Me kalimin e viteve, shumë burra mbeten pa miqësi të afërta dhe përfundojnë duke e kërkuar pothuajse të gjithë mbështetjen emocionale dhe ndjesinë e intimitetit te partnerja.
Të lidhura
None found
Imagjinoni se sapo keni mbyllur një javë të lodhshme dhe po bëheni gati të takoni shoqet. Bisedat, të qeshurat dhe një gotë verë duken si çlodhja që ju duhet. Por, sapo ktheni sytë nga bashkëshorti, e shihni të ulur në divan, teksa kalon pa ndonjë qëllim nga një përmbajtje në tjetrën në telefon. Ndërkohë, e dini se edhe pas kthimit do ta gjeni në të njëjtin vend.
Në atë çast, kënaqësia që prisnit nga dalja nis të zëvendësohet nga ndjenja e fajit.
Në pamje të parë, situata mund të duket pozitive: më mirë të rrijë vetëm në shtëpi sesa të dalë me shokët. Megjithatë, në vend të mirënjohjes, ju përjetoni një ndjenjë kufizimi.
Ndonëse kjo temë diskutohet pak, një numër i madh grash e ndiejnë martesën si barrë kur bashkëshorti nuk ka lidhje shoqërore domethënëse jashtë marrëdhënies së çiftit.
Pse miqësitë mashkullore priren të zbehen?
Sipas studimeve, marrëdhëniet miqësore mes burrave janë shpesh më të cenueshme se miqësitë mes grave. Këto të fundit zakonisht zhvillojnë lidhje “ballë për ballë”, duke komunikuar, duke ndarë emocionet dhe duke i ofruar njëra-tjetrës përkrahje emocionale. Burrat, në të kundërt, kanë më shumë prirje t’i ndërtojnë miqësitë “krah për krah”.
Për ta, afërsia krijohet dhe mbahet gjallë kryesisht përmes veprimtarive të përbashkëta. Mund të bëhet fjalë për sport, një hobi, dalje pas orarit të punës apo përfshirje në të njëjtin projekt.
Aktiviteti shërben si pikë takimi dhe krijon kushtet për lindjen e besimit, pa e bërë të domosdoshme bisedën e drejtpërdrejtë rreth emocioneve apo dobësive personale.
Vështirësitë shfaqen kur ndryshimet në jetë i japin fund veprimtarisë që i mbante miqtë bashkë. Një shpërngulje, ndërrimi i punës, lindja e fëmijëve ose dalja në pension mund të sjellin njëkohësisht edhe mbylljen e miqësisë.
Nëse raporti mbahej nga ndeshja javore e basketbollit apo nga puna në të njëjtin mjedis, ai mund të venitet sapo të mos ekzistojë më elementi mbi të cilin ishte ngritur.
Ndërkaq, gratë shpesh ia dalin t’i vazhdojnë miqësitë për shumë vite, edhe kur jetojnë larg njëra-tjetrës, pasi marrëdhëniet e tyre ushqehen nga komunikimi dhe lidhja emocionale.
Një burrë mund të mos ketë asnjë kontakt për muaj apo edhe vite me dikë që vazhdon ta quajë mik të ngushtë. Megjithatë, mungesa e takimeve dhe e përvojave të përbashkëta bën që raporti të dobësohet pak nga pak dhe të humbasë afërsinë, transmeton Telegrafi.
Vetmia mashkullore, një epidemi që kalon në heshtje
Pasojë e kësaj dukurie është ajo që specialistët e përkufizojnë si “recesion të miqësive” te burrat.
Një studim i organizatës amerikane Survey Center on American Life zbuloi se afërsisht 15 për qind e burrave deklaruan se nuk kishin as edhe një mik të ngushtë. Krahasuar me vitin 1990, kjo shifër ishte pesë herë më e lartë.
Gjendjen e rëndojnë më tej normat shoqërore, sipas të cilave djemtë dhe burrat duhet të tregohen të fortë, të kontrollojnë veten dhe të mos varen nga të tjerët.
Shumë burra edukohen duke besuar se shfaqja e emocioneve nënkupton dobësi. Si rrjedhojë, ata mund ta shohin partneren si të vetmin njeri me të cilin mund të ndajnë shqetësimet e tyre emocionale.
Efektet e kësaj vetmie shtrihen përtej jetës shoqërore dhe prekin edhe shëndetin. Izolimi kronik shoqërohet me rritje të rrezikut për ankth, depresion, si edhe për mendime ose sjellje vetëvrasëse.
Vivek Murthy, ish-kryekirurgu amerikan, e ka përshkruar vetminë si një epidemi të padukshme që mund të jetë vdekjeprurëse. Sipas paralajmërimit të tij, izolimi shoqëror lidhet me një rrezik më të madh për sëmundje të zemrës, goditje në tru dhe demencë.
Ekspertët vlerësojnë se dëmet shëndetësore nga izolimi afatgjatë mund të krahasohen me rreziqet që vijnë nga faktorë të tjerë seriozë, përfshirë pirjen e duhanit dhe obezitetin.
Kur e gjithë barra emocionale bie mbi partneren
Në mungesë të miqve të afërt, partnerja mund të shndërrohet në të vetmin rrjet shoqëror dhe emocional të burrit.
Ajo merr njëherësh rolin e bashkëshortes, shoqes më të mirë, të vetmes të besuar dhe burimit kryesor të argëtimit. Mbajtja e gjithë këtyre roleve sjell presion të konsiderueshëm dhe cenon baraspeshën brenda marrëdhënies.
Sa herë që dëshiron të dalë vetëm ose të kalojë kohë me shoqet, gruaja mund të përballet me fajin, pasi është e vetëdijshme se partneri do të mbetet i vetëm në shtëpi.
Me kalimin e kohës, ky faj mund t’ia lërë vendin pakënaqësisë. Për t’iu përshtatur partnerit, ajo nis të zvogëlojë hapësirën e jetës së saj: i rrallon daljet, kthehet më shpejt në shtëpi dhe nuk i pranon ftesat, sepse mendon se nuk është e drejtë ta lërë shpesh vetëm.
Në këtë mënyrë, edhe një dalje e zakonshme mund të kthehet në shkak tensioni. Gruaja mund të krijojë bindjen se mungesa e jetës shoqërore të partnerit po ia kufizon lirinë dhe lumturinë e saj.
