Mungesa e miqve të afërt te burrat po rritet, duke sjellë pasoja të ndjeshme në martesë dhe lidhje

Me kalimin e viteve, shumë burra i humbasin miqësitë e ngushta dhe përfundojnë duke e kërkuar pothuajse të gjithë afërsinë dhe përkrahjen emocionale te partnerja.

Pas një jave të lodhshme, po bëheni gati të takoni shoqet. Një gotë verë, bisedat dhe të qeshurat duken si mënyra ideale për t’u çlodhur. Por, sapo shihni bashkëshortin të ulur në divan, duke kaluar pa ndonjë qëllim nga një përmbajtje në tjetrën në telefon, e kuptoni se ka shumë gjasa ta gjeni në të njëjtin vend edhe kur të ktheheni.

Në atë çast, kënaqësia e daljes zëvendësohet nga ndjenja e fajit.

Në pamje të parë mund të duket sikur kjo duhet t’ju kënaqë: a nuk është më mirë që ai të rrijë vetëm në shtëpi sesa të dalë me shokët? Megjithatë, në vend të mirënjohjes, ju pushton ndjesia se po ju kufizohet liria.

Megjithëse diskutohet pak për këtë çështje, shumë gra e përjetojnë si barrë martesën me një burrë që, përtej marrëdhënies në çift, nuk ka lidhje shoqërore të rëndësishme.

Pse miqësitë e burrave priren të zbehen më lehtë?

Sipas studimeve, miqësitë mashkullore janë shpesh më të brishta se ato të grave. Këto të fundit zakonisht krijojnë marrëdhënie “ballë për ballë”, duke biseduar, duke ndarë emocionet dhe duke i ofruar mbështetje njëra-tjetrës. Burrat, ndërkaq, kanë më shumë prirje t’i ndërtojnë lidhjet “krah për krah”.

Për ta, miqësia shpesh lind dhe vazhdon falë një veprimtarie të përbashkët, si sporti, një hobi, daljet pas orarit të punës apo angazhimi së bashku në një projekt.

Aktiviteti shërben si pikë afrimi dhe krijon terrenin ku besimi mund të zhvillohet, pa qenë e nevojshme që ata të flasin drejtpërdrejt për emocionet ose dobësitë personale.

Vështirësitë shfaqen kur ndryshimet në jetë i japin fund pikërisht aktivitetit që i mbante bashkë. Zhvendosja, ndërrimi i vendit të punës, lindja e fëmijëve ose dalja në pension shpesh sjellin edhe mbylljen e një miqësie.

Kur nuk ekziston më ndeshja javore e basketbollit apo puna në të njëjtin mjedis, mund të shuhet edhe marrëdhënia që mbështetej në këto përvoja, pasi humbet baza që e ushqente atë.

Në anën tjetër, gratë arrijnë shpesh t’i mbajnë gjallë miqësitë për shumë vite, edhe kur i ndan largësia, sepse lidhjet e tyre mbështeten te komunikimi dhe intimiteti emocional.

Një burrë mund të mos flasë për muaj apo edhe vite me dikë që vazhdon ta quajë mik të ngushtë. Por mungesa e takimeve dhe e përvojave të përbashkëta bën që raporti të dobësohet dhe të venitet gradualisht, transmeton Telegrafi.

Vetmia mashkullore, një epidemi që kalon në heshtje

Si pasojë e këtij fenomeni, është krijuar ajo që ekspertët e përkufizojnë si “recesion të miqësive” te burrat.

Një studim i organizatës amerikane Survey Center on American Life zbuloi se rreth 15 për qind e burrave thanë se nuk kishin asnjë mik të afërt. Krahasuar me vitin 1990, kjo shifër ishte pesë herë më e lartë.

Gjendjen e rëndojnë edhe normat shoqërore, të cilat i mësojnë djemtë dhe burrat se duhet të tregohen të fortë, të përmbajtur dhe të mbështeten vetëm në forcat e tyre.

Shumë burra rriten duke menduar se shfaqja e emocioneve tregon dobësi. Për këtë arsye, partnerja bëhet shpesh i vetmi person me të cilin ata ndihen në gjendje të diskutojnë vështirësitë emocionale.

Efektet e vetmisë nuk kufizohen vetëm te jeta shoqërore, por prekin edhe shëndetin. Izolimi kronik shoqërohet me rritje të rrezikut për depresion, ankth dhe mendime ose sjellje vetëvrasëse.

Ish-kryekirurgu amerikan Vivek Murthy e ka përshkruar vetminë si një epidemi të padukshme, e cila mund të jetë vdekjeprurëse. Sipas paralajmërimit të tij, izolimi shoqëror lidhet me një rrezik më të madh për goditje në tru, sëmundje të zemrës dhe demencë.

Ekspertët vlerësojnë se rreziqet që izolimi afatgjatë paraqet për shëndetin janë të krahasueshme me faktorë të tjerë seriozë, përfshirë obezitetin dhe pirjen e duhanit.

Çfarë ndodh kur partnerja mbetet burimi i vetëm i mbështetjes?

Në mungesë të miqve të afërt, një burrë mund ta kthejë partneren në të gjithë rrjetin e tij emocional dhe shoqëror.

Në këtë situatë, ajo duhet të përmbushë njëkohësisht rolin e bashkëshortes, shoqes më të mirë, të vetmes të besuar dhe burimit kryesor të argëtimit. Kjo peshë sjell presion të madh dhe cenon ekuilibrin brenda marrëdhënies.

Sa herë që dëshiron të dalë vetëm ose të takohet me shoqet, gruaja mund të ndihet fajtore, pasi është e vetëdijshme se ai do të mbetet i vetëm në shtëpi.

Me kalimin e kohës, ky faj mund t’i lërë vendin pakënaqësisë. Për t’iu përshtatur atij, ajo nis ta ngushtojë jetën e vet: del më pak, refuzon ftesat dhe kthehet më shpejt në shtëpi, sepse mendon se nuk është e drejtë ta lërë shpesh vetëm.

Kështu, edhe një dalje e zakonshme mund të kthehet në shkak tensioni. Gruaja nis ta përjetojë mungesën e jetës shoqërore të partnerit si një pengesë që kufizon lirinë dhe lumturinë e saj.