Kur fjalët dhe gjestet nuk përputhen: Si të lexojmë me kujdes gjuhën e trupit

Fjalët e një personi mund të përcjellin një mesazh, ndërsa fytyra, shikimi, qëndrimi apo lëvizjet e tij mund të sugjerojnë diçka krejt tjetër.

Edhe pse sinjalet e përziera në komunikimin joverbal mund të shkaktojnë pasiguri, ekspertët këshillojnë që asnjë gjest të mos vlerësohet i veçuar nga rrethanat, personaliteti dhe kultura e individit.

Gjuha e trupit mund të japë të dhëna për tensionin, parehatinë ose emocione të tjera që nuk shprehen drejtpërdrejt me fjalë. Megjithatë, një shikim, lëvizje apo pozicion i trupit nuk mund të konsiderohet më vete si provë e sigurt për atë që mendon apo ndien dikush.

Ndoshta ju ka ndodhur të largoheni nga një bisedë me përshtypjen se diçka nuk shkoi siç duhet, edhe pse nuk arrinit ta përcaktonit arsyen. Bashkëbiseduesi mund të ketë pohuar se gjithçka ishte në rregull, por mimika, qëndrimi ose sjellja e tij mund t’ju kenë përcjellë një ndjesi të kundërt.

Psikologia dr. Abbie Marono shpjegon se shenjat joverbale mund të na ndihmojnë të kuptojmë më mirë sjelljen e njerëzve, por ato duhet të analizohen gjithmonë së bashku me fjalët dhe situatën ku shfaqen.

Sinjalet e përziera krijohen atëherë kur deklaratat e një personi japin një kuptim, ndërsa trupi i tij duket se komunikon një tjetër. Kështu, dikush mund të thotë se nuk është i shqetësuar, ndërkohë që shfaq tension, shmang kontaktin me sy ose tund këmbën në mënyrë nervoze.

Një mospërputhje e tillë mund të vijë nga përjetimi i disa emocioneve në të njëjtën kohë, por edhe nga dëshira për të mos i shfaqur ato. Njerëzit shpesh përpiqen të kontrollojnë përshtypjen që krijojnë te të tjerët, veçanërisht në ambientin e punës, gjatë një takimi romantik ose në një debat me partnerin, transmeton Telegrafi.

Një nga shenjat që keqkuptohet shpesh është buzëqeshja. Ajo zakonisht lidhet me kënaqësinë, por nuk nënkupton gjithmonë lumturi. Një buzëqeshje me buzë të shtrënguara dhe nofull të tendosur mund të shoqërohet me parehati, ndonëse as kjo nuk mjafton për të arritur në përfundimin se personi po fsheh emocionet e tij.

Kontakti i drejtpërdrejtë me sy interpretohet shpesh si interes dhe vëmendje, ndërsa shmangia e tij mund të lidhet me ndrojtjen, parehatinë ose mungesën e interesit. Megjithatë, një sjellje e tillë mund të shpjegohet edhe nga ankthi apo zakonet kulturore. Në të njëjtën mënyrë, një shikim i gjatë mund të nënkuptojë flirt në një rrethanë, por të jetë i pakëndshëm në një tjetër.

Tundja e kokës nuk është domosdoshmërisht shenjë pajtimi. Ndonjëherë personi e bën këtë vetëm për të treguar se po dëgjon dhe po e kupton bisedën. Për këtë arsye, një pyetje e drejtpërdrejtë është më e dobishme sesa një hamendësim.

Edhe pozicioni i trupit mund të interpretohet në mënyra të ndryshme. Përkulja drejt bashkëbiseduesit mund të japë përshtypjen e interesit, ndërsa largimi i trupit mund të shihet si shenjë parehatie. Krahët e kryqëzuar konsiderohen shpesh si qëndrim i mbyllur, por personi mund të jetë thjesht i ftohur, të ndihet më rehat në atë pozicion ose ta ketë zakon.

Distanca fizike gjithashtu nuk ka një kuptim unik. Zakonisht njerëzit u lejojnë personave të afërt të qëndrojnë më pranë, por nevoja për hapësirë personale ndryshon në varësi të temperamentit, kulturës dhe situatës. Një distancë më e madhe nuk është domosdoshmërisht tregues i ftohtësisë emocionale.

Kur sjellja verbale dhe ajo joverbale nuk përputhen, arsyeja mund të jetë tensioni i brendshëm ose përpjekja për të fshehur pasigurinë. Kjo mospërputhje, megjithatë, nuk do të thotë automatikisht se personi po gënjen apo po manipulon.

Prekja është një tjetër element që mund të merret gabimisht si shenjë e caktuar. Ajo mund të jetë miqësore, romantike ose thjesht pjesë e mënyrës së komunikimit. Kuptimi i saj varet nga marrëdhënia mes njerëzve dhe nga rrethanat. Nëse një prekje ju bën të ndiheni keq, keni të drejtë të shprehni qartë kufijtë tuaj.

Një fenomen tjetër është “mirroring”, ose pasqyrimi i gjuhës së trupit. Kur ndihemi të afërt me dikë, mund të kopjojmë pa vetëdije qëndrimin, lëvizjet ose shprehjet e tij. Megjithatë, edhe ky imitim nuk përbën dëshmi të sigurt për emocionet apo synimet e personit.

Për të kuptuar më drejt sinjalet e përziera, nuk duhet të mbështetemi te një gjest i vetëm. Është e nevojshme të vlerësojmë të gjithë situatën, sjelljen e përgjithshme, fjalët e përdorura dhe veçoritë individuale të personit.

Për shembull, nëse një koleg thotë se kritikat nuk e shqetësojnë, por njëkohësisht duket i tendosur, kjo mund të jetë një arsye për ta vijuar bisedën me kujdes. Sidoqoftë, vetëm nga qëndrimi i tij nuk mund të përcaktojmë me siguri se çfarë po përjeton.

Kur fjalët dhe gjuha e trupit japin përshtypje të ndryshme, mënyra më e besueshme është të bëni një pyetje të qartë e të drejtpërdrejtë, në vend që të përpiqeni të deshifroni çdo shikim, buzëqeshje apo lëvizje. /Telegrafi/