E ftuara speciale e kësaj radhe në podcastin e Grida Dumës ka qenë motra e saj, Geris. Një figurë që prej vitesh ka zgjedhur të qëndrojë larg kamerave dhe vëmendjes publike, Geris ka vendosur që këtë dalje të parën televizive ta ndajë pikërisht përballë motrës së saj, në një intervistë të veçantë dhe personale.
Gjatë bisedës, ajo ka rrëfyer për jetën e saj në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, ku është zhvendosur që në moshë të vogël. Geris ka ndalur te rrugëtimi i saj akademik dhe profesional, duke treguar se fillimisht ishte fokusuar në muzikë, pasi kishte studiuar për kanto, por më pas kishte vendosur të linte këtë fushë për t’iu përkushtuar kriminalistikës.
Një nga aspektet më interesante të rrëfimit të saj ishte përvoja në kuadër të studimeve, ku ajo ka intervistuar të burgosur shqiptarë në burgje amerikane.
Sipas saj, një element që i bashkonte këta individë ishte karizma dhe aftësia e tyre për t’u përshtatur socialisht, një tipar që ajo e lidhte me mënyrën e socializimit në Shqipëri.
Geris: Shqipëria të jep një lloj socializimi kaq të shëndetshme, ulesh, flet e përmend, komunitetet e vogla njihen. Ndërsa në Amerikë nuk mund të njihesh me të gjithë. Pjesë e doktoraturës, të cilët nuk e përfundova ishte që të shkoja nëpër burgje edhe ishte shumë interesante kur i flisje këtyre njerëzve që ishin shqiptarë
Grida: Që ishin shqiptarë të krimit të organizuar dhe që ti mi dërgoje mua, u shfaq ky, u shfaq ky.
Geris: Ishin nga Shqipëria, Maqedonia edhe Kosova. Edhe ishte shumë e bukur ajo gjëja, pasi të shkoje aty duhet të hiqje tualetin, duhet të visheshe me gjëra të mëdha. Do futeshe në atë gjënë që ai personi të ishte komod. Dhe unë dalloja një gjë shumë interesante që kishin ata si avantazh. Meqenëse ishte një avantazh për keq. Shqiptarët ishin karizmatikë. Kam mbarë mbi 47 orë intervista me këta individë. Ishin karizmatikë.
Kur i thoja që çfarë të bëri të vazhdoje këtë rrugë, pasi ishe mirë, pasi në Amerikë ke një standart jetese më mirë se ccfarë ke pasur dhe thoshin:” Mundësitë ishin të mëdha dhe unë brenda natës mund të ndryshoja jetën e të gjithë familjarëve të mi”. Edhe e kam dalluar këtë, ka një socializim shumë të mirë në Shqipëri. Nëse themi që këtu adoleshentët janë më dembelë, pasi aty sa mbushin 18 apo 16 vjeç nisin punën këtu ka diçka që mungon.
