Si u bënë fenerët e verdhë simbol i veturave franceze dhe pse u hoqën?

Deri në fillim të viteve ’90, fenerët kryesorë me ndriçim të verdhë ishin një tipar dallues i pothuajse çdo veture franceze, fakt që shumë adhurues të industrisë së automobilave e mbajnë mend ende.

Origjina e këtij standardi lidhej me shqetësimet franceze për shpërthimin e një lufte tjetër të madhe. Në vitin 1936, Franca miratoi një rregullore sipas së cilës të gjitha dritat e automjeteve duhej të ishin të verdha. Meqë gjermanët përdornin fenerë tradicionalë me dritë të bardhë, ngjyra shërbente për ta bërë më të lehtë dallimin në rrugë mes armikut dhe atyre që konsideroheshin “tanët”.

Rregulli vazhdoi të zbatohej deri në vitin 1993. Atëherë, Francës iu desh të harmonizohej me standardet e Bashkimit Evropian dhe të gjitha automjetet e reja nisën të pajiseshin me dritat e bardha që përdoren edhe sot. Përjashtim bëjnë vetëm automjetet klasike, të njohura si oldtimer, të cilat mund t’i ruajnë fenerët e verdhë nëse ata janë montuar në fabrikë si pjesë origjinale.

Drita e verdhë ka një gjatësi vale më të madhe sesa drita me nuanca blu ose vjollcë. Kjo e bën atë më efikase kur errësira shoqërohet me mjegull, borë apo shi, pasi depërton më mirë dhe krijon më pak reflektime nga sipërfaqja e rrugës.

Për këtë arsye, disa prodhues vazhdojnë ta përdorin ndriçimin e verdhë te dritat e mjegullës. Për shumë kohë është pohuar gjithashtu se kjo ngjyrë i bezdis më pak sytë e drejtuesve që afrohen nga kahu i kundërt, megjithëse kjo teori nuk është konfirmuar plotësisht.

Përdorimi i fenerëve të verdhë nisi të binte me përhapjen e llambave halogjene. Për të prodhuar këtë ngjyrë nevojiteshin filtra të posaçëm, të cilët gjatë natës mund ta ulnin efikasitetin e ndriçimit deri në 25 për qind.

Fenerët bashkëkohorë sigurojnë dritë më të fuqishme dhe më të pastër se variantet e verdha. Si rezultat, ndriçimi modern “i bardhë” është shndërruar në standardin e sotëm të industrisë së automobilave.