Me kalimin e viteve, shumë burra i humbasin lidhjet e ngushta shoqërore dhe përfundojnë duke e kërkuar pothuajse të gjithë afërsinë dhe përkrahjen emocionale vetëm te partnerja.
Të lidhura
None found
Pas një jave rraskapitëse, po bëheni gati të takoheni me shoqet. Vera, të qeshurat dhe bisedat duken si mënyra e duhur për t’u çlodhur. Por më pas vëreni bashkëshortin të ulur në divan, teksa kalon pa ndonjë synim nga një përmbajtje në tjetrën në telefon. E dini se edhe pas kthimit do ta gjeni në të njëjtin vend.
Në atë çast, kënaqësia për mbrëmjen që ju pret venitet dhe ia lë vendin fajit.
Ndoshta, në shikim të parë, situata duket e favorshme: a nuk është më mirë që ai të rrijë vetëm në shtëpi sesa të dalë me miqtë? Megjithatë, në vend të mirënjohjes, ju pushton ndjesia se po ju kufizohet liria.
Kjo çështje përmendet pak, por shumë gra e përjetojnë si barrë martesën me një burrë që, jashtë marrëdhënies në çift, nuk ka lidhje shoqërore me rëndësi.
Pse miqësitë mashkullore priren të veniten?
Sipas studimeve, marrëdhëniet miqësore të burrave janë shpesh më pak të qëndrueshme se ato të grave. Gratë kanë prirjen t’i krijojnë lidhjet “ballë për ballë”, duke biseduar, duke shprehur ndjenjat dhe duke i ofruar njëra-tjetrës përkrahje emocionale. Burrat, ndërkaq, lidhen më shpesh “krah për krah”.
Për ta, miqësia zakonisht ndërtohet dhe vazhdon përmes një veprimtarie të përbashkët, si sporti, një hobi, takimet pas orarit të punës apo bashkëpunimi në të njëjtin projekt.
Veprimtaria shërben si pikë afrimi dhe krijon terrenin ku besimi zhvillohet pa qenë e nevojshme të diskutohet drejtpërdrejt për emocionet ose dobësitë personale.
Vështirësitë shfaqen kur ndryshimet në jetë e ndalin aktivitetin që i mbante miqtë bashkë. Një shpërngulje, ndërrimi i punës, lindja e fëmijëve apo dalja në pension mund të sjellin edhe mbylljen e një miqësie.
Nëse marrëdhënia është mbajtur gjallë nga një ndeshje basketbolli çdo javë ose nga puna në të njëjtin ambient, ajo mund të marrë fund sapo të zhduket kjo pikë e përbashkët.
Në të kundërt, gratë shpesh i vazhdojnë miqësitë për shumë vite, edhe kur i ndan largësia, pasi lidhjet e tyre mbështeten te komunikimi dhe intimiteti emocional.
Një burrë mund të mos ketë asnjë kontakt për muaj ose vite me dikë që vazhdon ta quajë mik të ngushtë. Por, në mungesë të takimeve dhe përvojave të përbashkëta, marrëdhënia dobësohet dalëngadalë dhe përfundimisht zbehet, transmeton Telegrafi.
Vetmia mashkullore, një epidemi që kalon në heshtje
Si pasojë e kësaj dukurie është krijuar ajo që specialistët e përkufizojnë si “recesion të miqësive” te burrat.
Një studim i organizatës amerikane Survey Center on American Life zbuloi se afërsisht 15 për qind e burrave thanë se nuk kishin as edhe një mik të afërt. Krahasuar me vitin 1990, kjo shifër ishte pesëfishuar.
Gjendjen e rëndojnë më tej normat shoqërore, sipas të cilave djemtë dhe burrat duhet të tregohen të fortë e të përmbajtur dhe t’ia dalin duke u mbështetur vetëm te vetja.
Shumë burra edukohen me idenë se të flasësh për emocionet tregon dobësi. Për këtë arsye, partneren e shohin si të vetmin njeri të cilit mund t’ia tregojnë shqetësimet emocionale.
Ndikimi nuk kufizohet te jeta shoqërore, por shtrihet edhe te shëndeti. Izolimi kronik shoqërohet me rritje të rrezikut për depresion, ankth, si dhe për mendime ose sjellje vetëvrasëse.
Vivek Murthy, ish-kryekirurgu amerikan, e ka përshkruar vetminë si një epidemi të padukshme që mund të jetë vdekjeprurëse. Sipas paralajmërimit të tij, izolimi shoqëror lidhet me rrezik më të madh për demencë, goditje në tru dhe sëmundje të zemrës.
Ekspertët vlerësojnë se pasojat shëndetësore të izolimit afatgjatë janë të krahasueshme me rreziqe të tjera serioze, përfshirë obezitetin dhe pirjen e duhanit.
Partnerja në rolin e burimit të vetëm të përkrahjes
Nëse një burrë nuk ka miq të ngushtë, e gjithë jeta e tij emocionale dhe shoqërore mund të përqendrohet te partnerja.
Në këtë situatë, ajo duhet të përmbushë njëherësh rolin e bashkëshortes, mikeshës më të afërt, të vetmes njeri të besuar dhe burimit kryesor të zbavitjes. Ky grumbullim rolesh ushtron presion të fortë dhe cenon baraspeshën e marrëdhënies.
Sa herë që dëshiron të dalë vetëm ose të kalojë kohë me shoqet, gruaja mund të ndiejë faj, sepse është e vetëdijshme se partneri do të mbetet i vetëm në shtëpi.
Me kalimin e kohës, faji mund t’i hapë rrugë pakënaqësisë. Për t’iu përshtatur atij, ajo nis ta ngushtojë jetën e saj: i pakëson daljet, kthehet më shpejt në shtëpi dhe nuk i pranon ftesat, pasi mendon se nuk është e drejtë ta lërë vazhdimisht vetëm.
Kështu, edhe një dalje e zakonshme mund të shkaktojë tension. Mungesa e jetës shoqërore të partnerit e bën gruan të ndiejë se po i kufizohen liria dhe lumturia e saj.
