Nga kujdestari te kuzhinierja profesioniste: Çfarë zbuloi pas shtatë bisedash në shtatë ditë

Një provë e thjeshtë dëshmoi se edhe pak minuta komunikim me persona të panjohur mund të ndikojnë pozitivisht te humori, vetëbesimi dhe ndjesia se jemi të lidhur me të tjerët.

Çdo ditë, shumica prej nesh ndeshen me dhjetëra të panjohur në autobus, park, dyqan, palestër ose gjatë pritjes së fëmijëve pas aktiviteteve. Megjithatë, këto takime zakonisht përfundojnë pa asgjë më shumë se një shkëmbim shikimesh.

A mund ta ndryshojnë gjendjen tonë emocionale dhe raportin me njerëzit vetëm disa minuta bisedë me dikë që nuk e njohim?

Për t’i dhënë përgjigje kësaj pyetjeje, gazetarja dhe shkrimtarja Katharine Chan ndërmori një eksperiment shtatëditor. Rregulli ishte i qartë: për shtatë ditë radhazi, ajo duhej të merrte vetë nismën për të biseduar çdo ditë me një person të panjohur.

Shumë njerëz përreth, por pak komunikim i drejtpërdrejtë

Chan e përshkruan bashkëshortin e saj si një person që mund t’i çojë fëmijët në futboll dhe të kthehet në shtëpi me numrat e telefonit të njerëzve që sapo ka takuar.

Vetë ajo sillet krejt ndryshe. Kur shkon të marrë fëmijët, shpesh vendos kapelë dhe syze dielli, me shpresën se askush nuk do të përpiqet të nisë bisedë me të.

Për shkak të punës si shkrimtare, pjesën më të madhe të ditës e kalon përpara ekranit dhe komunikon kryesisht me email ose mesazhe. Ndërveprimet e saj ballë për ballë kufizohen kryesisht te bashkëshorti dhe, herë pas here, te ndonjë prind tjetër.

Kjo rutinë e shtyu të mendonte nëse gabimisht kishte krijuar idenë se çdo marrëdhënie e re kërkon patjetër shumë energji dhe kohë. Prej kësaj pyetjeje lindi eksperimenti, transmeton Telegrafi.

Dita e parë: Kujdestari i shkollës dhe një histori emigrimi

Për bisedën e parë, Chan iu drejtua kujdestarit të shkollës ku shkonin fëmijët e saj.

Ajo që nisi me një pyetje të zakonshme u kthye shpejt në një rrëfim mbi emigrimin dhe familjen. Kujdestari foli për ardhjen e tij në Kanada, ndërsa Chan solli ndër mend historinë e prindërve të saj, të cilët kishin emigruar dekada më parë.

Ndonëse e kishte parë shumë herë në mjediset e shkollës, ajo kuptoi papritur se pas atij personi qëndronte një histori e tërë, të cilën nuk e kishte njohur më parë.

Në përfundim të shtatë ditëve, pikërisht ky takim do të renditej mes përvojave më të bukura të eksperimentit.

Dita e dytë: Gjithçka nisi nga një pyetje e thjeshtë

Një ditë më pas, teksa Chan priste që vajza të mbaronte kursin e ukuleles, pranë saj u ul një nënë tjetër.

Ajo e hapi bisedën duke e pyetur nëse dita e saj kishte qenë e ngarkuar.

Kaq mjaftoi që mes tyre të lindte natyrshëm një diskutim për lodhjen, fëmijët dhe vështirësitë e prindërimit. Të dyja qeshën dhe u larguan me përshtypjen se, nëse do të takoheshin sërish, me shumë gjasë do të bisedonin përsëri.

Nuk ndodhi ndonjë gjë e pazakontë, por ky ishte pikërisht thelbi: krijimi i një afërsie njerëzore nuk varet gjithmonë nga kohëzgjatja e bisedës.

Dita e tretë: Një ndërveprim i shkurtër nuk do të thotë dështim

Në këndin e lojërave, Chan tentoi të komunikonte me një baba që po kujdesej për vajzën e tij të vogël.

Shkëmbimi i fjalëve përfundoi shpejt, pasi burri e kishte vëmendjen te fëmija dhe rrethanat nuk ishin të përshtatshme për një bisedë më të gjatë.

Megjithatë, ajo nuk e konsideroi këtë përpjekje si të pasuksesshme.

Eksperimenti po i tregonte se jo të gjithë kanë kohë, mundësi ose dëshirë për të komunikuar në një moment të caktuar dhe se kjo është plotësisht normale.

Takime të shkurtra në palestër dhe pranë një qeni

Në një tjetër ditë, një qen krijoi rastin për një bisedë miqësore mes Chan, vajzës së saj dhe një çifti të moshuar.

Në palestër, përpjekja rezultoi më e vështirë. Pjesa dërrmuese e njerëzve mbanin kufje dhe ishin të përqendruar te ushtrimet, ndaj ajo mundi të shkëmbente vetëm pak fjali me një punonjës.

Edhe kjo përvojë i shërbeu si mësim: disa mjedise e favorizojnë më shumë komunikimin, ndërsa të tjera janë më pak të përshtatshme për të.

Fjalët e një të panjohure që i ndryshuan humorin

Një prej momenteve më emocionuese të eksperimentit ndodhi në bibliotekë.

Chan dhe fëmijët e saj i ofruan ndihmë një gruaje të moshuar që ndodhej në karrocë. Ai veprim i vogël u bë pikënisja e një bisede rreth familjes dhe nipërve.

Përpara se të ndaheshin, gruaja i tha Chan se ishte një nënë e mirë dhe se duhej të vazhdonte atë që po bënte.

Megjithëse vinin nga një njeri që nuk e kishte takuar asnjëherë më parë, ato pak fjalë i mjaftuan gazetares që të ndihej më mirë gjatë gjithë ditës.

Dita e fundit: Një bisedë që solli edhe njohuri praktike

Në ditën përmbyllëse të sfidës, Chan iu drejtua një gruaje që ndodhej pranë sektorit të mishit në supermarket.

Gjatë bisedës mësoi se e panjohura ishte kuzhiniere profesioniste. Ajo i tregoi si mund të dalloheshin disa pjesë të mishit dhe çfarë duhej të kishte parasysh për të zgjedhur një biftek të mirë.

Më vonë, vajza e Chan i tha se kishte bërë mirë që kishte komunikuar me atë grua.

Në atë çast, gazetarja dalloi edhe një dobi tjetër të takimeve të rastësishme: njerëzit që kalojnë pranë nesh mund të zotërojnë njohuri që nuk do t’i merrnim kurrë, nëse nuk do t’u drejtonim qoftë edhe një fjalë.

Si ndikojnë te mirëqenia kontaktet e shkurtra?

Në psikologji, ndërveprime të tilla përkufizohen si “lidhje të dobëta”. Ato nuk kanë afërsinë e marrëdhënieve familjare ose të miqësive, por përsëri mund të kenë efekt të dobishëm në mirëqenien e një personi.

Sipas psikologut Harry Cohen, kontaktet e vogla shoqërore mund të përmirësojnë humorin, të zbusin vetminë dhe të forcojnë ndjenjën e përkatësisë.

Psikoterapistja Terri Cole përmend gjithashtu një studim, sipas të cilit njerëzit që biseduan me një të panjohur gjatë një udhëtimi me tren ose autobus raportuan humor më të mirë krahasuar me ata që qëndruan vetëm.

Ndryshimi që sollën shtatë ditët

Në fund të sfidës, Chan nuk kishte krijuar shtatë miq të rinj dhe jeta e saj nuk ishte transformuar në mënyrë rrënjësore.

Ajo që ndryshoi ishte këndvështrimi i saj ndaj njerëzve që kishte përreth.

Çdo ditë nisi të priste me kureshtje personin që mund të takonte dhe historinë që mund të dëgjonte prej tij.

Mes të gjitha bisedave, më e paharrueshmja mbeti ajo me kujdestarin e shkollës. Ai kishte qenë prej kohësh aty, por Chan nuk kishte arritur ta njihte vërtet deri në atë moment.

Pak minuta komunikim kishin qenë të mjaftueshme që të dy të vazhdonin ditën duke u ndier më mirë.

Hapi i parë mund të jetë shumë i vogël

Cohen sugjeron që gjithçka të nisë me gjeste të thjeshta: një buzëqeshje, një përshëndetje ndaj fqinjit, një “mirëmëngjes” ose një ofertë për të ndihmuar.

Qëllimi nuk është që secili të detyrojë veten të krijojë miqësi me çdo njeri që takon. Mesazhi është të mos shpërfillet ndikimi që mund të kenë kontaktet e vogla mes njerëzve.

Pas shtatë ditësh, Chan arriti në përfundimin se kapërcimi i zonës së rehatisë nuk kërkon në çdo rast veprime të mëdha.

Nganjëherë mjaftojnë vetëm pak minuta bisedë me një të panjohur për ta bërë ditën më interesante, për të ngritur humorin dhe për të na kujtuar se bota ku jetojmë është shumë më e ndërlidhur nga sa mund të mendojmë.