Në moshën 75-vjeçare, Claudio Ranieri i rikthehet futbollit për detyrën e re në Kombëtaren e Italisë

Veterani i stolave, Claudio Ranieri, ka vendosur t’i japë fund pensionimit të tij për t’iu përkushtuar një sfide të re. Pak muaj përpara se të festojë ditëlindjen e 75-të, trajneri legjendar italian ka marrë detyrën e drejtorit teknik të përfaqësueses së Italisë.

Lajmi për emërimin e tij erdhi gjatë të njëjtit njoftim të bërë nga Giovanni Malagò, kreu i Federatës Italiane të Futbollit (FIGC), ku u konfirmua rikthimi i Roberto Mancinit në krye të skuadrës kombëtare. Roli i Ranierit vlerësohet si një tjetër lëvizje me peshë për të ardhmen e futbollit azzurr.

Posti i drejtorit teknik është një risi e kësaj vere, i krijuar për të mbikëqyrur tërësinë e ekipeve përfaqësuese italiane, prej skuadrës së parë e deri tek moshat dhe akademitë. Qëllimi kryesor është ndërtimi i një filozofie të vetme loje dhe një planifikimi strategjik afatgjatë. Fillimisht, ky funksion i ishte besuar Paolo Maldinit, mirëpo legjenda e Milanit qëndroi në detyrë vetëm 17 ditë përpara se të largohej.

Trajneri, i cili në tetor mbush 75 vjeç, ka hequr dorë nga futbolli në dy raste të mëparshme. Largimi i tij i parë ndodhi në qershor 2024, pas një misioni të suksesshëm me Cagliarin, të cilën e shpëtoi nga rënia nga Serie A. Megjithatë, pushimi i tij zgjati shumë pak, sepse disa muaj më vonë ai u bind të merrte drejtimin e Romës, duke e nxjerrë ekipin nga zona e ftohtë e klasifikimit dhe duke e çuar pranë një vendi në Ligën e Kampionëve.

Pasi la stolin e Romës, Ranieri u emërua këshilltar brenda klubit, por kjo bashkëpunim mori fund në prill të vitit 2026, si pasojë e përplasjeve me trajnerin e atëhershëm, Gian Piero Gasperini. Edhe pse gjithçka tregonte se tërheqja e tij tani ishte përfundimtare, oferta për t’i shërbyer kombëtares italiane rezultoi e papërmbajtshme.

Rrugëtimi i gjatë i Ranierit si trajner filloi në vitin 1986 te Vigor Lamezia. Në katër dekadat e mëvonshme, ai drejtoi disa prej gjigantëve të futbollit evropian, përfshirë Napolin, Fiorentinën, Valencian, Atletico Madridin, Chelseat, Juventusin, Interin, Monacon dhe Leicester Cityn.

Kulmi i karrierës së tij mbetet pa dyshim titulli kampion në Premier League me Leicester Cityn në sezonin 2015-2016, një arritje që u cilësua si një nga përrallat më të bukura në historinë e sportit. Vitrina e tij përfshin gjithashtu trofe të tillë si Kupa e Mbretit në Spanjë, Superkupa e UEFA-s, si dhe Kupa dhe Superkupa e Italisë.