Përktheu: Alket Goce-AlbEu.com

Kiev- Në tryezën e gjatë në zyrën e sekretarit të Këshillit të Sigurisë Kombëtare dhe Mbrojtjes, Oleksiy Danilov, një nga njerëzit më të afërt me presidentin e Ukrainës Volodymyr Zelensky, dhe që përveç luftës merret me çështje si marrëdhëniet me oligarkët dhe lufta kundër korrupsionit, ndodhet edhe një tabelë e madhe shahu.

Lëvizja e parë është e gabuar: ushtari i ka lëvizur në e 5. “A dini të luani Danilov?”- e ngacmoj në fillim të një interviste të gjatë, e para për median italiane që nga fillimi i pushtimit – lëviz i bardhi dhe më pas është kundërsulmi. “Kam luajtur që në moshën 4-vjeçare: Nëse sulmon i ziu, përgjigjet ai duke buzëqeshur, do të thotë se bota dhe të gjitha rregullat e saj kanë ndryshuar. Dhe ne nuk e lejojmë veten që të habitemi.”

Keni humbur shumë ushtarë. Rusia mund të rekrutojë ushtarë të rinj për vite me radhë. Ndaj në fund rrezikoni të humbisni apo jo?

Lufta nuk do të zgjasë 5 apo 10 vite. Sot bota është e shpejtë. Në vitin 2024 do të ketë zgjedhje në shumë vende, dhe fushatat elektorale do të nisin që në verën e këtij viti. Në mënyrë indirekte do të ndikojë edhe lufta jonë.

Dua të shoh me sytë e mi kush do të thotë se e mbështet Putinin, në SHBA, Britaninë e Madhe apo në vende të tjera. Pastaj në këtë luftë ndikojnë shumë elementë të tjerë, dhe ka lidhje gjithçka që ndodh në botë. Aktualisht Putini ndodhet me shpatulla pas muri.

Duke sulmuar Ukrainën?

Jo vetëm. Që nga viti 2003 ai ka ëndërruar të rindërtojë perandorinë ruse, dhe tani po vuajmë pasojat e çmendurisë së tij. Rusia është një vend shumë i madh, dhe Putin kishte shumë punë për ndërtimin e shtetit të tij. Por në vend se të menaxhonte këtë territor të stërmadh zgjodhi të sulmonte vende të tjera. Rusët i kanë ende shtëpitë me banjot në rrugë, e megjithatë merren me ne.

Sa ukrainas kanë vdekur dhe sa janë plagosur deri tani?

Këto të dhëna janë sekret. Faza më e vështirë ishte pranvera e vitit të kaluar, tani humbjet janë reduktuar shumë.

Por ju e keni pranuar se situata në Bakhmut është “shumë e vështirë…” 

Kjo është e vështirë, por për çdo ukrainas të vrarë ka 7 rusë të vdekur. Koeficienti është 7:1, por atyre nuk u intereson, i dërgojnë në sulm si mish për top, njëri pas tjetrit.

Edhe humbjet tuaja janë gjithashtu të mëdha, dhe rekrutimi është shumë i diskutueshëm për ukrainasit. Jo të gjithë janë gati të rrëmbejnë armët…

Rusia ka zhvilluar një fushatë të madhe informative për të përhapur lajme të rreme në lidhje me mobilizimin tonë. Ata duan që ta përshkruajnë si të tmerrshme situatën tonë.

Dhe në të janë përfshirë një numër të madh gazetarësh të mediave perëndimore. Ata kanë bashkëpunëtorë që shkruajnë në vendet evropiane. Si për shembull në Spanjë.

Ne i njohim mirë që të gjithë, e dimë se çfarë bëjnë, dhe ata janë bashkëpunëtorët të FSB-së, shërbimit sekret rus. Mobilizimi ka filluar që nga shkurti i vitit 2022 dhe po vazhdon sipas planit. Pranë nesh ka një qendër rekrutimi dhe çdo mëngjes ka burra në radhë.

Po vullnetarët?

Çdo njeri që ka dëshirë të luftojë duhet të klasifikohet, dhe t’i nënshtrohet një kontrolli mjekësor. Ne duhet ta dimë se tek kush mund të mbështetemi.

Por kjo nuk do të thotë se ai duhet të shkojë në front. Djali im i vogël u detyrua të paraqitej më 3 mars dhe po kryen tashmë detyrat e tij në ushtri. Disa miqve të tij u kanë thënë: tani për tani nuk kemi nevojë, por do t’iu njoftojmë në një moment të dytë.

Situata në Bakhmut dhe Vuhledar është shumë e vështirë për ukrainasit. Do të tërhiqeni?

Betejat atje janë shumë të ndërlikuara dhe të vështira. Rusëve u pëlqen ta lidhin gjithçka me një datë të jashtëzakonshme. Ditëlindja e Putinit, 7 tetor; 22 dhjetori, që ishte 100-vjetori i themelimit të BRSS; pastaj Viti i Ri. Tani është 24 shkurt.

Më thatë se prisni që ofensiva e re ruse të nisë më 24 shkurt të këtij vit. A keni sinjale nga shërbimet sekrete?

Sigurisht që po, dhe ato janë të dukshme. Por ne jemi të përgatitur.

Ku mendoni se do të nisë sulmi i ri? Sërish në Kiev?

Rusët mund ta vendosin këtë në minutën e fundit dhe ne duhet të jemi gati për çdo skenar. Disa lëvizje të këtyre ditëve mund të jenë pista të rreme, dhe ne e dimë mirë këtë.

Ose për shembull në Zaporizhzhya?

Ndoshta, por edhe nga Bjellorusia. Jam i sigurt se vendimi përfundimtar do të merret në momentin e fundit. Ndaj jemi të gatshëm për çdo skenar, e dimë që po përpiqen të na mashtrojnë

Rusët kanë aneksuar 4 rajone të Ukrainës pa i kontrolluar plotësisht. A është çlirimi i tyre objektivi juaj kryesor?

Jo, ata nuk e njohin gjeografinë, përndryshe do të duhej të kthenin Ishujt Kuril dhe Sakhalin, rajonin e Kaliningradit dhe shumë zona të tjera që nuk kanë të bëjnë fare me Rusinë.

Por aneksimi është një fakt…

Ata janë të çmendur. Unë jam i sigurt se Putin ka 10 vite i sëmurë. Ai ka probleme mendore, jeton në botën e tij dhe nuk e kupton se çfarë po ndodh përreth.

Pse ju dhe Zelensky keni deklaruar se nuk e dini nëse ai është ende gjallë?

Sepse nuk ka një Putin të vetëm. Kjo është e sigurt. Nuk është një tezë konspiracioni, është realiteti. Ju mund të krahasoni vetë imazhet e tij publike. Vëzhgoni me kujdes mënyrën e ecjes, frikën e afrimit edhe me bashkëpunëtorët e ngushtë dhe më pas turmat e mëdha të nesërmen… Këto janë truke tipike të KGB-së.

A do të shërbejnë tanket perëndimore që do të dërgohen së shpejti për të frenuar ofensivën ruse apo për kundërsulm?

Ato do përdoren për t’i dëbuar rusët nga territori ynë. Përfshirë Krimenë. /albeu.com

ukraina tanket raketat

ukraina tanket raketat

ukraina tanket raketat

The post Ukraina bën gati tanket, raketat dhe avionët për një kundërsulm të ri, Putin është me shpatulla pas muri appeared first on Albeu.com.

Përktheu: Alket Goce-albeu.com

Kur flitet për luftën në Ukrainë, e vetmja gjë që është e sigurt tani për tani është se luftimet dhe shkatërrimet do të vazhdojnë. Vladimir Putin mbetet tërësisht i përkushtuar për ta rikthyer të gjithë Ukrainën nën kontrollin e Rusisë ose në rast se dështon për ta shkatërruar atë si vend.

Ai beson se është fati që ia ka caktuar historia – misioni i tij Mesianik – që të rindërtojë Perandorinë Ruse dhe siç deklaroi vite më parë Zbigniew Brzezinski, nuk mund të ketë Perandori Ruse pa Ukrainën. Që të dy jemi marrë me Putinin në një sërë rastesh, dhe jemi të bindur se ai beson se koha është në anën e tij.

Se ai mund t’i lodhë ukrainasit, dhe se uniteti dhe mbështetja e SHBA-ve dhe evropianëve për Ukrainën në fund do të dobësohen dhe thyhen. Sigurisht, ekonomia dhe qytetarët rusë do të vuajnë teksa vazhdon lufta në Ukrainë, por përgjatë historisë së tyre të trazuar rusët kanë duruar shumë më keq se kaq.

Për Putinin, humbja nuk është një opsion. Ai nuk mund t’ia kthejë Ukrainës 4 provincat lindore që i ka shpallur tashmë si pjesë të Rusisë. Në rast se ai nuk do të mundet të jetë i suksesshëm ushtarakisht këtë vit, duhet të mbajë të paktën kontrollin e pozicioneve në Ukrainën Lindore dhe Jugore, të cilat mund të jenë një trampolinë për një sulm të ri në të ardhmen për të marrë pjesën tjetër të bregut të Detit të Zi të Ukrainës, për të kontrolluar të gjithë rajonin e Donbasit dhe më pas për t’u zhvendosur drejt Perëndimit.

Tetë vite e ndanë pushtimin e Krimesë nga Rusia dhe pushtimin e saj që nisi gati 1 vit më parë. Putini do të tregohet shumë i durueshëm për të synimet e tij. Ndërkohë, megjithëse përgjigja e Ukrainës ndaj pushtimit ka qenë heroike dhe ushtria e saj ka performuar shkëlqyeshëm, ekonomia e vendit po rrënohet çdo ditë e më shumë.

Miliona ukrainas janë larguar, infrastruktura e Ukrainës po shkatërrohet, dhe një pjesë e mirë e pasurisë së saj minerale, kapaciteti industrial dhe toka bujqësore janë tanimë

nën kontrollin e Rusisë. Aftësia ushtarake dhe ekonomia e Ukrainës janë aktualisht të varura pothuajse tërësisht nga linjat e furnizimit nga Perëndimi, kryesisht nga Shtetet e Bashkuara.

Në mungesë të një përparimi dhe suksesi tjetër të madh të ushtrisë ukrainase kundër forcave ruse, presionet perëndimore ndaj Ukrainës për të negociuar një armëpushim do të rriten me kalimin e muajve të ngërçit ushtarak. Në rrethanat aktuale, çdo armëpushim i negociuar do t’i linte forcat ruse në një pozicion të fortë për të rifilluar pushtimin e tyre sa herë që të jenë gati.

Dhe kjo është e papranueshme. Mënyra e vetme për të shmangur një skenar të tillë është që Shtetet e Bashkuara dhe aleatët e saj t’i ofrojnë urgjentisht Ukrainës një rritje dramatike të furnizimeve dhe aftësive ushtarake, që të jenë të mjaftueshme për të penguar një ofensivë të ripërtërirë ruse dhe për t’i dhënë mundësi Ukrainës të sprapsë forcat ruse në lindje dhe jug.

Kongresi i SHBA ka siguruar para të mjaftueshme për një përforcim të tillë. Ajo që nevojitet tani janë vendimet e Shteteve të Bashkuara dhe aleatëve të saj për t’u siguruar ukrainasve pajisjet shtesë ushtarake që u nevojiten. Mbi të gjitha forca të blinduara të lëvizshme. Marrëveshja e së enjtes së javës së kaluar për të dërguar në Ukrainë automjete luftarake “Bradley” është e lavdërueshme, edhe pse e vonuar. Por për shkak të sfidave serioze logjistike që lidhen me dërgimin e tankeve të rënda amerikane “Abrams”, Gjermania dhe aleatët e tjerë duhet të plotësojnë nevojat e ukrainasve me automjete të blinduara.

Ndërkohë anëtarët e NATO-s duhet t’u dërgojnë ukrainasve raketa me rreze më të gjatë veprimi, dronë të avancuar, rezerva të konsiderueshme municionesh (përfshirë predha artilerie), më shumë aftësi zbulimi dhe vëzhgimi, si dhe pajisje të tjera. Këto aftësi nevojiten brenda disa javësh, dhe jo pas disa muajsh.

Gjithnjë e më shumë, anëtarët e Kongresit dhe të tjerë në diskursin tonë publik pyesin: “E pse duhet të na interesojë? Kjo nuk është lufta jonë”. Por Shtetet e Bashkuara e kanë mësuar leksionin e hidhur – në vitet 1914, 1941 dhe 2001 – se nuk mund të injorohet agresioni i paprovokuar dhe sulmet ndaj shtetit të së drejtës dhe rendit ndërkombëtar.

Në të tria rastet u kërcënua siguria jonë dhe ne u futëm në konflikt. Këtë herë, ekonomitë e botës – përfshirë tonën – po vuajnë tashmë pasojat e inflacionit të lartë dhe ecurinë e dobët ekonomike të shkaktuar pikërisht nga agresioni i Vladimir Putinit.

Është më mirë ta ndalojmë tani, përpara se të kërkohet më shumë nga Shtetet e Bashkuara dhe NATO në tërësi. Ne kemi një partner të vendosur tek Ukraina, e cila është e gatshme të përballojë pasojat e luftës, në mënyrë që të mos duhet ta na duhet ta bëjmë këtë vetë në të ardhmen.

Fjalimi i Presidentit Volodymyr Zelensky para Kongresit të SHBA-së muajin e kaluar na kujtoi lutjen e Winston Churchill në shkurtin e vitit 1941: “Na jepni mjetet dhe ne do ta përfundojmë punën!” Ne pajtohemi me vendosmërinë e administratës së Joe Biden për të shmangur konfrontimin e drejtpërdrejtë me Rusinë.

Megjithatë, një Putin i inkurajuar mund të mos na e japë këtë zgjedhje. Mënyra për të shmangur konfrontimin me Rusinë në të ardhmen, është ta ndihmojmë Ukrainën që ta dëbojë tani pushtuesin. Ky është mësimi i historisë që duhet të na udhëheqë, dhe që i jep urgjencë veprimeve që duhen ndërmarrë para se të jetë tepër vonë.

Shënim:Condoleezza Rice, Sekretare Shteti e SHBA-së në vitet 2005-2009. Robert M. Gates, Sekretar i Mbrojtjes në vitet 2006-2011.

The post Ish-shefja diplomacisë amerikane, kundër Trumpit: Koha nuk është në anën e Ukrainës, ja çfarë duhet të bëjë me urgjencë Perëndimi appeared first on Albeu.com.

“Ne po shohim tashmë një lloj rënie në shkallën e luftimeve dhe ne presim që ndoshta do të vazhdojmë të shohim të njëjtën gjë në muajt e ardhshëm,” tha Drejtori i Inteligjencës Kombëtare, DNI ) Avril Haynes.

Forcat e armatosura të Ukrainës dhe Rusisë do të kërkojnë të rifurnizohen, të riarmatosen dhe të përgatiten për të luftuar pas dimrit, por mbetet të shikojmë se si do të shkojnë gjërat, shtoi ai.

“Në fakt, ne jemi mjaft skeptikë nëse dhe në çfarë mase rusët do të jenë apo nuk do të jenë të gatshëm për kundërsulm. Unë jam më optimist për ukrainasit në këtë hark kohor”, tha ai.

I pyetur për sulmet e vazhdueshme ruse në rrjetin elektrik dhe infrastrukturën tjetër politike, DNI Haynes tha se qëllimi i Moskës është të thyejë pjesërisht vullnetin e ukrainasve për të luftuar.

Ai shtoi se Rusia duket se synon të zvogëlojë aftësinë e Ukrainës për të vazhduar luftën, duke pranuar se ekonomia ukrainase po merr një goditje të rëndë .

The post SHBA: Putini i befasuar nga dështimet ushtarake ruse appeared first on Albeu.com.

“Deri më tani objektivat strategjike ruse janë mposhtur”, u tha Milley mbështetësve të Ukrainës, të cilët ishin mbledhur në bazën ajrore amerikane në Ramstein, Gjermani.

“Kjo është për shkak të dështimeve të tyre. Dhe gjithashtu për shkak të trimërisë së … ushtrisë ukrainase, trimërisë së popullit ukrainas dhe mbështetjes së vendeve që ishin sot në Grupin e Kontaktit”.

Ai tha se ukrainasit kanë goditur mbi 400 objektiva.

“Linjat ruse të komunikimit dhe zinxhirët e furnizimit janë shumë të tendosura. Kjo ka një ndikim të drejtpërdrejtë në aftësinë ruse për të projektuar dhe mbajtur fuqinë luftarake. Komanda dhe kontrolli rus në selinë qendrore janë ndërprerë,” tha Milley, duke shtuar se Moska ka ” vështirësi të mëdha për të rifurnizuar forcat dhe për të zëvendësuar humbjet në luftë”.

Pushtimi rus i Ukrainës ka nisur më 24 shkurt./REL

The post Gjenerali amerikan: Pushtimi rus i Ukrainës, dështim ushtarak appeared first on Albeu.com.

Pushtimi rus i Ukrainës dhe kërcënimet bërthamore ndaj Perëndimit, e kanë ringjallur debatin rreth armëve bërthamore. Vitin e kaluar, kur hyri në fuqi një traktat i Kombeve të Bashkuara për ndalimin e armëve të tilla, asnjë nga 9 shtetet e botës që zotërojnë aktualisht armë bërthamore nuk ishte në mesin e 86 vendeve nënshkruese.

Po si mund ta justifikojnë këto shtete, zotërimin e armëve që e vënë në rrezik gjithë njerëzimin? Kjo është një pyetje me vend, por ajo duhet të shtrohet krahas një pyetjeje tjetër:nëse Shtetet e Bashkuara do të nënshkruanin traktatin, dhe do të shkatërronin arsenalin e tyre, a do të ishte ende në gjendje të pengonte agresionin e mëtejshëm rus në Evropë?

Nëse përgjigja është jo, atëherë duhet të kemi parasysh nëse lufta bërthamore është apo jo e pashmangshme. Dhe kjo e fundit nuk është një pyetje e re. Në vitin 1960, shkencëtari dhe romancieri britanik C.P.Snoë, arriti në përfundimin se lufta bërthamore brenda një dekade ishte “një siguri matematikore”.

Ky mund të ketë qenë një ekzagjerim i tij, por shumë njerëz besonin se parashikimi i Snoë

do të ishte i justifikuar, edhe nëse një luftë e tillë do të ndodhte brenda shekullit. Ata që e mbrojnë zhdukjen e armëve bërthamore, vërejnë shpesh se nëse e hedh një monedhë një herë, mundësia për të rënë “kokë” është 50 për qind.

Por nëse e hidhni 10 herë, mundësia për të rënë “kokë” të paktën një herë rritet në 99.9 për qind. Ndërkohë, një shans prej vetëm 1 për qind për luftë bërthamore 40 viteve gjatë ardhshme, bëhet 99 për qind pas 8000 vjetësh. Herët a vonë, shanset do të kthehen kundër nesh.

Edhe nëse i çdo vit përgjysmojmë rreziqet, nuk mund të arrijmë asnjëherë në zero armë

të tilla. Por metafora e hedhjes së monedhës, është mashtruese kur bëhet fjalë për armët bërthamore, pasi supozon ekzistencën e probabiliteteve të pavarura, në një kohë që ndërveprimet njerëzore janë më të ngjashme me hedhjen e zareve.

Ajo që ndodh gjatë një hedhje zaresh, mund të ndryshojë shanset në hedhjen tjetër. Në vitin

1963 pati një probabilitet më të ulët të luftës bërthamore, pasi vinte pas Krizës së Raketave Kubane, dhe sepse kishte pasur një probabilitet më të lartë në vitin 1962.

Forma e thjeshtë e ligjit të mesatareve, nuk vlen domosdoshmërisht për ndërveprimet komplekse njerëzore. Në parim, zgjedhjet e duhura njerëzore mund t’i zvogëlojnë gjasat e një lufte të tillë. Mundësia e një lufte bërthamore, mbështetet në probabilitete të pavarura dhe të ndërvarura.

Një luftë bërthamor aksidentale, mund të përshtatet me modelin e hedhjes së monedhës, por luftëra të tilla janë të rralla, dhe çdo aksident mund të rezultojë i kufizuar. Për më tepër, nëse një konflikt aksidental mbetet i kufizuar, ai mund të shkaktojë veprime të ardhshme, të cilat do ta kufizonin më tej probabilitetin e një lufte më të madhe.

Dhe sa më e gjatë të jetë kjo periudhë, aq më e madhe është edhe mundësia që gjërat të kenë ndryshuar. Në 8000 vjet, njerëzit mund të kenë shqetësime shumë më të ngutshme sesa lufta bërthamore. Ne thjesht nuk e dimë se cilat janë probabilitetet e ndërvarura.

Por nëse e bazojmë analizën tonë tek historia e pas Luftës së Dytë Botërore, mund të supozojmë se probabiliteti vjetor nuk është në intervalin më të lartë të shpërndarjes. Gjatë Krizës së Raketave Kubane, presidenti i SHBA-së John F.Kennedy thuhet se e vlerësoi midis 33-50 për qind probabilitetin e një lufte bërthamore.

Por kjo nuk nënkuptonte domosdoshmërisht një luftë bërthamore të pakufizuar. Nga intervistat me pjesëmarrësit në atë episod gjatë përvjetorit të tij të 25-të, mësuam se pavarësisht epërsisë së madhe të arsenalit bërthamor të SHBA-së, Kennedy hezitoi të joshej qoftë edhe nga perspektiva më e vogël e një lufte bërthamore.

Dhe në fund rezultati vështirë se mund të cilësohet një fitore amerikane. Pasi përfshinte kompromisin, e largimit të raketave sovjetike nga Kuba, në këmbim të largimit të raketave amerikane nga Turqia. Për të nxitur çarmatimin e njëanshëm bërthamor, disa kanë përdorur argumentin e pashmangshmërisë matematikore.

Duke e përmbysur sloganin e Luftës së Ftohtë, brezat e ardhshëm do të ishin “më mirë komunistë, se sa të vdekur”. Por nuk mund të zhduken dijet mbi këtë bombë, dhe bashkërendimi ideologjik midis 9 ose më shumë shteteve me armë bërthamore, do të

ishte shumë i vështirë.

Për më tepër, hapat e pandërgjegjshëm e të njëanshëm mund të inkurajojnë agresorët, duke rritur shanset për një fund të palumtur. Ne nuk e kemi idenë se çfarë do të thotë dobia dhe pranimi i rrezikut për brezat e ardhshëm të largët, apo çfarë do të bëjnë njerëzit në

8000 vjet.

Ndërsa detyrimi ynë moral ndaj tyre, na detyron që ta trajtojmë me shumë kujdes mbijetesën, kjo detyrë nuk kërkon mungesën e plotë të rrezikut. Ne u detyrohemi brezave të ardhshëm një qasje afërsisht të barabartë me vlerat e rëndësishme, dhe kjo përfshin shanse të barabarta për mbijetesë.

Rreziku do të jetë gjithnjë një element i pashmangshëm i jetës njerëzore. Parandalimi bërthamor bazohet tek paradoks i përdorshmërisë së këtyre armëve. Nëse ato janë krejtësisht të papërdorshme,  nuk pengojnë asgjë. Por nëse ato janë shumë të përdorshme, mund të ndodhë një luftë bërthamore me gjithë shkatërrimin që sjell ajo.

Duke pasur parasysh se paradoksi i përdorshmërisë dhe probabilitetet e ndërvarura lidhen me ndërveprimet njerëzore, ne nuk mund të kërkojmë një përgjigje absolute për atë që përbën “parandalimin”. Parandalimi bërthamor nuk është tërësisht i drejtë apo i gabuar. Pranimi nga ne i kësaj strategjie duhet të jetë i kushtëzuar.

Tradita e luftës së drejtë që kemi trashëguar gjatë shekujve, sugjeron plotësimin e 3 kushteve të rëndësishme:një kauzë e drejtë dhe proporcionale, kufizime në mjete, dhe një shqyrtim i kujdesshëm i të gjitha pasojave. Nga këto kushte nxjerrim 5 leksione.

Për sa i përket motiveve, duhet të kuptojmë se vetëmbrojtja është një kauzë e drejtë por e kufizuar. Për sa i përket mjeteve, ne nuk duhet t’i trajtojmë asnjëherë armët bërthamore si armë normale, dhe duhet të minimizojmë dëmin ndaj njerëzve të pafajshëm. Dhe për sa i përket pasojave, duhet të zvogëlojmë rreziqet e luftës bërthamore në një periudhë afatshkurtër, dhe të përpiqemi me kalimin e kohës të zvogëlojmë varësinë tonë nga armët bërthamore.

Lufta në Ukrainë, na ka kujtuar se nuk ka asnjë mënyrë për ta shmangur pasigurinë dhe rrezikun. Qëllimi i zvogëlimit (por jo shfuqizimit) të rolit të armëve bërthamore me kalimin e kohës mbetet po aq i rëndësishëm sa kurrë më parë.

Richard Garwin, projektuesi i bombës së parë me hidrogjen, llogariti dikur se “Nëse probabiliteti i luftës bërthamore këtë vit është 1 për qind, dhe nëse çdo vit arrijmë ta reduktojmë atë në vetëm 80 për qind të asaj që ishte një vit më parë, atëherë probabiliteti kumulativ i luftës bërthamore për të gjitha kohërat do të jetë 5 për qind’. Me këtë probabilitet, ne mund të kemi një jetë të moralshme.

Shënim:Joseph S.Nye, Jr., profesor në Universitetin e Harvardit dhe autor i librit “A ka rëndësi morali në politikë? Presidentët dhe politika e jashtme, nga Roosevelt tek Trump”.

The post A po shkojmë drejt një lufte bërthamore? appeared first on Albeu.com.

Pak vende i kuptojnë rreziqet e një aksidenti bërthamor sa Ukraina. Më 26 prill 1986, reaktori numër katër në termocentralin bërthamor të Çernobilit doli jashtë kontrollit gjatë një testi, gjë që shkaktoi një seri shpërthimesh dhe shkrirjen e bërthamës së reaktorit. Tani, ndërsa bombardimet intensifikohen rreth centralit bërthamor më të madh të Evropës, në provincën Zaporizhia në Ukrainën juglindore, vendi po llogarit rreziqet e një fatkeqësie tjetër.

Forcat e armatosura ruse, të cilat kanë pushtuar centralin, pretendojnë se Ukraina po planifikon ta bombardojë atë dhe fajësojnë Moskën. Më 19 gusht, shefi i sigurisë së Rusisë, Nikolai Patrushev, tha se përgjegjësia për çdo katastrofë të ardhshme do të binte drejtpërdrejt mbi “Uashingtonin, Londrën dhe bashkëpunëtorët e tyre”.

A ka fshihet diçka pas kësaj retorikë alarmuese?

Rusia ka përqendruar pajisje ushtarake dhe automjete në termocentralin Zaporizhia që kur e pushtoi atë gjatë luftimeve të ashpra në fillim të marsit.

Dëshmitarët thonë se tani po e përdor stacionin si mbulesë për të lëshuar raketa mbi pozicionet ukrainase në Nikopol dhe Marhanets, dy qytete në bregun përballë lumit Dnipro. Predhat po bien në territorin termocentralit, por larg infrastrukturës kritike.

Rusia fajëson Ukrainën për një aksident të ardhshëm. Pyotr Kotin, kreu i Enerhoatom, operatori shtetëror bërthamor ukrainas, thotë se predhat në fakt vijnë nga pozicionet e kontrolluara nga Rusia pranë termocentralit. Ai gjithashtu pretendon se ushtria pushtuese ka vendosur kamionë me eksplozivë pranë dy prej pesë reaktorëve.

Mjegulla e propagandës nga të dyja palët e bën të paqartë se sa i rrezikshëm është ky moment. Rreth 10,000 punëtorët që mbeten në termocentral janë të trajnuar për të gjitha llojet e situatave, nga tërmetet tek një aeroplan komercial që rrëzohet në uzinë.

Dizajni i parë i sigurisë së Zaporizhia-s, i cili përfshin një kube mbajtëse dhe sisteme ftohjeje uji, duhet ta mbrojë atë kundër një shkrirjeje të stilit të Çernobilit. Por uzina nuk ishte projektuar për t’u përdorur si një bazë ushtarake në një zonë lufte aktive dhe nuk ka protokolle që stafi i rraskapitur të ndiqte në rastin e sulmeve të artilerisë. Komandantët rusë kanë sinjalizuar tashmë synimin e tyre për të mbyllur reaktorët – gjoja si një masë paraprake kundër bombardimeve ukrainase.

Kotin, i cili dikur ishte në krye të uzinës, thotë se kjo në fakt do të rriste rreziqet duke e detyruar stacionin të mbështetet në energjinë rezervë për ftohjen. Dy nga katër linjat e energjisë brenda dhe jashtë saj janë shkatërruar tashmë; mbështetja në gjeneratorë me naftë do të ishte e rrezikshme.

“Nëse kjo ndodh, termocentrali është rreth 90 minuta larg lëshimit të emetimeve radioactive”, thotë ai.

“Ju e dini se këta gjeneralë nuk dinë asgjë për energjinë bërthamore.”

Ai mendon se Kremlini po krijon një krizë për të justifikuar kalimin e termocentralit nga rrjeti ukrainas në atë rus. Punëtorëve në uzinë tashmë u janë dhënë udhëzime për këtë qëllim, thotë ai. Diçka po ndodh: të gjithë punonjësve, përveç punonjësve më kritikë, iu tha të mos hynin më 19 gusht.

The post “The Economist” jep alarmin: Jemi në prag të një katastrofe bërthamore, rreziqet nga centrali më i madh atomik në Europë appeared first on Albeu.com.

Miku im rus Artjom e pëlqen Finlandën: liqene të bukura, njerëz miqësorë, ajër të pastër. Ai e njeh vendin sepse ka qenë shpesh atje. Artjom jeton në Shën Petersburg dhe përdor sistemin e thjeshtuar të vizave të konsullatës finlandeze në qytetin e tij, i cili ekziston prej vitesh. Edhe tani, pasi të paktën rruga ajrore direkte për në Evropë është mbyllur për rusët. Që nga fillimi i luftës në Ukrainë, qielli evropian është mbyllur për avionët rusë dhe anasjelltas, avionët e BE-së nuk lejohen më të fluturojnë drejt Rusisë.

Kjo është arsyeja pse Artyom shkon me makinë në Helsinki dhe kthehet. Çdo dy-tre javë ai kalon gati 400 kilometra. Rruga me një drejtim zgjat rreth pesë orë. Edhe më shpejt është nëse ai shkon me makinë në Lappeenranta, qyteti tjetër më i madh finlandez pranë kufirit rus.

Nuk ka pushime në Evropë për rusët

or ndryshe nga i njohuri im Artyom, mijëra turistë të tjerë rusë kur dalin nga vendin nuk kthehen më në Rusi. Të paktën jo menjëherë. Shumë prej tyre udhëtojnë drejt aeroportit Helsinki-Vantaa nga kufiri rus për të fluturuar në vende të tjera perëndimore. Rusët kanë aplikuar për afro 60.000 viza finlandeze prej fillimit të vitit, njoftojnë mediat finlandeze. Shumica e aplikantëve për vizë Shengen erdhën nga Shën Petersburg. Pikërisht kjo portë për në Evropë po shqetëson tani shumë evropianë. Ndërsa Moska po bombardon qytetet e Ukrainës, qytetarët rusë nuk mund të shijojnë pushimet verore në Perëndim, argumentohet.

Shtetet baltike nuk janë më një destinacion i preferuar i rusëve prej muajsh. Estonia, Lituania dhe Letonia nuk u japin më viza turistike shtetasve rusë. Letonia shkon edhe më tej dhe së fundmi lejon hyrjen në vend vetëm në rast të vdekjeje të një të afërmi të ndonjë personi.

Krerët e qeverive të Finlandës dhe Estonisë së fundmi u bënë thirrje vendeve të tjera evropiane që të ndalojnë lëshimin e vizave turistike për rusët. Në Finlandë, 58 përqind e popullsisë nuk duan më viza turistike për rusët – sipas një sondazhi nga stacioni televiziv publik Yle.

Diskutohet ndalimi i vizave në mbarë BE-në për rusët

Në fund të gushtit do të trajtohet çështja e vizave Shengen për rusët në takimin e ministrave të jashtëm të BE-së në Pragë. BE-ja ka 27 shtete anëtare, jo të gjitha i përkasin zonës Shengen. Katër vende – Zvicra, Norvegjia, Islanda dhe Lihtenshtajni – japin viza Shengen ndonëse nuk janë në BE.

Dmitri Lanko nga katedra për Kërkime Evropiane në Universitetin Shtetëror të Shën Petersburgut nuk sheh as më shumë e as më pak se “nacionalizmin e përditshëm” në diskutimin aktual. Në një intervistë për DW ai kritikoi “përpjekjen për të ndëshkuar të gjithë rusët”. Kategoria “Rusët” përfshin jo vetëm rusët etnikë, argumenton ai, por edhe “tatarët, çeçenët dhe përfaqësuesit e të gjithë popujve të Federatës Ruse pa përjashtim, përfshirë ukrainasit që jetojnë në Rusi”.

Kryeministri estonez Kaja Kalas i hodhi benzinë ​​zjarrit kur shkroi në Twitter: “Të vizitosh Evropën është një privilegj, jo një e drejtë njerëzore”. Fjalët e tij janë pritur me një pakënaqësi të madhe në Rusi. Zëdhënësja e Ministrisë së Jashtme Maria Zakharova e quajti citatin “të pakuptimtë” që vjen nga “fantazitë estoneze”. Zakharova e përqeshi atë në Telegram: “Privilegji i vërtetë është të kesh fatin të shohësh Rusinë në të gjithë diversitetin dhe madhështinë e saj”.

Mos luftoni turistët “për shkak të gjeopolitikës”

Për Alexander Gorokhov të Unionit të Organizatave Turistike Ruse “Sonato”, ky shkëmbim goditjesh është një “shpërthim emocional”. Ai pohon për DW, se turistët rusë sjellin para, edhe nëse bëhet fjalë për turizëm tranzit. “Për mendimin tim, këto vende duhet të luftojnë për ta kthyer këtë fluks turistësh tranzit në një fluks të vërtetë turistik me qëndrime brenda natës etj.”, sugjeron Gorokhov. Ai kërkon zgjidhje pragmatike: nuk duhet luftuar turistët “për shkak të gjeopolitikës”.

As i njohuri im Artjom nga Shën Petërburgu nuk dëshiron të “kapet në dhëmbëzat e gjeopolitikës”, aq më tepër kur as ai dhe as miqtë e tij nuk kanë votuar ndonjëherë për Vladimir Putinin. Megjithatë, ai e kupton një ndalim të mundshëm të vizave. Artjom po planifikon një udhëtim të ri të shkurtër në fundjavë në Lappeenranta për aq kohë sa të jetë e mundur.

The post A duhet të ndalohen vizat Shengen për rusët? appeared first on Albeu.com.

Kështu është thënë në raportin e grupit me bazë në Nju Jork, NewsGuard.

Sipas raportit, ekspertët e grupit kanë identifikuar 250 faqe të internetit që kanë publikuar materiale dezinformuese për këto dy shtete, në krahasim me 116 në muajin mars.

Në të është thënë se platformat sikurse, Google, Twitter, Facebook dhe TikTok, kanë vendosur “në disa shtete masa të përkohshme kundër platformave të propagandës ruse sikurse RT dhe Sputnik, pasi Komisioni Evropian ua ka ndaluar transmetimin këtyre dy mediumeve të financuara nga Kremlini”.

Megjithatë, sipas raportit, “një numër i madh i faqeve tjera të identifikuara nga NewsGuard shpërndajnë lirshëm mite në internet”.

Raporti ka përmendur 54 “mite” që përhapen nga këto faqe për luftën pesëmujore në Ukrainë, apo edhe për tetë vjetët e konfliktit në mes të Ukrainës dhe separatistëve të mbështetur nga Rusia në rajonin e Donbasit.

Aty përfshihen “pretendime se Shtetet e Bashkuara kanë laboratorë në Ukrainë për zhvillim të armëve biologjike, se trupat ruse nuk janë përgjegjëse për masakrën e civilëve në Buça në muajin mars, se rusët nuk kanë sulmuar stacionin e trenave në Kramatorsk në lindje të Ukrainës”, ka thënë grupi.

Në shumicën e faqeve nuk shihen pronarët dhe ato prezantohen si institute të pavarura apo si organizata joqeveritare.

Nënpresidentja e Komisionit Evropian, Vera Jourova, e ka përshkruar së fundi dezinformimin si “problem në rritje në BE, andaj duhet të marrim masa shtesë”.

NewsGuard ka nisur të gjurmojë dezinformatat për Rusinë dhe Ukrainën, pak pasi mijëra trupa ruse të niseshin në kufirin ukrainas.

Presidenti rus, Vladimir Putin, ka urdhëruar pushtimin e Ukrainës më 24 shkurt.

Ai e quan luftën si “operacion special ushtarak” për të çmilitarizuar Ukrainën.

Perëndimi është përgjigjur ndaj Rusisë, duke goditur ekonominë e këtij shteti me sanksione të ashpra./REL

The post Dyfishohet numri i faqeve që përhapin mite për Rusinë dhe Ukrainën appeared first on Albeu.com.

Rikujtojmë se Ukraina tha se po humbet rreth 100 ushtarë në luftime çdo ditë, me qindra të tjerë të plagosur. Arestovych tha se humbjet e Rusisë ishin disa herë më të mëdha. Qeveria ukrainase thotë se më shumë se 30,000 trupa ruse kanë vdekur.

Vlerësimi i inteligjencës në Mbretërinë e Bashkuar është më i ulët – më shumë se 15,000. E gjithë lufta e Afganistanit 1979-1989 i kushtoi ushtrisë sovjetike rreth 15,000 të vdekur. Autoritetet ruse nuk kanë dhënë asnjë shifër zyrtare për humbjet e tyre të luftës në Ukrainë që nga 25 marsi, kur thanë se 1,351 ushtarë dhe oficerë kishin vdekur.

BBC në Rusi ka konfirmuar vdekjen e 3,502 ushtarëve rusë por kjo pëfshin vetëm ata që varrosur.

The post Këshilltari Zelensky-t: Rreth 10 mijë ushtarë ukrainas janë vrarë që nga fillimi i luftës appeared first on Albeu.com.

Petro Oleksiyovych Poroshenko është një biznesmen dhe politikan që shërbeu si presidenti i pestë i Ukrainës nga 2014 deri në 2019.

Kur presidenti rus Vladimir Putin filloi luftën e tij shkatërruese kundër Ukrainës, i bëri llogaritë shumë keq. Si një demokraci e re dhe një ekonomi në zhvillim, ai mendonte se Ukraina ishte shumë e dobët dhe e përçarë për t’i bërë ballë makinerisë së tij të luftës dhe se Perëndimi ishte shumë hezitues, naiv dhe komod për t’i kërkuar llogari Rusisë.

Por pushtimi vërtetoi të kundërtën.

Dhe që nga viti 2014, falë mbështetjes perëndimore, Ukraina ka ndërtuar demokracinë dhe ekonominë e saj, ka forcuar pavarësinë e saj energjetike, ka avancuar në aspektin europian dhe të NATO-s dhe ka forcuar mbrojtjen e saj.

Por a është Perëndimi tani më në fund i gatshëm të godasë Putinin aty ku dhemb vërtet – në financat e tij? 

Disa vende perëndimore, kanë kërkuar të bëjnë biznes me Rusinë- kryesisht për shkak të një varësie nga nafta dhe gazi që detyroi vendimmarrës të ndryshëm të kishin një miqësi me Kremlinin. Më pas, fillimi i pushtimit të Ukrainës, dhe më vonë masakra e Buchas dhe Mariupolit, dukej se ndihmuan ta ndryshonin këtë njëherë e përgjithmonë, raporton abcnews.al.

Në fund janë europianët që paguajnë rreth 1 miliard euro çdo ditë për naftën dhe gazin e lyer me gjak të Rusisë, duke paguar për shkatërrimin fizik të vendit tim.

Është një vendim i gabuar. Dhe Perëndimi nuk do të jetë kurrë plotësisht i sigurt dhe në paqe nëse Ukraina nuk mposht Rusinë.

Në fillim të këtij muaji, udhëheqësit e G7 bënë një propozim premtues p për t’i dhënë fund varësisë së tyre nga energjia ruse, duke përfshirë heqjen ose ndalimin e importit të naftës ruse.

Edhe pse një gjysmë hapi është më mirë se asnjë hap, kjo nuk do ta ndihmojë Perëndimin të thyejë zinxhirin e mbështetjes. Dhe Putini mund ta konsiderojë si një shans për të përforcuar edhe më shumë përçarjet pasi për të burimet energjetike të Rusisë ishin gjithmonë një armë.

E di që për perëndimorët, heqja dorë nga nafta dhe gazi rus është më i lehtë në teori se sa në praktikë. Ne po përballojmë koston e plotë të qëndrimit kundër Putinit; ne e kuptojmë se do të ketë një kosto financiare edhe për ju.

Por kjo kosto është e zbehtë në krahasim me atë që do të ndodhte nëse Ukraina do të pushtohej dhe lufta do të përhapej në vendet tuaja – Hungari, Bullgari, Sllovaki.

Nëse do ta dinit se ndalimi i naftës ruse do të ndihmonte në shmangien e një lufte të tretë botërore, a do të kundërshtonit akoma?

Mos lejoni që një ndjenjë e rreme rehatie sot të çojë në vendime që do të sjellin pasoja të paprecedenta nesër. Fuqia e Putinit nuk qëndron në fuqinë e ushtrisë së tij – ne po dëshmojmë çdo ditë që po luftojmë pushtimin e Rusisë. Përkundrazi, qëndron në aftësinë e tij për të ngacmuar, manipuluar dhe shantazhuar të tjerët.

Putini po paguan shumë për analitikën dhe propagandën për të na bërë të besojmë se refuzimi i energjisë ruse do të shkatërronte ekonomitë. Ai është i bindur se demokracia është në thelb e dobët dhe se mund ta shkatërrojë atë nga brenda, duke shfrytëzuar përçarjet e brendshme.

Nafta dhe gazi janë vetëm disa pika mbi timonin e strategjisë së Putinit për taktikën e tij “përça dhe sundo”.  Kjo është arsyeja pse një embargo e naftës mund të bëhet një lakmus, sfida e parë për efikasitetin dhe unitetin e Aleancës së Demokracive të sapokrijuar.

Dhe do të duhet të fillojë me një koordinim dhe pajtueshmëri të fortë midis anëtarëve të aleancës për politikën e sanksioneve kundër regjimit autokratik të Putinit. Ka ardhur koha të marrin vendime më të forta, dhe nuk mjafton thjesht të parandalosh hyrjen e cisternave ruse në portet perëndimore, duhet të ketë një kontroll shumë më të rreptë të kontrollit të naftës që transportohet në Europë dhe vende të tjera perëndimore.

Dhe një embargo totale është e nevojshme për të ndaluar tregtinë me Rusinë.

Megjithatë, ne kemi nevojë për të bërë hapin e parë dhe kjo mund të fillojë me tubacionin e naftës të Rusisë Druzhba që daton në vitet 1960. I ndërtuar për të transportuar naftën sovjetike në Hungari, Republikat Çeke dhe Sllovake, Poloni dhe Gjermaninë Lindore, tubacioni mbetet një simbol i imperializmit rus sot.

Ajo transporton tonelata naftë bruto që kalojnë në Europë edhe sot e kësaj dite.  Megjithatë, ku ka vullnet, ekziston një rrugëzgjidhje. Gjithmonë ka një alternativë. Dhe ndërprerja e tubacionit të “miqësisë” do të ishte një ndryshim i fuqishëm i i luftës që Putin po zhvillon kundër Ukrainës dhe Perëndimit.

Nuk do të kishte asnjë shenjë më të madhe uniteti dhe solidariteti, as elasticiteti energjetik, përballë agresionit sesa ndërprerja e tubacionit të “Miqësisë” dhe kufizimi i ndikimit që Kremlini ka mbi Europën tani.

Kjo do t’i dërgonte një mesazh të fuqishëm Putinit se pas këtij pushtimi, nuk mund të bëjë më “biznes si zakonisht”.  Dhe për sa kohë që vazhdon luftën në Europë, nuk do të ketë më as me bashkëpunime me Rusinë.

The post Poroshenko: Ka ardhur koha për të goditur Putinin aty ku i dhemb vërtet appeared first on Albeu.com.