Lirim Gashi shpërthen ndaj retorikës serbe: Kemi të bëjmë me propagandë të turpshme

Analisti Lirim Gashi ka lëshuar një reagim të fortë publik kundër asaj që ai e përshkruan si retorikë nacionaliste nga Serbia dhe mbrojtjen e deklaratave që minimizojnë ose justifikojnë krimet historike.

Në një komunikatë të gjatë, Gashi akuzon mbështetësit e linjës së presidentit Aleksandar Vuçiq dhe figurave të tjera nga historia politike dhe ushtarake serbe se përhapin sistematikisht propaganda, duke manipuluar opinionin përmes narracioneve nacionaliste që shmangin përgjegjësinë për krimet e luftës.

Sipas analistit, ideologjia e “Serbisë së Madhe” i ka sjellë dëm të thellë vetë popullit serb, duke e shtyrë vendin drejt vetëizolimit dhe duke ia përkeqësuar ndjeshëm kushtet e jetesës qytetarëve të saj.

Një hapësirë të madhe në reagimin e tij, Gashi ia kushton deklaratës së ministres serbe Snežana Paunović, e cila ishte shprehur se ndjente keqardhje që Sllobodan Millosheviqi nuk e kishte çuar deri në fund spastrimin etnik në Kosovë. Ai dënon ashpër çdo përpjekje për ta justifikuar këtë thënie, duke e quajtur të patolerueshme mbrojtjen e një pohimi që në thelb ankohet pse një komb nuk është asgjësuar ose dëbuar tërësisht.

Më tej, analisti sulmon edhe ato narrativa që e parqesin Serbinë si viktimë të përhershme dhe që refuzojnë të pranojnë çfarëdolloj përgjegjësie për ngjarjet e së shkuarës. Këto ai i quan propagandë dhe përpjekje të drejtpërdrejta për të deformuar perceptimin e publikut.

Në përmbyllje, Gashi i jep një notë mbështetjeje politikanit serb Nikola Sandulović, të cilin e sheh si zëdhënës të qytetarëve demokratë dhe të ndershëm të Serbisë. Ai shton se vendi ka nevojë të ngutshme për figura që udhëheqin drejt pajtimit, transparencës dhe braktisjes së politikave të urrejtjes.

Në mesazhin e tij të plotë, Gashi u drejtohet me sarkazëm ithtarëve të Vuçiqit dhe figurave të diskutueshme të historisë serbe, duke i quajtur ata mjeshtër të cinizmit dhe gënjeshtrës. Ai akuzon se i kanë kthyer qytetarët në pengje të miteve dhe ambicieve të tyre, ndërkohë që vetë jetojnë si parazitë në kurriz të buxhetit që e mbushin pikërisht shtresat e varfra.

Ai vëren me ironi se sa më fort që ata brohorasin për “Serbinë e Madhe”, aq më shumë thellohet boshllëku, izolimi dhe regresi i vendit. Duke i krahasuar me pasardhës të një mendësie gjenocidale, Gashi shkruan se e vetmja gjë në të cilën shkëlqejnë është arti i gjetjes së justifikimeve për të pamundurën.

Lidhur me deklaratën e Paunović, ai është tejet i prerë: “Në vend që të distancoheni nga një thënie që bën thirrje për përfundimin e një gjenocidi, ju e mbroni atë sikur të mos ishte asgjë serioze. Dhe më pas prisni që të tjerët t’ju trajtojnë si zëra të moralit dhe viktima.” Ai e mbyll duke cituar idenë e Dobrica Ćosiqit për gënjeshtrën si virtyt politik dhe duke theksuar se të tilla qëndrime nuk flasin për gabime njerëzore, por për një justifikim të vullnetshëm të dhunës ndaj një populli autokton.