Çfarë zbulojnë të divorcuarit dhe të vejat për martesën, ndërsa shumë çifte e kuptojnë vetëm kur është vonë

Kur një lidhje përfundon ose partneri ndahet nga jeta, shumë njerëz kuptojnë se, krahas martesës, mund të humbasin edhe mënyrën se si i trajtonte rrethi shoqëror. Disa miq nisin të sillen ndryshe me ta sapo mbeten vetëm.

Në vitin 1999, gjatë kursit të parë që zhvillova mbi jetën pa partner, një studente pasuniversitare më rrëfeu një ngjarje befasuese. Nëna e saj dhe partneri sentimental e kalonin thuajse çdo fundjavë nën shoqërinë e një çifti tjetër. Pas ndarjes, ajo telefonoi gruan e atij çifti për ta vënë në dijeni për atë që kishte ndodhur.

Gjatë bisedës, mikja u tregua mbështetëse dhe mirëkuptuese. Megjithatë, para se ta mbyllnin telefonatën, ajo i shprehu keqardhjen që nuk do të takoheshin gjatë asaj fundjave.

Edhe pse mes dy grave ishte ndërtuar një miqësi e fortë, humbja e partnerit bëri që njëra prej tyre të mos shihej më si pjesë e natyrshme e shoqërisë së çiftit.

Rasti nxjerr në pah një realitet që të divorcuarit dhe personat që kanë humbur bashkëshortin shpesh e dallojnë vetëm pasi mbeten pa partner: disa çifte nuk janë të vetëdijshme se sa lehtë i përjashtojnë nga rrethi i tyre miqtë që nuk ndodhen në një lidhje.

Një këndvështrim që shfaqet pas përfundimit të martesës

Ashley E. Ermer dhe Jaclyn Elisa Keenoy nga Montclair State University, në një artikull të publikuar në Journal of Family Theory and Review, argumentojnë se njerëzit që sapo kanë mbetur vetëm mund të fitojnë një ndjeshmëri shumë më të madhe ndaj diskriminimit dhe paragjykimeve që prekin personat pa partner.

Sipas dy studiueseve, të martuarit shpesh nuk e dallojnë se edhe sjellja e tyre mund ta ushqejë këtë dukuri. Këtë e kuptojnë vetëm kur divorci ose vdekja e bashkëshortit i vendos në të njëjtën situatë.

Kërkimet tregojnë se vdekja e bashkëshortit renditet ndër përvojat më të vështira të jetës. Krahas dhimbjes emocionale, personi mund të përjetojë transformime të thella në marrëdhëniet shoqërore dhe në rrjetin ku mbështetet.

Ermer dhe Keenoy i referohen gjithashtu dukurisë së quajtur “tërheqje në çift”. Me thellimin e një marrëdhënieje, partnerët kanë prirjen t’i kushtojnë më shumë kohë njëri-tjetrit, ndërsa kontaktet me miqtë dhe me persona të tjerë të rëndësishëm në jetën e tyre pakësohen.

Si kalojnë në plan të dytë miqtë që janë vetëm

Shpesh, çiftet zgjedhin të kalojnë kohë kryesisht me çifte të tjera. Për miqtë pa partner, kjo mund të sjellë një kthesë të qartë: darkat dhe veprimtaritë e përbashkëta zëvendësohen nga takime gjithnjë e më të rralla, ose ftesat mund të ndërpriten plotësisht.

Kur jeta në çift perceptohet si një “klub i veçantë”, njerëzit që janë vetëm mund të ndihen të lënë jashtë tij, pavarësisht se miqësitë përkatëse mund të kenë qenë të ngushta prej shumë vitesh.

Ndikimi i kësaj sjelljeje shkon përtej lëndimit emocional. Ermer dhe Keenoy nënvizojnë se lënia në periferi nga të afërmit dhe miqtë mund të sjellë edhe dobësimin ose humbjen e mbështetjes sociale. Për pasojë, personat që mbeten vetëm mund të detyrohen ta ndërtojnë nga e para rrethin e tyre shoqëror.

Përshtatja është zakonisht më e lehtë për ata që kanë investuar në lidhjet familjare, miqësitë, interesat personale dhe forma të ndryshme marrëdhëniesh shoqërore. Në vend që ta organizojnë të gjithë jetën rreth “personit të vetëm”, ata kanë ngritur një rrjet më të gjerë me njerëz të rëndësishëm.

Vejëria dhe divorci i japin fund martesës për arsye krejt të ndryshme. Megjithatë, në të dyja situatat, përkrahja nga familjarët dhe miqtë vazhdon të ketë rëndësi të veçantë.