Si u kthyen fenerët e verdhë të makinave franceze në histori?

Deri në fillim të viteve ’90, fenerët kryesorë me dritë të verdhë ishin një tipar i zakonshëm i pothuajse të gjitha automjeteve franceze.

Origjina e këtij standardi lidhej me frikën nga një konflikt i ri i madh. Në vitin 1936, Franca vendosi me rregullore që të gjitha dritat e automjeteve të ishin të verdha. Në të kundërt, automjetet gjermane përdornin ndriçim të bardhë, gjë që, në rast lufte, do ta bënte më të lehtë dallimin mes forcave armike dhe atyre “tona”.

Kjo praktikë vazhdoi deri në vitin 1993, kur Franca u përshtat me standardet e Bashkimit Evropian. Duke nisur nga ajo periudhë, automjetet e reja nisën të pajiseshin me fenerë të bardhë, siç përdoren edhe sot. Përjashtim bëjnë vetëm automjetet klasike, të cilat mund t’i mbajnë ende dritat e verdha nëse i kanë pasur ato që në fabrikë.

Ngjyra e verdhë lidhet edhe me një veçori teknike: ajo ka gjatësi vale më të madhe se drita në nuancat blu apo vjollcë. Si pasojë, performon më mirë kur errësira shoqërohet me mjegull, shi ose borë, pasi depërton më lehtë dhe krijon më pak reflektime në sipërfaqen e rrugës.

Për këtë arsye, disa prodhues vazhdojnë ta përdorin ndriçimin e verdhë te fenerët e mjegullës. Për vite me radhë është thënë gjithashtu se kjo dritë ishte më pak lodhëse për sytë e drejtuesve që vinin përballë, megjithatë kjo teori nuk është konfirmuar plotësisht.

Përdorimi i dritave të verdha filloi të zvogëlohej me përhapjen e llambave halogjene. Këto llamba kërkonin filtra të posaçëm, të cilët gjatë natës mund ta ulnin efikasitetin e ndriçimit deri në 25 për qind.

Fenerët modernë të bardhë sigurojnë një ndriçim më të pastër dhe më intensiv krahasuar me sistemet e vjetra të verdha. Për këtë arsye, ato janë shndërruar në standardin e industrisë së automobilave.