Dhuna ndaj fëmijëve mund të lërë pasoja që zgjasin

Rrahja nuk është mënyrë disiplinimi, por dhunë që mund të ndikojë te mënyra si fëmijët e kuptojnë botën, krijojnë lidhje me të tjerët dhe përballojnë konfliktet.

Në fëmijëri ndërtohen themelet e personalitetit, vetëbesimit dhe sjelljes në shoqëri. Kur agresioni shihet si mënyrë e zakonshme për të zgjidhur mosmarrëveshjet, fëmija mund të mësojë se dhuna është e pranueshme.

Ndikimi nuk është i njëjtë për të gjithë: disa fëmijë mund të bëhen më agresivë dhe ta përdorin dhunën për të imponuar dëshirat e tyre, ndërsa të tjerë mund të përjetojnë frikë e pasiguri dhe ta kenë të vështirë të mbrojnë veten.

Dhuna mund të ndikojë edhe në reagimin e fëmijëve kur rrezikohen nga një i rritur. Nëse lëndimi vjen nga ata që supozohet të kujdesen për ta, mund ta kenë më të vështirë të dallojnë abuzimin, të kërkojnë ndihmë ose të kuptojnë se askush nuk ka të drejtë t’i lëndojë.

Kjo nuk do të thotë se çdo fëmijë që përjeton dhunë do të bëhet agresor apo viktimë. Reagimet janë të ndryshme dhe varen nga disa rrethana, mes tyre mbështetja emocionale dhe mjedisi ku rritet fëmija.

Disa prindër mund të jenë ndëshkuar fizikisht kur ishin fëmijë dhe ta kujtojnë këtë si përvojë të dhimbshme. Megjithatë, fakti që një praktikë është përdorur shpesh në të kaluarën nuk e bën atë të drejtë apo të dobishme për zhvillimin e fëmijës.

Fëmijëve u duhen rregulla, udhëzime dhe disiplinë, por jo dhunë. Prindërimi i përgjegjshëm kërkon që kufijtë të vendosen me komunikim, qëndrueshmëri dhe respekt, në mënyrë që fëmijët të kuptojnë pasojat e veprimeve pa pasur frikë nga njerëzit që duhet t’i mbrojnë.