Arsyeja e fshehtë pas takimeve që pranojmë pa dëshirë me njerëz të cilët nuk na tërheqin më

Shumë prej nesh e njohin atë ndjesi të rëndesës kur pajtohemi për një takim, ndërkohë që në brendësi shpresojmë të marrim një mesazh anulimi. E dimë që personi tjetër pret me padurim dhe ndoshta nuk ka alternativa të tjera për atë ditë, gjë që na shton ndjenjën e detyrimit. Në vend që ta shtyjmë, përgatitemi me gjysmë zemre, duke pritur deri në çastin e fundit që planet të prishen.

Kur më në fund takohemi, biseda bëhet një përpjekje e sikletshme për të gjetur gjuhën e përbashkët. Rrëfimet sillen rreth njerëzve që lidhen me të kaluarën e përbashkët, ndërsa temat e thella mungojnë. Pikëpamjet dhe përvojat tona kanë marrë drejtime krejt të ndryshme, ndaj shpesh frenojmë veten që të mos shpërthejë një debat apo të shqiptojmë fjalë që mund të lëndojnë. Ironia është se, pavarësisht kësaj lodhjeje, faji na shtyn të planifikojmë edhe një takim të radhës.

Kjo dukuri e përhapur ka marrë një emërtim specifik: “guilt-lunch syndrome”, ose sindroma e drekës së fajit. Bëhet fjalë për ato raste kur ruajmë lidhje me dikë jo sepse shoqëria e tij na pasuron, na frymëzon apo na bën të lumtur, por thjesht nga frika e ndjesisë së keqe që do të përjetonim po ta largonim nga jeta jonë.

Zakonisht, në krahun tjetër ndodhet një person që dikur ishte mik i ngushtë, por tani është kthyer në një të njohur të largët. Rrugët tona janë ndarë prej kohësh, megjithatë ne vazhdojmë të ndiejmë keqardhje për rrethanat e tij të vështira. Ai mund të përmendë shpesh humbjen e vendit të punës, konfliktet në zyrë, tradhtinë e partnerit apo një krizë të thellë martesore. Pa e kuptuar, shndërrohemi në një lloj shpëtimi emocional, një shpatull mbi të cilën mund të derdhen lotët. Ky rol na bën të ndihemi të detyruar t’i dhurojmë pak nga koha jonë.

Problemi thellohet kur pala tjetër e merr këtë marrëdhënie shumë më seriozisht sesa ne. Ndjenja e fajit na mban të lidhur me individë me të cilët, në rrethana normale, ndoshta nuk do të kishim krijuar asnjëherë miqësi. Nëse përballë kemi dikë që di ta manipulojë me mjeshtëri këtë faj për të nxjerrë përfitime, durimi ynë vihet në provë të rëndë. Shpeshherë, mirësjellja e tepërt ose thjesht mungesa e forcës për të refuzuar na pengon të themi të vërtetën.

Që në fëmijëri na mësojnë se duhet të jemi pranë të tjerëve dhe t’u dëgjojmë hallet me durim. Por rrallë na thuhet se kjo nuk nënkupton të veprojmë kundër vetvetes apo ta lëmë veten gjithmonë pas të tjerëve. Një dozë e shëndetshme egoizmi nuk është një e metë karakteri; përkundrazi, është një mekanizëm për të ruajtur kohën, energjinë dhe paqen tonë të brendshme.

Kur nuk dëshirojmë një takim, është plotësisht e pranueshme ta refuzojmë ftesën, edhe nëse kjo na krijon siklet. Ndonjëherë, veprimi më i shëndetshëm është të sillemi si me një fashë: ta heqim shpejt dhe pa hamendje. Natyrisht, nuk ka nevojë t’i deklarojmë dikujt hapur se nuk na pëlqen prania e tij. Mjafton një refuzim i qartë dhe i edukuar, që nuk lë shteg për këmbëngulje.

Në vend të justifikimeve të stërholluara apo historive të sajuara, ku rrezikojmë të ngatërrohemi, mjafton të themi thjesht se nuk kemi kohë, se ajo ditë nuk na shkon ose se për momentin kemi nevojë për pak hapësirë personale. Sa më e thjeshtë të jetë përgjigjja, aq më pak gjasa ka për keqkuptime. Po ashtu, është thelbësore të dalim nga ai rol i personit gjithmonë të mirë, të gatshëm e të disponueshëm për këdo.

Askush nuk ka për detyrë të jetë një shpatull për të qarë në çdo orë të ditës dhe as t’u zgjidhë problemet e të tjerëve vetëm se e ka bërë këtë në të shkuarën. Është krejt e natyrshme të pranojmë se disa njerëz thjesht nuk na përshtaten dhe të vendosim të mos u kushtojmë më kohën tonë të çmuar të lirë, e cila gjithsesi është shumë e kufizuar.