Këtë verë, tre nga afrimet më strategjike të Real Madridit nuk veshin numrin 10, nuk janë në garë për Topin e Artë dhe vështirë se do të thyejnë rekorde shitjesh fanellash. Marc Cucurella, një mbrojtës i majtë, Ibrahima Konate, qendërmbrojtës dhe Denzel Dumfries, specialist i krahut të djathtë, përbëjnë bërthamën e një transformimi të papritur.
Të lidhura
None found
Në harkun e vetëm tri javëve, klubi spanjoll ka rindërtuar pothuajse tërësisht linjën e tij të pasme. Cucurella ka nënshkruar deri në 2032, ndërsa Konate e Dumfries janë të lidhur me kontrata që zgjasin deri në 2030. Kjo qasje bie ndesh me traditën e Florentino Perez-it, arkitektit të epokës së famshme të “Galaktikëve”, të populluar me ikona si Luis Figo, Zinedine Zidane, Ronaldo dhe David Beckham.
Natyrisht, gjatë epokës Perez, Real Madridi nuk ka neglizhuar asnjëherë përforcimet në mbrojtje. Emra si Sergio Ramos, Eder Militao, Ferland Mendy, Antonio Rudiger, David Alaba dhe së fundi Trent Alexander-Arnold nuk kanë zbritur në “Santiago Bernabeu” rastësisht. Ajo që e bën të veçantë këtë moment është fokusi i përqendruar i investimit: tre mbrojtës të formuar, fizikisht imponues dhe me eksperiencë të pasur ndërkombëtare, të gjithë në një afat të vetëm kalimtar, menjëherë pas rikthimit të Jose Mourinhos.
Më parë, çdo cikël i ri te Real Madridi niste pothuajse gjithmonë me prezantimin e një superylli. Këtë verë, ai nis me një skelet të ri të ekipit.
Një filozofi e vjetër: Ylli mbi të gjitha
Për Florentino Perez-in, Real Madridi nuk ishte kurrë thjesht një formacion futbolli. Ai e shihte atë si një projekt sportiv, një markë globale spektakli dhe një koleksion të futbollistëve më të njohur në planet. Pas zgjedhjes së tij të parë si president, lëvizja e parë ishte transferimi tronditës i Luis Figos nga Barcelona. Kjo u pasua nga Zidane, Ronaldo dhe Beckham. Së bashku me Raulin dhe Roberto Carlos-in, ata mishëruan variantin më ikonik të “Galaktikëve”, një skuadër e krijuar jo thjesht për trofe, por për dominim të vëmendjes globale.
Vetë historia zyrtare e klubit i cilëson këto afrime si gurët themeltarë të mandatit të parë të Perez-it, ndërsa edhe UEFA e përshkruan atë periudhë si një grumbullim të talenteve më brilantë të futbollit botëror. Parimi ishte i thjeshtë: një superyll sillte jo vetëm gola, por edhe tituj mediatikë, kontrata sponsorizimi, audienca të reja dhe ndjesinë e përhershme se në Madrid po ndodhte diçka e jashtëzakonshme. Trajneri pastaj ngarkohej me misionin e vështirë për t’i shndërruar këta individë në një ekip koherent. Herë-herë kjo rezultonte në sukses madhështor, por shpesh krijonte thjesht një amalgamë spektakolare talentesh të pakoordinuara.
Me kalimin e kohës, Perez e rafinoi strategjinë. Real Madridi nuk gjuante më domosdoshmërisht yllin më të ndritshëm çdo verë, por nisi të investonte në talentet që do të dominonin të ardhmen. Vinicius Junior, Rodrygo, Eduardo Camavinga, Aurelien Tchouameni dhe Jude Bellingham erdhën shumë të rinj, me idenë për të kaluar vitet e tyre më produktive në Madrid. Megjithatë, ardhja e Kylian Mbappe-së ishte një rikthim te ëndrra e vjetër, pasi klubi vazhdonte të dëshironte ata lojtarë që përfaqësonin shkëlqimin dhe madhështinë personale. Vetë Florentino Perez e kishte përmbledhur këtë filozofi me një shprehje: “Real Madridi do të punojë gjithmonë për të pasur lojtarët më të mirë.”
Një realitet i ri: Nga yjet te struktura
Këtë verë, peizazhi është krejtësisht tjetër. Me Mbappe-n, Vinicius-in dhe Bellingham-in, Real Madridi tashmë posedon figurat kryesore të marketingut dhe lojës. Klubi nuk ka më nevojë për një tjetër emër të stërmadh për të provuar shtrirjen e tij globale. Pyetja qendrore tani është: si mund të shndërrohen këta emra në një formacion të qëndrueshëm?
Mourinho kërkon vegla, jo dekorime
Jose Mourinho u konfirmua zyrtarisht si trajner më 11 qershor, me një kontratë trevjeçare. Vetëm pak ditë më vonë, Real Madridi filloi transformimin e ekipit. Cucurella u prezantua katër ditë pas emërimit të teknikut portugez, Konate pasoi tri ditë më pas dhe Dumfries mbërriti në fillim të korrikut.
Kjo kronologji nuk provon se Mourinho ka negociuar personalisht çdo afrim, por tregon qartë se klubi nuk po grumbullon më emra të famshëm për të menduar më pas se si t’i integrojë. Përkundrazi, po ngre një skuadër bazuar në një vizion të qartë futbollistik. Cucurella nuk është një “Galaktik” tradicional. Ai nuk sjell miliona ndjekës apo rekorde golash. Ai ofron intensitet, agresivitet, energji, presing të lartë dhe shkathtësi mbrojtëse. Sipas raportimeve nga Britania, Real Madridi pagoi deri në 51.8 milionë funte për një mbrojtës të majtë që nuk është një objekt luksi, por një zgjidhje konkrete dhe imediate.
Konate mbërriti si lojtar i lirë nga Liverpooli. Edhe ai nuk përfaqëson një investim marketingu, por një profil sportiv shumë të përcaktuar: shtatlartë, i shpejtë, imponues fizikisht dhe i mësuar të mbulojë hapësira të gjera pas një vije të lartë mbrojtjeje. Në sezonet e fundit, Real Madridi është përballur vazhdimisht me dëmtime dhe rrotacione të pareshtura në qendër të mbrojtjes. Konate nuk është sjellë për të qenë fytyra e fushatës, por për të ofruar atë stabilitet që ua mundëson yjeve të sulmit të shkëlqejnë.
Nga ana tjetër, Dumfries prezanton një dimension krejtësisht të ri. Ai nuk është thjesht një mbrojtës krahu, por një lojtar që sulmon pa pushim zonën, vrapon pa top dhe gjeneron epërsi fizike. Ai nuk është një virtuoz teknik, por një futbollist që i dhuron Mourinhos një armë taktike që ekipit i mungonte deri tani.
