Polemikat që shoqëruan riemërimin e Roberto Mancinit në krye të Italisë: Tre faktorët e përçarjes

Konfirmimi i Roberto Mancinit si trajner i Kombëtares së Italisë ka ndezur debate të ashpra brenda botës së futbollit në vend, pavarësisht se vendimi erdhi pas disa javësh trazirash në Federatën Italiane të Futbollit (FIGC).

Rikthimi i tij u zyrtarizua të martën, pas një periudhe të karakterizuar nga destabiliteti në strukturën drejtuese të FIGC-së. Ish-mbrojtësi legjendar Paolo Maldini, i cili mori rolin e drejtorit teknik më 12 korrik, e la detyrën vetëm 17 ditë më vonë. Largimi i tij u shkaktua nga pamundësia për të siguruar një trajner të ri; fillimisht ai u përpoq të afronte Carlo Ancelottin dhe Pep Guardiolën, e më pas vëmendja u zhvendos te Andrea Pirlo, por ky kandidaturë u pengua për shkak të kontratës së Pirlos me një kompani bastesh ruse.

Në vijim të kësaj situate, drejtimi teknik i Federatës iu besua Claudio Ranierit, ndërsa Mancini u vendos sërish në krye të ekipit kombëtar.

Raportimet e Gazzetta dello Sport nënvizojnë se ky emërim hasi në kundërshtime të shumta për tre arsye themelore.

Pika e parë lidhet me influencën vendimtare të presidentit të FIGC-së, Giovanni Malago, në këtë vendim, duke marrë parasysh marrëdhëniet e ngushta personale mes tij dhe Mancinit.

Së dyti, një pjesë e konsiderueshme e hierarkisë së Lega Serie A mendonte se alternativa më e përshtatshme për stolin e “Azzurrëve” do të ishte pikërisht Antonio Conte, duke e cilësuar si kandidatin ideal për një rikthim.

Aspekti i tretë ka të bëjë me kujtesën akoma të freskët të opinionit publik lidhur me mënyrën e largimit të Mancinit në vitin 2023. Në atë kohë, trajneri dha dorëheqjen vetëm disa javë para sfidave vendimtare kualifikuese për Euro 2024, për të marrë drejtimin teknik të kombëtares së Arabisë Saudite, një kontratë që i siguronte rreth 20 milionë euro në vit.

Largimi i tij ishte bërë nga distanca, teksa ai pushonte në ishullin grek të Mykonosit, dhe në këtë lëvizje ai mori me vete edhe 10 elementë kyç të stafit teknik që punonin për Italinë.

Megjithatë, analiza thekson se përveç anës monetare, kishte dhe faktorë të tjerë që ndikuan në zgjedhjen e tij. Pak para dorëheqjes, Mancini kishte humbur disa nga ndihmësit e tij më të besuar brenda skuadrës teknike, një rrethanë që rëndoi në vendimin përfundimtar për t’u shkëputur nga projekti italian.