Nëse e dinte se Sheholli ishte spiun, pse Milaim Zeka pranoi materialet dhe paratë?

Milaim Zeka ka deklaruar se Fatmir Sheholli njihej nga të gjithë si spiun. Megjithatë, në aktakuzën e Prokurorisë Speciale thuhet se pikërisht nga Sheholli ai kishte marrë materiale për publikim dhe 1 mijë euro. Zeka tani shpjegon se materialet iu paraqitën si të GIZ-it gjerman, ndërsa paratë ishin dhënë për përkthim. Por ky version përballet me mospërputhje kur krahasohet me deklaratat e tij dhe me faktet që, sipas Prokurorisë, janë dokumentuar.

Dosja ndaj Fatmir Shehollit, i cili akuzohet për spiunazh dhe shantazh, përmban komunikime, materiale dhe pagesa që Prokuroria i lidh me veprimtari në interes të BIA-s serbe.

Në këtë çështje është përfshirë edhe emri i Milaim Zekës. Vëmendjen e shton një deklaratë e vetë gazetarit, të bërë pasi aktakuza u bë publike: ai tha se “ka qenë e ditur që Sheholli është spiun”.

Kjo ngre një pikëpyetje të drejtpërdrejtë: si mundet një gazetar, i cili pretendon se e dinte se personi me të cilin kishte kontakt ishte spiun, të pranonte prej tij materiale komprometuese, të përfshihej në përgatitjen e tyre për publikim dhe të merrte edhe para?

Çfarë pretendon Prokuroria?

Sipas aktakuzës, Fatmir Sheholli ka vepruar në bashkërendim me Bojan Dimiqin, zyrtar i BIA-s serbe, me qëllim dëmtimin e interesave të Kosovës dhe ndikimin në procesin zgjedhor.

Prokuroria pretendon se Sheholli kishte siguruar materiale audio dhe transkripte që synonin komprometimin e zyrtarëve të Ministrisë për Komunitete dhe Kthim. Më pas, këto materiale ia kishte dorëzuar Milaim Zekës që të publikoheshin.

Në të njëjtën dosje thuhet se Zeka kishte marrë 1 mijë euro dhe se pas publikimit ishte paraparë t’i jepej edhe një mijë euro tjetër.

Sipas Prokurorisë, dorëzimi i materialeve dhe i parave është evidentuar përmes përgjimeve audio dhe kamerave të sigurisë.

Pra, pretendimet nuk mbështeten vetëm në deklarata publike, por janë pjesë e një aktakuze që, sipas organeve të hetimit, bazohet në prova të administruara gjatë hetimeve.

Versioni për materialet e GIZ-it

Pas publikimit të aktakuzës, Zeka tha se materialet i ishin prezantuar si informacione që vinin nga GIZ-i gjerman.

Kur u pyet se si mund të ishin materiale të GIZ-it, nëse ishin në gjuhën serbe, ai la të kuptohej se ato mund të kishin ardhur nga “dikush brenda GIZ-it”.

Megjithatë, ky shpjegim e bën edhe më të ndërlikuar çështjen. Në aktakuzë pretendohet se emri i GIZ-it ishte përdorur për të maskuar prejardhjen e vërtetë të materialeve, të cilat Prokuroria i lidh me BIA-n dhe Bojan Dimiqin.

Sipas këtij versioni, GIZ-i nuk ishte burimi i materialeve, por emri i tij shërbente si mbulesë.

Nëse Zeka thotë se e dinte që Sheholli ishte spiun, atëherë mbetet e vështirë të kuptohet pse ai do t’i besonte shpjegimit të Shehollit për origjinën e materialeve.

Një burim që ngjall dyshime kërkon verifikim të shtuar. Në rastin e një personi për të cilin vetë Zeka thotë se e dinte se ishte spiun, nevoja për verifikim do të duhej të ishte edhe më e madhe.

2 mijë euro për publikim apo 1 mijë euro për përkthim?

Një tjetër mospërputhje lidhet me pagesën.

Në një intervistë televizive, Zeka deklaroi se 1 mijë eurot që kishte marrë nga Sheholli ishin pagesë për përkthimin e materialeve.

Ndërkohë, aktakuza citon një deklaratë të tij dhënë në Polici, sipas së cilës Sheholli i kishte thënë se “GIZ-i gjerman” kishte ndarë 2 mijë euro për publikim: 1 mijë euro paraprakisht dhe 1 mijë të tjera pas publikimit.

Kështu, në deklaratën e dhënë në Polici përmenden 2 mijë euro për publikim, ndërsa në televizion flitet për 1 mijë euro për përkthim.

Kjo mospërputhje kërkon sqarim, jo për shkak të kundërshtarëve të Zekës, por sepse të dy versionet i atribuohen vetë atij.

Edhe për kthimin e parave ka dy versione

Zeka ka deklaruar se 1 mijë eurot ia kishte kthyer Shehollit para se ai të arrestohej.

Por në aktakuzë përmendet një komunikim me djalin e Shehollit, të zhvilluar pas arrestimit të tij, ku diskutohet pikërisht kthimi i parave.

Edhe kjo krijon një mospërputhje në kronologji. Nëse paratë ishin kthyer para arrestimit, mbetet pyetja pse kthimi i tyre diskutohet sërish pas arrestimit.

Ky element e bën më të ndërlikuar shpjegimin se pagesa ishte bërë vetëm për përkthim.

Përmendja e GIZ-it dhe pesha e pretendimit

GIZ-i nuk është një kompani private e zakonshme. Bëhet fjalë për institucionin gjerman të zhvillimit ndërkombëtar, i cili prej shumë vitesh është i pranishëm në Kosovë përmes projekteve në sundimin e ligjit, administratës publike, ekonomisë dhe integrimit evropian.

Për këtë arsye, pretendimi se “GIZ-i kishte ndarë 2 mijë euro për publikim” të materialeve komprometuese është veçanërisht serioz.

Nëse një pretendim i tillë nuk qëndron, atëherë emri i një institucioni gjerman mund të jetë përdorur për të mbuluar një operacion që Prokuroria e lidh me BIA-n serbe.

Çështja nuk lidhet vetëm me reputacionin e personave të përmendur. Ajo prek edhe besueshmërinë e një partneri të rëndësishëm të Kosovës. Për këtë arsye, referimi te GIZ-i nuk mund të shihet si hollësi dytësore.

Çfarë tregojnë materialet në gjuhën serbe?

Fakti që materialet ishin në serbisht, i vetëm, nuk dëshmon se nga kanë ardhur.

Megjithatë, kjo çështje merr rëndësi kur vendoset përkrah elementeve të tjera të dosjes: Fatmir Shehollit, komunikimeve me Bojan Dimiqin, pagesave, periudhës para zgjedhjeve, kërkesave për publikim dhe pretendimit të Prokurorisë se emri i GIZ-it është përdorur për të fshehur burimin e vërtetë.

Në këtë rrethanë, deklarata “mendova se ishin nga GIZ-i” nuk mjafton si shpjegim. Ajo që mbetet për t’u sqaruar është se çfarë verifikimi u krye përpara pranimit të materialeve.

Zeka dhe Sheholli njiheshin

Fotografitë e publikuara, ku shfaqen së bashku Zeka dhe Sheholli, tregojnë se mes tyre kishte njohje dhe kontakte.

Një fotografi nuk përbën, natyrisht, provë për ndonjë vepër penale. Por në këtë rast ajo ka rëndësi për një arsye tjetër: Zeka nuk po merrej me një person krejtësisht të panjohur, i cili i ishte shfaqur papritur.

Ai e njihte Shehollin dhe, sipas deklaratës së vet, ishte në dijeni edhe për reputacionin e tij.

Pikërisht për këtë arsye, çdo material i ardhur nga Sheholli do të duhej t’i nënshtrohej një standardi më të lartë verifikimi.

Pyetjet që mbeten të hapura

Aktakuza ndaj Fatmir Shehollit nuk e akuzon Milaim Zekën për spiunazh. Kjo duhet bërë e qartë.

Megjithatë, në aktakuzë emri i Zekës shfaqet në një episod ku, sipas Prokurorisë, materiale të lidhura me një plan të BIA-s përfunduan te ai për publikim, bashkë me para.

Në të njëjtën kohë, Zeka deklaron se ishte e ditur që Sheholli ishte spiun.

Prandaj pyetjet kryesore dalin nga vetë deklaratat dhe nga pretendimet e aktakuzës: nëse e dinte se kush ishte Sheholli, pse i pranoi materialet? Nëse e dinte këtë, pse i besoi historisë për GIZ-in? Nëse 2 mijë eurot ishin për publikim, pse më vonë 1 mijë euro u shpjeguan si pagesë për përkthim?

Dhe nëse materialet vinin vërtet nga GIZ-i gjerman, cila është prova për këtë?

Këto pikëpyetje nuk burojnë thjesht nga një debat mediatik. Ato dalin nga deklaratat e Zekës dhe nga përmbajtja e aktakuzës, duke e bërë këtë çështje veçanërisht të rëndësishme.