Ditët ikin, por a po gjejmë kohë për të jetuar?

Ditët rrëshqasin, javët mbarojnë e muajt bëhen vite. Megjithatë, shpesh vazhdojmë të përsërisim se nuk kemi kohë, pa e vënë re sa shpejt po kalon jeta jonë.

Miradije Statovci, psikologe klinike në Poliklinikën Galaxy

Na mungon koha për t’u ulur me familjen, për të shkuar te prindërit apo për t’ia dëgjuar shqetësimet një miku. Edhe një kafe pa hedhur sytë nga ora duket e vështirë; ndonjëherë nuk ndalemi as për ta pyetur veten si ndihemi vërtet.

Dita nis me detyrat që duhet të kryejmë. Më pas nxitojmë për në punë dhe merremi me përgjegjësitë, angazhimet e pritshmëritë. Kur ajo mbaron, lodhja është e pranishme, por ndjenja e përmbushjes jo gjithmonë.

Këtu qëndron një kundërthënie e kohës sonë: mjetet që premtojnë të na kursejnë kohë shtohen, ndërsa koha që i kushtojmë njëri-tjetrit pakësohet.

Nga këndvështrimi psikologjik, ky ritëm mund të na shkëpusë dalëngadalë nga vetja. Mendimet shkojnë te detyrimet e së nesërmes, ndërkohë që ndjenjat e shkaktuara nga përjetimet e sotme mbeten pa u përpunuar. Mund të jemi pranë njerëzve tanë, por mendja të na ndodhet gjetkë.

Vetëm të qenët fizikisht bashkë nuk mjafton për t’i ruajtur marrëdhëniet. Ato kërkojnë vëmendje, dëgjim, mirëkuptim dhe kohë të kaluar me cilësi.

Mbase pengesa nuk është përherë mungesa e kohës. Peshë kanë edhe përparësitë që vendosim, trysnia për t’ia dalë me gjithçka dhe mendimi se lumturia mund të presë deri një ditë tjetër. Por askush nuk e ka të sigurt se ajo ditë do të vijë.

Prindërit nuk mund të na presin përgjithmonë. Fëmijët rriten thuajse pa e vënë re ne, miqësitë veniten nëse nuk kujdesemi për to dhe çastet që mund t’i përjetojmë sot nuk kthehen dot nesër.

Prandaj, ndoshta duhet ta mësojmë sërish si të ndalemi: të jemi vërtet të pranishëm, në vend që të jemi vetëm të zënë; t’i dëgjojmë të tjerët deri në fund, të përqafojmë pa ndonjë shkak dhe të shprehim fjalë të mira pa pritur një rast të posaçëm. Arritjet nuk janë e vetmja masë e jetës.

Mbase ajo që na duhet nuk është më shumë kohë, por guximi për t’u dhënë vendin e parë gjërave që kanë rëndësi. Vlera e jetës lidhet jo vetëm me gjithçka kemi bërë, por edhe me atë që kemi përjetuar.

Kur të kthejmë kokën pas, nuk do të kujtojmë vetëm punën, sukseset dhe detyrimet e përmbushura. Po aq vend do të kenë dashuria që u kemi dhënë të tjerëve dhe çastet e ndara me njerëzit tanë.

Koha nuk ndalet për ne. Ndoshta tani është çasti të ngadalësojmë hapin dhe të fillojmë ta jetojmë jetën. Sepse rëndësi nuk ka vetëm sa gjatë qëndrojmë në këtë botë, por kuptimi që i japim secilës ditë, dashuria që ndajmë dhe gjurmët që lëmë te të tjerët.