Teksa vitet kalojnë, shumë burra mbeten pa miqësi të ngushta dhe përfundojnë duke e kërkuar pothuajse të gjithë afërsinë dhe përkrahjen emocionale te partnerja.
Të lidhura
None found
Pas një jave rraskapitëse, po bëheni gati të takoheni me shoqet. Bisedat, të qeshurat dhe një gotë verë janë pikërisht pushimi që ju duhet. Por më pas ktheni sytë nga bashkëshorti: ai qëndron në divan dhe kalon pa ndonjë qëllim nga njëra përmbajtje në tjetrën në telefon. E dini se edhe pas kthimit do ta gjeni në të njëjtin vend.
Në atë çast, kënaqësia për daljen nis të zbehet dhe vendin e saj e zë ndjenja e fajit.
Në pamje të parë, qëndrimi i tij vetëm në shtëpi mund të duket më i mirë sesa një mbrëmje jashtë me shokët. Megjithatë, në vend që të ndiheni mirënjohëse, mund të përjetoni një ndjesi kufizimi.
Ndonëse kjo çështje diskutohet pak, shumë gra e përjetojnë si barrë martesën me një burrë që, përtej marrëdhënies në çift, nuk ka lidhje shoqërore me peshë.
Miqësitë mashkullore shpesh ndërtohen mbi një bazë më të brishtë se ato të grave, siç tregojnë studimet. Ndërsa gratë zakonisht afrohen “ballë për ballë”, duke biseduar, shprehur ndjenjat dhe ofruar mbështetje emocionale, burrat priren t’i krijojnë lidhjet “krah për krah”.
Për ta, afrimiteti shoqëror lind dhe vazhdon më shpesh përmes një veprimtarie të përbashkët. Mund të jetë sporti, një hobi, një dalje pas orarit të punës ose angazhimi së bashku në një projekt.
Aktiviteti shërben si pikë takimi dhe krijon terrenin ku ndërtohet besimi, pa qenë e nevojshme që ata të përballen drejtpërdrejt me biseda rreth emocioneve apo dobësive personale.
Vështirësia shfaqet sapo ndryshimet në jetë e ndërpresin veprimtarinë që i mbante të lidhur. Një shpërngulje, ndërrimi i vendit të punës, lindja e fëmijëve ose dalja në pension mund të sjellin njëkohësisht edhe mbylljen e miqësisë.
Nëse raporti mbahej gjallë nga ndeshja javore e basketbollit ose nga puna në të njëjtin ambient, ai mund të venitet pasi të mos ekzistojë më baza mbi të cilën ishte ngritur.
Në të kundërt, gratë arrijnë shpesh t’i mbajnë miqësitë për shumë vite, edhe kur jetojnë larg njëra-tjetrës, pasi lidhjet e tyre mbështeten te komunikimi dhe afërsia emocionale.
Një burrë mund të mos flasë për muaj apo edhe vite me dikë që vazhdon ta quajë mik të ngushtë. Megjithatë, mungesa e takimeve dhe e përvojave të përbashkëta bën që marrëdhënia të humbasë gradualisht forcën, transmeton Telegrafi.
Kjo prirje ka prodhuar atë që specialistët e përkufizojnë si një “recesion të miqësive” te burrat.
Një hulumtim i organizatës amerikane Survey Center on American Life zbuloi se afërsisht 15 për qind e burrave thanë se nuk kishin as edhe një mik të afërt. Krahasuar me vitin 1990, kjo shifër ishte pesë herë më e lartë.
Gjendja rëndohet më tej nga pritshmëritë shoqërore që u imponojnë djemve dhe burrave të tregohen të fortë, të mos i shfaqin emocionet dhe të mbështeten vetëm te vetja.
Një pjesë e madhe e tyre rriten duke besuar se të flasësh për ndjenjat tregon dobësi. Si rrjedhojë, partnerja shihet si i vetmi person të cilit mund t’ia tregojnë shqetësimet emocionale.
Ndikimi i kësaj vetmie shkon përtej jetës shoqërore dhe prek edhe shëndetin. Izolimi kronik shoqërohet me mundësi më të larta për ankth, depresion, si edhe për mendime apo sjellje vetëvrasëse.
Vivek Murthy, ish-kryekirurgu amerikan, e ka përshkruar vetminë si një epidemi të padukshme që mund të ketë pasoja vdekjeprurëse. Sipas paralajmërimit të tij, izolimi shoqëror lidhet me rrezik të shtuar për sëmundjet e zemrës, goditjet në tru dhe demencën.
Ekspertët vlerësojnë se dëmet shëndetësore që shkakton izolimi afatgjatë janë të krahasueshme me rreziqe të tjera serioze, përfshirë obezitetin dhe pirjen e duhanit.
Në mungesë të miqve të afërt, partnerja mund të shndërrohet në të vetmin rrjet shoqëror dhe emocional të burrit.
Ajo merr njëkohësisht rolin e bashkëshortes, shoqes më të mirë, njeriut të vetëm të besuar dhe burimit kryesor të zbavitjes. Përqendrimi i të gjitha këtyre roleve te një person krijon trysni të fortë dhe cenon baraspeshën e çiftit.
Sa herë që dëshiron të dalë vetëm ose të takohet me shoqet, gruaja mund të ndihet në faj, pasi është e vetëdijshme se partneri do të mbetet i vetëm në shtëpi.
Me kohën, faji rrezikon të kthehet në pakënaqësi. Për t’u përshtatur me të, ajo nis ta ngushtojë hapësirën e vet: i rrallon daljet, kthehet më shpejt në shtëpi dhe nuk i pranon ftesat, sepse mendon se nuk është e drejtë ta lërë vazhdimisht vetëm.
Në këto rrethana, çdo plan jashtë shtëpisë mund të shkaktojë tension. Gruaja mund të krijojë bindjen se mungesa e jetës shoqërore të partnerit po ia kufizon asaj lirinë dhe lumturinë.
