Shpesh presim në heshtje që tjetri ta anulojë takimin, por në fund përsëri pranojmë. Pas këtij zakoni që na shkakton lodhje dhe bezdi mund të fshihet një ndjenjë faji shumë më e fuqishme nga sa e kuptojmë.
Të lidhura
None found
A ju ka ndodhur të hezitoni ta shtyni apo ta anuloni një takim, vetëm sepse e dini se personi tjetër e ka pritur me padurim? Situata bëhet edhe më e vështirë kur kuptoni se, përveç takimit me ju, ai person nuk ka planifikuar asgjë tjetër.
Duke menduar për rëndësinë që ky takim ka për tjetrin, bëhemi gati pa dëshirë dhe shpresojmë deri në momentin e fundit se mos mbërrin një mesazh që e anulon marrëveshjen.
Kur takohemi, biseda shpesh ecën me vështirësi. Temat kufizohen te persona që i njohim nga rrethe të përbashkëta ose nga një etapë e kaluar e jetës. Mungojnë pikëpamjet dhe përvojat e përbashkëta, ndërsa ne kujdesemi të mos hapim ndonjë debat apo të mos themi diçka që mund ta lëndojë bashkëbiseduesin.
Pavarësisht kësaj, ndjenja e detyrimit na bën të caktojmë edhe një takim tjetër për kafe ose drekë.
Ky raport, që shumë njerëz e njohin dhe që shpesh shoqërohet me peshë emocionale e faj, ka marrë emrin “guilt-lunch syndrome”, ose sindroma e drekës së shkaktuar nga ndjenja e fajit, transmeton Telegrafi.
Pse vazhdojmë të shoqërohemi nga keqardhja?
Kjo sindromë shfaqet kur e mbajmë gjallë lidhjen me dikë për motive që nuk lidhen me dëshirën tonë të vërtetë. Prania e atij personi nuk na gëzon, nuk na kënaq dhe nuk na jep ndonjë pasurim emocional. Marrëdhënien e vazhdojmë vetëm sepse kemi frikë nga faji që do të ndienim nëse do ta nxirrnim atë njeri nga jeta jonë.
Zakonisht bëhet fjalë për dikë që nuk e shohim më si mik të ngushtë, por si një njohje ose si një mik të dikurshëm, me të cilin rrugët tona janë ndarë prej kohësh.
Megjithatë, keqardhja lind shpesh nga problemet e tij personale, për të cilat mund të flasë vazhdimisht: mund të ketë mbetur pa punë, të përballet me vështirësi në ambientin profesional, të jetë tradhtuar nga partneri ose të kalojë një krizë martesore.
Pa e kuptuar se si, përfundojmë duke u shndërruar në mbështetjen e tij dhe në personin ku ai mund të shfryhet. Kështu krijohet ndjesia se duhet t’i dhurojmë një pjesë të kohës sonë.
Vështirësia qëndron te fakti se tjetri mund ta përjetojë këtë lidhje shumë më thellë. Ndërkohë, faji na mban pranë njerëzve me të cilët, në rrethana të tjera, ndoshta nuk do të krijonim kurrë miqësi.
Kur përballë kemi një person që di ta përdorë dhe ta forcojë ndjenjën tonë të fajit për interesin e vet, durimi ynë sprovohet edhe më shumë. Shpesh jemi tepër të sjellshëm për ta shprehur hapur të vërtetën dhe, në raste të tjera, thjesht na mungon fuqia për ta refuzuar ftesën.
Si të refuzoni pa treguar mungesë mirësjelljeje
Që në fëmijëri mësohemi të jemi të pranishëm për të tjerët dhe t’i dëgjojmë me durim vështirësitë e tyre. Por kjo nuk nënkupton se duhet të sillemi kundër nevojave tona ose ta vendosim veten gjithmonë në plan të dytë.
Një masë e arsyeshme egoizmi nuk tregon mungesë karakteri. Përkundrazi, ajo na ndihmon të ruajmë kohën, energjinë dhe qetësinë personale.
Nëse nuk kemi dëshirë të takohemi me dikë, mund ta refuzojmë ftesën pa u ndier të detyruar ta pranojmë, edhe nëse vendimi na shkakton siklet. Ndonjëherë mënyra më e mirë është të jemi të drejtpërdrejtë, shpejt dhe qartë, njësoj si kur heqim një leukoplast.
Nuk është e domosdoshme t’i deklarojmë kujtdo se shoqëria e tij nuk na pëlqen. Në shumë raste mjafton një përgjigje e sjellshme, por e prerë, e cila nuk lë vend për këmbëngulje.
Nuk ka nevojë të sajojmë arsye të gjata apo histori të ndërlikuara, në të cilat mund të humbasim edhe vetë. Mund të themi thjesht se nuk kemi kohë, se dita e propozuar nuk na përshtatet ose se për momentin kemi nevojë për pak hapësirë personale.
Sa më e qartë dhe e shkurtër të jetë përgjigjja, aq më pak mundësi ka që ajo të kuptohet gabim.
Po aq e rëndësishme është të heqim dorë nga ideja se duhet të jemi gjithmonë të mirë, të gatshëm dhe në dispozicion të çdo njeriu.
Nuk jemi të detyruar të bëhemi mbështetje emocionale në çdo orë dhe as të marrim përsipër zgjidhjen e problemeve të të tjerëve vetëm sepse deri tani kemi vepruar kështu.
Është krejt normale të pranojmë se disa njerëz nuk përputhen me ne dhe të zgjedhim të mos ua kushtojmë më kohën e lirë, e cila është e çmuar dhe gjithsesi e kufizuar.
