Nga kujdestari i shkollës te kuzhinierja në supermarket: çfarë mësoi pas shtatë bisedash me të panjohur

Një provë e thjeshtë dëshmoi se edhe pak minuta komunikim me persona të panjohur mund të ndikojnë te humori, vetëbesimi dhe ndjesia se jemi më pranë të tjerëve.

Çdo ditë, shumica prej nesh ndeshen me dhjetëra të panjohur në autobus, park, dyqan, palestër ose teksa presin fëmijët pas një aktiviteti. Megjithatë, këto takime zakonisht mbyllen vetëm me një shkëmbim shikimesh.

A mundet një bisedë disaminutëshe me dikë që nuk e njohim të ndryshojë gjendjen tonë emocionale dhe mënyrën se si e përjetojmë lidhjen me njerëzit?

Për t’i dhënë përgjigje kësaj pyetjeje, gazetarja dhe shkrimtarja Katharine Chan ndërmori një eksperiment shtatëditor. Rregulli ishte i qartë: për shtatë ditë radhazi, ajo duhej të merrte vetë nismën për të folur me nga një të panjohur.

Shumë njerëz përreth, por pak komunikim i drejtpërdrejtë

Sipas Chan, bashkëshorti i saj mund t’i çojë fëmijët në futboll dhe të kthehet në shtëpi me numrat e telefonit të personave që sapo ka takuar.

Vetë ajo sillet krejt ndryshe. Kur shkon të marrë fëmijët, shpesh mban kapelë dhe syze dielli, me shpresën se askush nuk do të përpiqet të hapë bisedë me të.

Profesioni i shkrimtares bën që Chan ta kalojë pjesën më të madhe të ditës përpara ekranit, ndërsa komunikimi i saj zhvillohet kryesisht me email-e dhe mesazhe. Bisedat ballë për ballë kufizohen zakonisht te bashkëshorti dhe, herë pas here, te ndonjë prind tjetër.

Pikërisht kjo rutinë e shtyu të mendonte nëse gabimisht kishte krijuar përshtypjen se çdo marrëdhënie e re kërkon patjetër shumë energji dhe kohë. Nga kjo pyetje lindi eksperimenti, transmeton Telegrafi.

Dita e parë: kujdestari i shkollës dhe kujtimet për emigrimin

Personi i parë me të cilin Chan vendosi të fliste ishte kujdestari i shkollës së fëmijëve të saj.

Ajo që nisi si një pyetje e zakonshme u kthye në një rrëfim mbi emigrimin dhe familjen. Kujdestari tregoi se si kishte mbërritur në Kanada, ndërsa Chan solli ndër mend përvojën e prindërve të saj, të cilët kishin emigruar dekada më parë.

Megjithëse e kishte parë shumë herë në mjediset e shkollës, vetëm gjatë asaj bisede ajo zbuloi se pas atij personi qëndronte një histori e tërë.

Ky takim do të bëhej më pas një nga çastet më të bukura të eksperimentit.

Dita e dytë: një pyetje e thjeshtë hapi rrugën për komunikim

Të nesërmen, teksa priste që vajza të përfundonte kursin e ukuleles, pranë Chan u ul një nënë tjetër.

Për ta nisur bisedën, ajo e pyeti vetëm nëse dita e saj kishte qenë e ngarkuar.

Kaq mjaftoi që të dyja të flisnin lirshëm për lodhjen, fëmijët dhe vështirësitë e prindërimit. Ato qeshën së bashku dhe u larguan me përshtypjen se ndoshta do të bisedonin sërish në takimin e ardhshëm.

Ndonëse nuk ndodhi asgjë e pazakontë, pikërisht aty qëndronte thelbi: për të krijuar një kontakt njerëzor nuk nevojitet gjithmonë një bisedë e gjatë.

Dita e tretë: një komunikim i shkurtër nuk është domosdoshmërisht dështim

Në këndin e lojërave, Chan tentoi të bisedonte me një baba që po kujdesej për vajzën e tij të vogël.

Shkëmbimi i fjalëve përfundoi shpejt, pasi ai e kishte vëmendjen te fëmija dhe rrethanat nuk ishin të përshtatshme për një bisedë më të gjatë.

Megjithatë, ajo nuk e konsideroi këtë përvojë si të pasuksesshme.

Eksperimenti po i tregonte gjithashtu se jo gjithkush ka mundësi ose dëshirë të flasë në një moment të caktuar, dhe se kjo është plotësisht normale.

Një qen, disa fjalë në palestër dhe ambiente të ndryshme komunikimi

Në një prej ditëve të tjera, prania e një qeni krijoi mundësinë për një bisedë të përzemërt mes Chan, vajzës së saj dhe një çifti të moshuar.

Në palestër, ndërkaq, komunikimi rezultoi më i vështirë. Pothuajse të gjithë mbanin kufje dhe dukeshin të përqendruar në ushtrime, ndaj ajo mundi të shkëmbente vetëm pak fjali me një punonjës.

Edhe kjo situatë solli një tjetër mësim: disa vende e favorizojnë më shumë bashkëbisedimin, ndërsa të tjera janë më pak të përshtatshme për të.

Komplimenti i një të panjohure që i ndryshoi ditën

Një prej përvojave më emocionuese të Chan ndodhi në bibliotekë.

Ajo dhe fëmijët e saj i ofruan ndihmë një gruaje të moshuar që ndodhej në karrocë. Ky veprim i vogël u bë pikënisje për një bisedë rreth familjes dhe nipërve.

Para se të ndaheshin, gruaja i tha Chan se ishte një nënë e mirë dhe se duhej të vazhdonte atë që po bënte.

Edhe pse erdhën nga dikush që nuk e kishte takuar kurrë më parë, ato pak fjalë ishin të mjaftueshme për t’ia zbukuruar të gjithë ditën.

Dita e fundit: një takim në supermarket dhe një këshillë praktike

Në ditën përmbyllëse të eksperimentit, Chan iu drejtua një gruaje pranë sektorit të mishit në supermarket.

Gjatë bisedës mësoi se ajo ishte kuzhiniere profesioniste. Gruaja i tregoi si mund të dallonte pjesë të ndryshme të mishit dhe si të përzgjidhte një biftek të mirë.

Më vonë, vajza e Chan i tha se kishte bërë mirë që kishte biseduar me të.

Në atë moment, gazetarja kuptoi edhe një dobi tjetër të takimeve të rastësishme: njerëzit pranë të cilëve kalojmë mund të zotërojnë njohuri që nuk do t’i merrnim kurrë nëse nuk do t’u drejtonim fjalën.

Si ndikojnë bisedat e shkurtra në mirëqenien tonë?

Në psikologji, kontakte të tilla cilësohen si “lidhje të dobëta”. Ato nuk kanë afërsinë e marrëdhënieve familjare ose të miqësive, por përsëri mund të japin një kontribut pozitiv në mirëqenie.

Psikologu Harry Cohen thotë se ndërveprimet e vogla shoqërore mund ta pakësojnë vetminë, të përmirësojnë humorin dhe të forcojnë ndjenjën e përkatësisë.

Psikoterapistja Terri Cole përmend gjithashtu një studim, sipas të cilit personat që folën me një të panjohur gjatë udhëtimit me autobus ose tren raportuan humor më të mirë krahasuar me ata që qëndruan vetëm.

Rezultati pas shtatë ditëve

Në përfundim të eksperimentit, Chan nuk kishte krijuar shtatë miqësi të reja dhe jeta e saj nuk kishte pësuar ndonjë transformim rrënjësor.

Ajo që ndryshoi ishte këndvështrimi i saj ndaj njerëzve që kishte përreth.

Chan nisi ta priste ditën pasuese me kureshtje, duke menduar se kë mund të takonte dhe çfarë historie do të dëgjonte.

Mes të gjitha përvojave, biseda që i mbeti më fort në kujtesë ishte ajo me kujdestarin e shkollës. Ai kishte qenë prej kohësh aty, por ajo nuk e kishte njohur asnjëherë në të vërtetë.

Vetëm pak minuta komunikim kishin bërë që të dy ta vazhdonin ditën duke u ndier më mirë.

Nuk duhet gjithmonë një bisedë e gjatë

Cohen sugjeron që hapi i parë të jetë fare i vogël: një buzëqeshje, një “mirëmëngjes”, përshëndetja e një fqinji ose gatishmëria për t’i ofruar dikujt ndihmë.

Qëllimi nuk është të ndihemi të detyruar të krijojmë miqësi me këdo që takojmë, por të kuptojmë rëndësinë që mund të kenë edhe kontaktet më të vogla njerëzore.

Pas shtatë ditësh, Chan kuptoi se largimi nga zona e rehatisë nuk kërkon medoemos hapa të mëdhenj.

Ndonjëherë duhen vetëm disa minuta bisedë me një të panjohur që dita të bëhet më interesante, humori të përmirësohet dhe ne të kujtojmë se i përkasim një bote shumë më të ndërlidhur nga sa mendojmë.