Mungesa e miqve të ngushtë te burrat mund të rëndojë seriozisht martesën dhe lidhjen

Me kalimin e kohës, shumë burra mbeten pa rreth të afërt shoqëror dhe pothuajse gjithë nevojën për afërsi e mbështetje emocionale e përqendrojnë te partnerja

Pas një jave të gjatë e rraskapitëse, planifikoni të dilni me shoqet për një gotë verë, biseda dhe pak humor. Por, para se të largoheni, shihni bashkëshortin të ulur në divan, duke lëvizur pa synim në telefon. E dini se edhe kur të ktheheni në shtëpi, ai do të jetë në të njëjtin vend.

Në atë çast, kënaqësia për mbrëmjen që ju pret zëvendësohet nga ndjenja e fajit.

Ndoshta në fillim duket se kjo duhet t’ju bëjë të ndiheni mirë: në fund të fundit, ai po qëndron në shtëpi dhe nuk po del me shokët. Megjithatë, në vend të mirënjohjes, mund të ndieni sikur hapësira juaj personale po ngushtohet.

Megjithëse rrallë diskutohet hapur, një numër i madh grash ndihen të rënduara në martesë kur partneri i tyre nuk ka lidhje të rëndësishme shoqërore përtej marrëdhënies në çift.

Pse miqësitë e burrave shpesh zbehen?

Hulumtimet sugjerojnë se miqësitë mashkullore priren të jenë më pak të qëndrueshme se ato të grave. Gratë zakonisht krijojnë raporte “ballë për ballë”, përmes bisedave, shkëmbimit të emocioneve dhe mbështetjes së ndërsjellë. Burrat, ndërkaq, më shpesh lidhen “krah për krah”.

Këto miqësi zakonisht ndërtohen e mbahen gjallë nga aktivitete të përbashkëta, si sporti, një hobi, daljet pas punës apo puna në një projekt të përbashkët.

Vetë aktiviteti shërben si mundësi për afrim dhe krijim besimi, pa qenë e nevojshme që të flitet drejtpërdrejt për ndjenjat apo cenueshmëritë personale.

Vështirësia shfaqet kur ndryshojnë kushtet e jetës dhe aktiviteti i përbashkët ndërpritet. Një shpërngulje, ndërrimi i punës, lindja e fëmijëve ose pensionimi shpesh mund të sjellin edhe fundin e miqësisë.

Nëse një raport mbështetej te ndeshja javore e basketbollit ose puna në të njëjtin vend, ai mund të humbasë gradualisht kur zhduket elementi që i bashkonte.

Në anën tjetër, gratë shpesh arrijnë të ruajnë miqësi për shumë vite, edhe kur jetojnë larg njëra-tjetrës, pasi lidhjet e tyre mbështeten te komunikimi dhe afërsia emocionale.

Burrat mund të mos flasin për muaj apo edhe vite me një person që vazhdojnë ta konsiderojnë mik të ngushtë. Por, kur mungojnë takimet dhe përvojat e përbashkëta, marrëdhënia dobësohet dalëngadalë, transmeton Telegrafi.

Vetmia mashkullore, një epidemi e heshtur

Kjo dukuri ka krijuar atë që specialistët e përshkruajnë si “recesion të miqësive” te burrat.

Një studim i organizatës amerikane Survey Center on American Life zbuloi se afërsisht 15 për qind e burrave thanë se nuk kishin asnjë mik të ngushtë. Kjo shifër ishte pesë herë më e lartë krahasuar me vitin 1990.

Gjendja ndikohet edhe nga pritshmëritë shoqërore, të cilat u mësojnë djemve dhe burrave të jenë të fortë, të mbyllur emocionalisht dhe të mbështeten vetëm te vetja.

Shumë burra rriten duke besuar se shfaqja e emocioneve nënkupton dobësi, ndërsa partnerja shihet si i vetmi person me të cilin mund të ndajnë vështirësitë e tyre emocionale.

Ndikimi nuk mbetet vetëm në jetën shoqërore. Vetmia e vazhdueshme shoqërohet me rrezik më të madh për ankth, depresion, si edhe mendime apo sjellje vetëvrasëse.

Ish-kryekirurgu amerikan Vivek Murthy e ka përshkruar vetminë si një epidemi të padukshme që mund të jetë vdekjeprurëse. Ai ka paralajmëruar se izolimi shoqëror lidhet me rritje të rrezikut për sëmundje të zemrës, goditje në tru dhe demencë.

Ekspertët vlerësojnë se pasojat shëndetësore të izolimit afatgjatë mund të krahasohen me rreziqet që sjellin faktorë të tjerë të rëndë, si duhanpirja ose obeziteti.

Kur partnerja kthehet në të vetmen mbështetje

Në mungesë të miqve të afërt, partnerja mund të përfundojë duke mbajtur gjithë peshën sociale dhe emocionale të burrit.

Ajo bëhet njëherësh bashkëshorte, shoqja e tij më e mirë, njeriu i vetëm që i beson dhe burimi kryesor i argëtimit. Kjo ngarkesë mund të krijojë presion të madh dhe të cenojë ekuilibrin e marrëdhënies.

Gruaja mund të ndihet fajtore sa herë që dëshiron të dalë vetëm ose me shoqet, pasi e di se ai do të mbetet vetëm në shtëpi.

Me kohë, faji mund të shndërrohet në pakënaqësi. Ajo nis të kufizojë jetën e saj për t’iu përshtatur partnerit: del më pak, kthehet më shpejt në shtëpi dhe nuk pranon ftesa, sepse e ndien të padrejtë që ta lërë vazhdimisht vetëm.

Daljet e zakonshme mund të kthehen në shkak tensioni. Gruaja mund të ndiejë se liria dhe lumturia e saj po kufizohen nga mungesa e jetës shoqërore të partnerit.