Spanja e fitoi titullin e kampiones së botës për herë të dytë në historinë e saj, me qëndrueshmërinë e jashtëzakonshme në mbrojtje që u shndërrua në një prej faktorëve vendimtarë të triumfit.
Ekipi i drejtuar nga Luis de la Fuente u tregua thuajse i pakalueshëm gjatë Kupës së Botës 2026, pasi e mbylli të gjithë turneun me vetëm një gol të pësuar.
Të lidhura
None found
Një rol kryesor në këtë arritje pati Unai Simón. Portieri spanjoll nuk pësoi gol për 650 minuta radhazi, duke regjistruar serinë më të gjatë pa u mposhtur ndonjëherë në historinë e Kupës së Botës.
Paraqitjet e tij u vlerësuan me çmimin “Doreza e Artë”, që iu dha si portieri më i mirë i turneut.
Rekordi i Unai Simónit u ndërpre në çerekfinalen kundër Belgjikës. Charles De Ketelaere shënoi me kokë dhe barazoi përkohësisht rezultatin, duke u bërë i vetmi lojtar që depërtoi mbrojtjen spanjolle gjatë gjithë Botërorit.
Spanja e dha menjëherë përgjigjen dhe e fitoi takimin me rezultatin 2-1, për të vijuar më pas marshimin drejt trofeut të kampionit të botës.
Forca e repartit defensiv mbështetej te organizimi i shkëlqyer i skuadrës. Pau Cubarsí, i cili u shpall “Lojtari më i mirë i ri” i turneut, formoi së bashku me Aymeric Laporte një dyshe mbresëlënëse në qendër të mbrojtjes.
Kontributi i tyre, i kombinuar me ndërhyrjet vendimtare të Unai Simónit, bëri që kundërshtarët të krijonin shumë pak mundësi gjatë të gjithë garës.
Kështu, De Ketelaere përfundoi Botërorin si i vetmi futbollist që gjeti rrjetën përballë Spanjës. Lionel Messi, Kylian Mbappe, Cristiano Ronaldo, Ousmane Dembele, Romelu Lukaku dhe Julián Álvarez ishin mes emrave të mëdhenj që nuk arritën ta mposhtnin portierin spanjoll gjatë rrugës së kampionëve drejt titullit.
