A do t’i shpëtojë Tunizia precedentit negativ të trajnerëve të larguar gjatë Botërorit?

Shkarkimi i Sabri Lamouchit nga Tunizia dhe zëvendësimi i tij me Herve Renard, pas disfatës 5-1 ndaj Suedisë në ndeshjen hapëse, mund të tingëllojë si një vendim i pazakontë, por në të vërtetë nuk përbën një rast të vetëm.

Sipas “Squawka”, largimi i një trajneri të përfaqësueses gjatë Kupës së Botës është parë edhe katër herë të tjera. Madje, vetë Tunizia po rikthen një skenar të njohur për të, pasi e kishte bërë të njëjtën gjë edhe në Francë 1998.

Pyetja thelbësore mbetet kjo: çfarë përfituan skuadrat që vendosën të ndryshonin trajnerin në mes të Botërorit? A solli kjo lëvizje ndonjë efekt real?

Rasti i parë në histori i përket Skocisë në vitin 1954. Përfaqësuesja e njohur si “Ushtria Tartane”, në pjesëmarrjen e saj të parë në Kupën e Botës, mbeti pa Andy Beattie pas humbjes 1-0 ndaj Austrisë në takimin e parë. Ai dha dorëheqjen vetëm katër muaj pasi kishte marrë detyrën, duke e bërë këtë episod një rast të veçantë edhe sot.

Në vend që situata të përmirësohej, gjithçka shkoi edhe më keq për skocezët. Ata u eliminuan pas vetëm dy ndeshjeve të fazës së grupeve, pasi pësuan një humbje të rëndë 7-0 kundër Uruguait, skuadër që drejtohej nga një Komitet Teknik. Beattie u rikthye më vonë në stolin e kombëtares në vitin 1959, por u largua sërish në 1960 për shkak të angazhimeve te Nottingham Forest.

Botërori i vitit 1998 e bëri këtë praktikë shumë më të dukshme, pasi tre kombëtare morën vendimin të ndërronin trajnerin para fundit të turneut: Arabia Saudite, Koreja e Jugut dhe Tunizia. Përfundimi ishte identik për të tria, pasi të gjitha e mbyllën aventurën në Fazën e Grupeve.

Te Tunizia, “Shqiponjat e Kartagjenës” u ndanë nga Henryk Kasperczak, trajneri që i kishte çuar deri në vendin e dytë në Kupën e Kombeve të Afrikës të vitit 1996. Kjo ndodhi pasi skuadra humbi 2-0 ndaj Anglisë dhe 1-0 kundër Kolumbisë, rezultate që e nxorën matematikisht jashtë garës për raundin e 16-tave.

Në ndeshjen e fundit ndaj Rumanisë, të mbyllur 1-1, ekipin e drejtoi Ali Selmi, i cili arriti të sigurojë të paktën një pikë. Ashtu si Beattie, edhe tekniku polak do të rikthehej më vonë te Tunizia, ku punoi sërish në periudhën 2015-2017.

Një rrugë të ngjashme ndoqi edhe Arabia Saudite. Carlos Alberto Parreira, njeriu që kishte drejtuar Brazilin drejt titullit të Kupës së Botës në vitin 1994, ishte në krye të sauditëve në atë turne.

Braziliani, ish-lojtar i Valencias, u shkarkua pas humbjes 0-1 ndaj Danimarkës dhe disfatës 4-0 kundër Francës, ekip që më pas do të fitonte turneun. Në ndeshjen e fundit të grupeve, me Mohammed Al-Kharashy në stol, Arabia Saudite arriti vetëm një barazim 2-2 përballë Afrikës së Jugut.

Trilogjia e vitit 1998 u plotësua nga Koreja e Jugut. Kombëtarja që më pas do të ishte bashkëpritëse e Botërorit 2002, u nda nga Bum-kun Cha pasi u mposht 1-3 nga Meksika dhe më pas pësoi një 5-0 të rëndë ndaj Holandës. Edhe këtu skenari ishte i njëjtë me atë të Tunizisë dhe Arabisë Saudite. Me Kim Pyung-seok si trajner të përkohshëm, koreanët morën një pikë pas barazimit 1-1 me Belgjikën.

Që prej asaj kohe, asnjë kombëtare nuk kishte vendosur të ndërronte trajner gjatë zhvillimit të turneut. Tani mbetet për t’u parë nëse Tunizia do të arrijë ta thyejë këtë histori me Herve Renard në vitin 2026. Detyra duket e vështirë, por me 32 skuadra që kalojnë më tej, gjithçka mbetet e mundur.