcënim ndaj vlerës së tyre.
Hulumtimet për tiparet narcistike tregojnë se kërkimi i fortë për njohje dhe status mund të shfaqet në forma të ndryshme të narcizmit. Disa njerëz e shprehin haptazi bindjen se qëndrojnë mbi të tjerët, kurse disa kërkojnë pandërprerë miratim, sepse në thelb përballen me pasiguri.
A mund të jetë pasiguria burimi i mendjemadhësisë?
Termat “mendjemadhësi” dhe “sedër e tepruar” përdoren shpesh për të përshkruar persona që reagojnë me ndjeshmëri të madhe ndaj kritikave, kanë nevojë për miratimin e të tjerëve dhe nuk e përballojnë mirë faktin që dikush mund të dijë ose të arrijë më shumë se ata.
Në raste të caktuara, pikërisht pasiguria mund të jetë në themel të kësaj sjelljeje.
Kur vlerësimi për veten mbështetet së tepërmi tek admirimi dhe aprovimi nga njerëzit e tjerë, kundërshtimi mund të përjetohet si poshtërim, ndërsa dijet e një personi tjetër mund të shihen si kërcënim.
Kjo e shtyn individin të përpiqet të dëshmojë se “e ka ditur gjithmonë”, se “e ka parë më herët” ose se “ka kaluar diçka edhe më të rëndë”.
Ajo që nga jashtë duket si vetëbesim nuk është medoemos dëshmi e një sigurie të qëndrueshme në vetvete. Ndonjëherë, kjo paraqitje shërben si mekanizëm mbrojtës për vetëbesimin.
Psikologët bëjnë dallimin mes tipareve narcistike grandioze dhe atyre vulnerabile. Tipi grandioz e shpreh hapur ndjenjën e rëndësisë së vet dhe kërkon admirim. Ndërkaq, personi me tipare vulnerabile mund të shfaqet më i pasigurt, por mbetet jashtëzakonisht i ndjeshëm ndaj kritikës dhe mënyrës se si vlerësohet nga të tjerët.
Megjithatë, nuk do të ishte e drejtë që çdo njeri llafazan, mendjemadh ose i lodhshëm në komunikim të etiketohej si narcist. Vetëm një profesionist mund ta diagnostikojë çrregullimin narcistik të personalitetit, i cili kërkon praninë e një modeli sjelljeje të qëndrueshëm dhe të përhapur, jo thjesht një shprehi të pakëndshme gjatë bisedave.
Përse ky lloj komunikimi na shteron kaq shumë?
Në një bashkëbisedim të shëndetshëm, fokusi lëviz natyrshëm mes pjesëmarrësve. Fillimisht flet njëri, ndërsa tjetri dëgjon, pyet dhe përpiqet të kuptojë; më pas, rolet shkëmbehen.
Kur e gjithë vëmendja mbetet pa ndërprerje te vetëm njëri prej tyre, personi tjetër nis të ndihet sikur nuk shihet fare.
