Për shtatë ditë foli me të panjohur, ndërsa në fund zbuloi diçka të papritur

Një provë e thjeshtë dëshmoi se edhe pak minuta komunikim me njerëz të panjohur mund të përmirësojnë humorin, të forcojnë vetëbesimin dhe të shtojnë ndjesinë e lidhjes me të tjerët.

Çdo ditë ndeshemi me dhjetëra persona që nuk i njohim, qoftë në dyqan, park, autobus, palestër apo teksa presim fëmijët pas një aktiviteti. Megjithatë, në shumicën e rasteve kalojmë pranë tyre pa shkëmbyer asgjë më shumë se një vështrim.

A mjafton një bisedë disaminutëshe me një të panjohur për të ndikuar në gjendjen tonë emocionale dhe në mënyrën se si e përjetojmë afërsinë me njerëzit?

Për t’i dhënë përgjigje kësaj pyetjeje, gazetarja dhe shkrimtarja Katharine Chan ndërmori një eksperiment shtatëditor. Rregulli ishte i qartë: gjatë secilës ditë, ajo duhej të merrte nismën për të folur me dikë që nuk e njihte.

Përditshmëria mes shumë njerëzve, por me pak komunikim të drejtpërdrejtë

Sipas Chan, bashkëshorti i saj mund t’i çojë fëmijët në futboll dhe të kthehet prej andej me numrat e telefonit të personave që sapo ka takuar.

Vetë ajo sillet krejt ndryshe. Kur shkon të marrë fëmijët, shpesh vendos kapelë dhe syze dielli, me shpresën se askush nuk do të përpiqet të nisë bisedë me të.

Profesioni i shkrimtares e detyron të kalojë pjesën më të madhe të ditës përpara ekranit, ndërsa komunikimi i saj zhvillohet kryesisht nëpërmjet email-eve dhe mesazheve. Kontakti ballë për ballë kufizohet zakonisht te bashkëshorti dhe, herë pas here, te ndonjë prind tjetër.

Pikërisht kjo rutinë e shtyu të mendonte nëse gabimisht kishte krijuar bindjen se çdo marrëdhënie e re kërkon patjetër shumë energji dhe kohë. Prej kësaj pyetjeje mori udhë eksperimenti, transmeton Telegrafi.

Dita e parë: Nga një përshëndetje te rrëfimi për emigrimin

Personi i parë që Chan zgjodhi për të përmbushur sfidën ishte kujdestari i shkollës së fëmijëve.

Ajo që nisi si një pyetje e zakonshme mori shpejt formën e një rrëfimi për familjen dhe emigrimin. Kujdestari foli për ardhjen e tij në Kanada, ndërsa Chan u kthye te historia e prindërve të saj, të cilët kishin emigruar dekada më parë.

Ndonëse e kishte parë shumë herë në mjediset e shkollës, vetëm atëherë ajo zbuloi historinë e plotë që ai mbante me vete.

Në përfundim të shtatë ditëve, ky komunikim do të renditej ndër përjetimet më të bukura të eksperimentit.

Dita e dytë: Një pyetje e thjeshtë hapi rrugën për komunikim

Një ditë më pas, ndërsa vajza e saj ndiqte kursin e ukuleles, një nënë tjetër u ul pranë Chan.

Për ta nisur komunikimin, shkrimtarja vetëm e pyeti nëse dita e saj kishte qenë e ngarkuar.

Kaq u desh që të dyja të flisnin lirshëm për fëmijët, lodhjen dhe vështirësitë e prindërimit. Gjatë bisedës qeshën së bashku dhe, kur u larguan, patën përshtypjen se do të komunikonin sërish në takimin e radhës.

Ndonëse nuk ndodhi asgjë e pazakontë, ky ishte pikërisht thelbi i provës: krijimi i një lidhjeje njerëzore nuk varet medoemos nga një bisedë e gjatë.

Dita e tretë: Një komunikim i shkurtër nuk nënkupton dështim

Në këndin e lojërave, Chan tentoi të hapte një bisedë me një baba që po kujdesej për vajzën e tij të vogël.

Komunikimi përfundoi shpejt, pasi vëmendja e tij ishte e përqendruar te fëmija dhe rrethanat nuk ishin të përshtatshme për të folur gjatë.

Megjithatë, ajo nuk e konsideroi këtë përvojë si një përpjekje të dështuar.

Sfida po i tregonte se njerëzit jo gjithmonë kanë kohën, mundësinë ose dëshirën për të biseduar në një moment të caktuar, dhe se kjo është plotësisht normale.

Një qen, palestra dhe pak minuta afërsi njerëzore

Në një tjetër ditë të eksperimentit, një qen krijoi rastin për një komunikim të përzemërt mes Chan, vajzës së saj dhe një çifti të moshuar.

Në palestër, ndërkaq, kontakti rezultoi më i vështirë. Thuajse të gjithë mbanin kufje dhe ishin të fokusuar te ushtrimet, ndaj ajo mundi të shkëmbente vetëm pak fjali me një punonjës.

Edhe ky rast solli një përfundim të vlefshëm: disa hapësira e favorizojnë komunikimin, ndërsa të tjera janë më pak të përshtatshme për të.

Fjalët e një të panjohure që i ndryshuan humorin

Biblioteka u bë vendi i një prej takimeve më emocionuese të gjithë sfidës.

Atje, Chan dhe fëmijët i erdhën në ndihmë një gruaje të moshuar që ndodhej në karrocë. Ky veprim i vogël u pasua nga një bisedë rreth familjes dhe nipërve.

Përpara se të ndaheshin, gruaja i tha Chan se ishte një nënë e mirë dhe se duhej të vazhdonte atë që po bënte.

Edhe pse erdhën nga dikush që nuk e kishte takuar asnjëherë më parë, ato pak fjalë i mjaftuan gazetares për t’u ndier më mirë gjatë gjithë ditës.

Dita e fundit: Një takim rastësor solli njohuri të dobishme

Në ditën përmbyllëse, Chan iu drejtua një gruaje që ndodhej pranë sektorit të mishit në supermarket.

Gjatë komunikimit mësoi se gruaja ishte kuzhiniere profesioniste. Ajo i tregoi si mund të dalloheshin disa pjesë të mishit dhe çfarë duhej pasur parasysh për të zgjedhur një biftek të mirë.

Më vonë, vajza e Chan i tha se kishte bërë mirë që kishte biseduar me të.

Në atë çast, shkrimtarja dalloi një dobi tjetër të këtyre kontakteve: njerëzit që na kalojnë pranë rastësisht mund të zotërojnë njohuri që ne nuk do t’i merrnim kurrë, nëse nuk do t’u drejtonim fjalën.

Si ndikojnë bisedat e shkurtra në mirëqenien tonë?

Në psikologji, kontakte të tilla përkufizohen si “lidhje të dobëta”. Ato nuk kanë afërsinë e marrëdhënieve familjare apo të miqësisë, por sërish mund të japin një ndikim pozitiv në mirëqenie.

Psikologu Harry Cohen thotë se ndërveprimet e vogla sociale mund të përmirësojnë humorin, të pakësojnë vetminë dhe të forcojnë ndjesinë e përkatësisë.

Psikoterapistja Terri Cole përmend gjithashtu një studim, sipas të cilit personat që folën me një të panjohur gjatë udhëtimit me autobus ose tren raportuan humor më të mirë krahasuar me ata që qëndruan vetëm.

Si e ndikuan Chan shtatë ditët e eksperimentit?

Në fund të provës, Chan nuk kishte krijuar shtatë miq të rinj dhe as jeta e saj nuk kishte pësuar një transformim rrënjësor.

Ajo që ndryshoi ishte këndvështrimi i saj ndaj personave që e rrethonin.

Çdo ditë nisi ta priste me kureshtje takimin e radhës, duke menduar se kë mund të njihte dhe çfarë rrëfimi do të dëgjonte.

Mes të gjitha përvojave, më e paharrueshmja mbeti biseda me kujdestarin e shkollës, një person që kishte qenë prej kohësh aty, por të cilin deri atëherë ajo nuk e kishte njohur vërtet.

Vetëm pak minuta komunikim kishin qenë të mjaftueshme që të dy të vijonin ditën me një gjendje më të mirë.

Nuk është gjithmonë e nevojshme të zhvillohet një bisedë e gjatë

Sipas këshillës së Cohen, hapi i parë mund të jetë fare i vogël: një buzëqeshje, një “mirëmëngjes”, përshëndetja e fqinjit ose gatishmëria për t’i ofruar dikujt ndihmë.

Qëllimi nuk është që çdo takim të kthehet me detyrim në miqësi, por që të mos shpërfillet ndikimi që mund të kenë kontaktet e vogla mes njerëzve.

Pas shtatë ditësh, Chan kuptoi se tejkalimi i zonës së rehatisë nuk nënkupton domosdoshmërisht ndërmarrjen e hapave të mëdhenj.

Ndonjëherë mjaftojnë vetëm disa minuta komunikim me një të panjohur për t’i dhënë më shumë interes ditës, për të ngritur humorin dhe për të na kujtuar se bota ku jetojmë është shumë më e ndërlidhur nga sa mund të mendojmë.