Çfarë zbulojnë të divorcuarit dhe të vejat për martesën, por që shumë çifte e kuptojnë me vonesë

Shumë njerëz, pasi ndahen ose humbasin partnerin, kuptojnë se bashkë me martesën ka ndryshuar edhe mënyra se si disa miq i trajtojnë.

Në vitin 1999, kur zhvillova për herë të parë një kurs kushtuar jetës pa partner, një studente pasuniversitare më rrëfeu një histori befasuese. Nëna e saj dhe partneri sentimental e kalonin thuajse çdo fundjavë në shoqërinë e një çifti tjetër. Pas ndarjes, ajo telefonoi gruan e atij çifti për ta njoftuar për atë që kishte ndodhur.

Gjatë bisedës, shoqja u tregua mirëkuptuese dhe e mbështeti. Megjithatë, në përfundim, ajo i shprehu keqardhjen që nuk do të takoheshin atë fundjavë.

Megjithëse mes dy grave ishte ndërtuar një miqësi e fortë, fakti që njëra prej tyre tashmë ishte pa partner bëri që ajo të mos shihej më si pjesë e natyrshme e shoqërisë së çiftit.

Rasti tregon një realitet që të divorcuarit ose personat që kanë humbur bashkëshortin shpesh e kuptojnë vetëm kur mbeten vetëm: disa çifte nuk janë të vetëdijshme se sa lehtë mund t’i përjashtojnë nga rrethi i tyre miqtë që nuk ndodhen në një lidhje.

Një këndvështrim që shfaqet pas përfundimit të martesës

Ashley E. Ermer dhe Jaclyn Elisa Keenoy, nga Montclair State University, argumentojnë në një artikull të publikuar në Journal of Family Theory and Review se personat që sapo kanë mbetur vetëm mund të fitojnë një ndjeshmëri shumë më të madhe ndaj diskriminimit dhe paragjykimeve që prekin njerëzit pa partner.

Sipas tyre, të martuarit shpesh nuk e dallojnë se edhe sjellja e tyre mund ta ushqejë këtë fenomen. Kjo mund të bëhet e qartë vetëm kur, për shkak të divorcit ose vdekjes së bashkëshortit, ata përfundojnë vetë në të njëjtën situatë.

Hulumtimet tregojnë se humbja e bashkëshortit renditet ndër përvojat më të vështira në jetë. Krahas dhimbjes emocionale, personi mund të përjetojë ndryshime të thella në rrethin shoqëror dhe në sistemin e mbështetjes.

Studiuesit i referohen gjithashtu dukurisë së quajtur “tërheqje në çift”. Me seriozitetin në rritje të një marrëdhënieje, partnerët zakonisht ia kushtojnë njëri-tjetrit gjithnjë e më shumë kohë, ndërsa kontaktet me miqtë dhe me persona të tjerë të rëndësishëm në jetën e tyre pakësohen.

Si kalojnë në plan të dytë miqtë që nuk kanë partner

Një prirje e zakonshme është që çiftet të ndërtojnë shoqëri kryesisht me çifte të tjera. Për miqtë pa partner, kjo mund të sjellë një ndryshim të qartë: darkat dhe aktivitetet e përbashkëta zëvendësohen nga takime më të rralla, ose ftesat mund të ndërpriten plotësisht.

Kur jeta në çift perceptohet si një lloj “klubi të veçantë”, ata që janë vetëm mund të ndihen të lënë jashtë, pavarësisht se miqësitë mund të kenë qenë të ngushta prej shumë vitesh.

Ndikimi i këtij përjashtimi shkon përtej lëndimit emocional. Ermer dhe Keenoy nënvizojnë se margjinalizimi nga të afërmit dhe miqtë mund të sjellë edhe humbjen e mbështetjes sociale, duke i vënë personat që mbeten vetëm përballë nevojës për ta ngritur nga e para rrjetin e tyre shoqëror.

Përshtatja zakonisht është më e lehtë për ata që kanë investuar në marrëdhëniet familjare, miqësitë, interesat dhe lidhjet e tjera shoqërore. Në vend që ta organizojnë të gjithë jetën rreth “personit të vetëm”, ata kanë ndërtuar një rreth më të gjerë me njerëz që kanë rëndësi për ta.

Vejëria dhe divorci i japin fund martesës në rrethana krejtësisht të ndryshme. Megjithatë, në të dyja situatat, përkrahja nga miqtë dhe familjarët vazhdon të ketë rëndësi të veçantë.