Shaip Muja i dërgon letër Hagës: Besoj në pafajësinë e ish-drejtuesve, vendimi të bazohet vetëm mbi prova

Ish-deputeti i Partisë Demokratike të Kosovës, dr. Shaip Muja, ka dërguar një letër drejtuar Dhomave të Specializuara në Hagë, ku shprehet se pasi u mor në pyetje në vitin 2019, zgjodhi të heshtë publikisht për shkak se ishte thirrur në cilësinë e të dyshuarit, lidhur me akuzat e ngritura në Raportin e Dick Marty-t.

Muja rikujton se në atë kohë u paraqit pa avokat mbrojtës, ndonëse kjo mundësi i ishte ofruar, dhe u kishte thënë hetuesve: “Nëse keni fakte, më arrestoni, sepse nuk kam për çfarë të kem frikë”. Ai rikonfirmon bindjen e tij se pretendimet për trafikim të organeve njerëzore, të ngritura ndaj tij dhe pjesëtarëve të tjerë të UÇK-së, kanë qenë të pavërteta.

Në letrën e tij, ish-deputeti shpreh kritika të ashpra për mënyrën se si, gjatë viteve, pretendimet e raportit të Dick Marty-t janë shndërruar në akuza të rënda publike. Ai shton se këto akuza i kanë sjellë pasoja të prekshme atij personalisht dhe familjes së tij.

Muja deklaron hapur se qëndron pas Hashim Thaçit, Jakup Krasniqit, Kadri Veselit dhe Rexhep Selimit, duke besuar fuqishëm në pafajësinë e tyre. Një shqetësim i veçantë në letrën e tij është edhe kohëzgjatja e procesit gjyqësor dhe periudha e gjatë që të akuzuarit po kalojnë në paraburgim, teksa thekson se vendimi përfundimtar duhet të mbështetet vetëm në prova dhe në ligj.

Sipas tij, rasti i katër të akuzuarve ka një peshë që tejkalon fatin e tyre personal, pasi vendimi mund të formësojë mënyrën se si do të kujtohet dhe interpretohet lufta e Kosovës. Ai insiston se gjykimi duhet të bëhet i shkëputur nga bindjet politike dhe perceptimet e ngulitura përgjatë viteve.

“Faktet, ligji dhe drejtësia duhet të jenë më të forta se stigmatizimi, propaganda, politika dhe paragjykimi”, përmbyll letrën dr. Shaip Muja. Në shkresë, ai sqaron se heshtja e tij për vite me radhë nuk ishte pranim i akuzave, por respekt për një proces gjyqësor në zhvillim.

Ai e cilëson Raportin e Dick Marty-t një dokument politik të miratuar në Këshillin e Europës, i cili, sipas tij, gjeneroi pasoja të mëdha institucionale dhe juridike, duke i ekspozuar disa njerëz ndaj dyshimit publik shumë përpara se drejtësia të jepte fjalën e saj. Muja tërheq vëmendjen edhe mbi kontekstin politik, duke përmendur interesin e Serbisë për të ndikuar në interpretimin e luftës dhe rolit të UÇK-së, duke përdorur gjithashtu materiale dhe pretendime nga burime serbe.

Ai pranon se prejardhja e një informacioni nuk e zhvlerëson automatikisht atë si provë, por insiston se konteksti në të cilin u sajuan dhe u përhapën disa akuza nuk mund të injorohet. Muja rrëfen se është përballur me përgojime të vazhdueshme, duke e trajtuar dyshimin ndaj tij si fakt të vërtetuar, gjë që e ka dëmtuar në sferën profesionale, publike dhe personale.

Ndonëse nuk ia mohon askujt të drejtën për të menduar ndryshe, ai ngre pyetjen se ç’mbetet nga prezumimi i pafajësisë kur dikush jeton gati 16 vjet nën peshën e një akuze publike të paprovuar. Muja ripohon krenarinë për luftën e UÇK-së dhe e cilëson atë një ushtri çlirimtare, por shton se askush nuk është mbi ligjin.

Ai paralajmëron se një dënim i mundshëm i drejtuesve kryesorë të UÇK-së do të përdorej dhe do të interpretohej si një gjykim mbi vetë organizatën dhe karakterin e luftës së saj, duke sjellë pasoja historike dhe politike përtej atyre juridike individuale. Megjithatë, ai thekson se përgjegjësia individuale, nëse provohet, nuk mund të shndërrohet në përgjegjësi të një organizate të tërë apo në një gjykim mbi luftën e Kosovës.

Muja nënvizon se Kosova nuk u çlirua e vetme dhe se roli i NATO-s, SHBA-së dhe vendeve europiane ishte vendimtar, duke shtuar se orientimi euroatlantik mbetet një zgjedhje strategjike e shtetit të Kosovës. Ai kujton gjithashtu se vetë Dhomat e Specializuara u krijuan përmes institucioneve të Kosovës dhe se të akuzuarit nuk iu shmangën drejtësisë kur u thirrën.

Në letër, ai shpreh shqetësimin për një proces gjyqësor kaq të zgjatur dhe për vitet e kaluara në paraburgim nga persona që ende gëzojnë prezumimin e pafajësisë. Ai shton se një gjykatë nuk duhet të ndikohet nga pyetjet nëse të akuzuarit do të kenë apo jo rol politik në të ardhmen.

Muja sqaron se mbështetja e tij për të akuzuarit nuk është një kërkesë që gjykata të ndajë bindjen e tij, por shpreson që pas përfundimit të procesit, ata të kthehen të lirë në Kosovë. Ai insiston se vendimi përfundimtar nuk duhet të formësohet as nga bindjet e tij, as nga ato të atyre që i kanë shpallur fajtorë që më parë, por vetëm nga ajo që është provuar në sallën e gjyqit.

Ai e mbyll letrën duke thënë se për të kjo histori nuk është thjesht një debat abstrakt, por një pjesë e jetës me kosto reale, dhe se e vetmja gjë që kërkon është që vlerësimi juridik të mos ndikohet nga gjithçka që është thënë dhe shkruar në këto vite.