Nga kritikat te pranimi: Botërori 2026 po i rrëzon parashikimet dhe po e vendos FIFA-n përballë realitetit

Që në momentin kur u prezantua, Botërori 2026 u shoqërua nga kritika të forta. Një turne me 48 përfaqësuese, i organizuar në tri shtete, me 16 qytete mikpritëse, 104 takime dhe një formulë të zgjeruar, u konsiderua nga shumëkush si tepër i madh, tepër komercial dhe tepër i ndërlikuar. Temperaturat e larta, distancat e gjata dhe një program i ngjeshur bënë që jo pak njerëz të parashikonin një dështim organizativ.

Tani që kompeticioni ka hyrë në momentet vendimtare, tabloja është shfaqur ndryshe nga sa pritej. Botërori nuk është pa probleme dhe larg të qenit i përsosur, por gjithsesi mbetet shumë larg katastrofës që ishte parashikuar përpara startit.

Ironia më e madhe e këtij Botërori është se skenari apokaliptik i paralajmëruar nuk u materializua kurrë. Ndoshta befasia më e madhe e Botërorit 2026 lidhet pikërisht me faktin se ai nuk ka rezultuar aspak aq i dështuar sa ishte parathënë. FIFA vazhdon të lërë gjurmën e saj me një organizim shumë komercial dhe me spektakël të madh, por në çastin kur loja nis, futbolli mbetet elementi kryesor. Atmosfera nuk ka qenë e zbehtë, faza e grupeve nuk është kthyer në një proces të mërzitshëm formal dhe turneu ka ruajtur ritmin e vet.

Për më tepër, deri në këtë pikë, Botërori ka ecur përtej pritshmërive. Zgjerimi i formatit nuk ka prodhuar në mënyrë automatike ndeshje të dobëta apo fitore të zakonshme të skuadrave favorite, ashtu siç druhej një pjesë e madhe e analistëve.

Edhe pse formati me 48 kombëtare nuk e bën vetvetiu këtë Botëror më të mirë, deri tani ai e ka bërë dukshëm më interesant. Curaçao, Haiti dhe Kepi i Gjelbër janë ndër përfituesit më të mëdhenj të formulës së re. Këto përfaqësuese nuk janë paraqitur thjesht si emra plotësues, por si protagoniste që kanë sjellë emocione dhe befasi.

Në dallim nga favoritët e zakonshëm, për të cilët zakonisht ka një pritshmëri të qartë, këto skuadra kanë shtuar një dozë të fortë paparashikueshmërie. Pikërisht ky element e ka bërë turneun më dinamik dhe më tërheqës për tifozët.

Pika më e debatueshme e këtij formati mbetet sistemi me 12 grupe, ku kalojnë më tej dy vendet e para dhe tetë kombëtaret më të mira të renditura në vend të tretë. Krahasimi mes ekipeve që kanë luajtur në grupe me shkallë të ndryshme vështirësie sjell shpesh padrejtësi dhe llogari të komplikuara.

Megjithatë, kjo formulë ka edhe një përfitim të rëndësishëm: mban në garë shumë më tepër përfaqësuese deri në fund të fazës së grupeve, duke bërë që një numër i madh takimesh të vazhdojnë të kenë peshë dhe emocion.

Edhe shifrat e deritanishme shkojnë në të mirë të Botërorit. Në 24 ndeshjet e para janë realizuar 75 gola, ose mesatarisht 3.1 gola për ndeshje, një statistikë që bie ndesh me pretendimet se turneu do të dominohej nga futbolli i kujdesshëm dhe nga ndeshjet pa ritëm.

Natyrisht, numri i golave nuk është matësi i vetëm i cilësisë, por ai tregon se ky Botëror ka dhuruar spektakël, emocione dhe çaste të paharrueshme.

Botërori 2026 nuk është një përrallë e përkryer futbolli. Ai mbetet tepër i madh, tepër i kushtueshëm dhe në jo pak raste i dominuar nga interesa që shkojnë përtej vetë lojës.

Megjithatë, është shumë larg atij “përbindëshi” që shumëkush e përshkruante para se të niste. Ky Botëror ka treguar se di të jetojë, të befasojë, të zemërojë, të argëtojë dhe, mbi të gjitha, se është shumë më i gjallë nga sa kishin parashikuar skeptikët.