Pas 27 vitesh, identifikohen eshtrat e Salih Mëziut: Vëllai Habib flet për dhimbjen dhe plagën e pashëruar të pritjes

Familja Mëziu nga Marina e Skenderajt ka marrë konfirmimin zyrtar për identifikimin e mbetjeve mortore të Salih Mëziut, i cili ishte zhdukur gjatë konfliktit të armatosur në Kosovë, pas më shumë se 27 vitesh agonie dhe pasigurie.

Ky njoftim, edhe pse i dhembshëm, i dha fund dekadash pritjeje për të zbuluar të vërtetën mbi fatin e tij. Habib Mëziu, vëllai i të ndjerit, ndau me Radio Dukagjinin ndjesitë kontradiktore që përshkojnë familjen në këto momente, duke theksuar se lehtësimi shoqërohet nga një barrë tjetër e rëndë.

Ndonëse Salihu më në fund u gjet, Habibi kujtoi se ende mungojnë nëntë anëtarë të tjerë të familjes së tyre, të zhdukur në të njëjtën periudhë lufte. Ai e përshkroi gjendjen shpirtërore si një udhëtim të dhimbshëm në të kaluarën. “Ndjenjat janë të përziera. Ne kemi pritur 27 vjet dhe tani emocionet na kthejnë prapa në ato vite. Jemi relativisht të lehtësuar që më në fund Salih Mëziu u gjet, por e kemi edhe brengën tjetër, sepse presim identifikimin e nëntë familjarëve të tjerë,” u shpreh ai gjatë intervistës.

Vuajtja më e madhe, sipas tij, përqendrohet te pesë fëmijët që Salihu la pas. Një prej tyre erdhi në jetë pas zhdukjes së të atit, duke u rritur pa e takuar kurrë, ndërsa të tjerët ishin ende të vegjël kur ndodhi ndarja e dhunshme. Habibi rrëfeu lidhjen e fortë që kishte i biri i madh me të atin, duke e bërë humbjen edhe më tragjike për një fëmijë në moshë të njomë. “Njëri prej fëmijëve ka lindur pas zhdukjes së Salihut dhe nuk e njeh babanë e vet fare. Djali i madh ka qenë shumë i lidhur me të dhe mund ta merrni me mend se çfarë ndien një fëmijë kur ndahet dhunshëm nga babai në një moshë kur i duhet më së shumti,” shtoi ai.

Habib Mëziu e krahasoi këtë përvojë me një plagë të hapur që kërkon kohë për t’u mbyllur, duke nënvizuar se rikthimi i kujtimeve i ka zhytur të gjithë në dhimbjen e asaj kohe. Ai u bëri thirrje familjeve të personave të pagjetur të ruajnë qetësinë dhe forcën, teksa vijojnë të jetojnë nën ankthin e pritjes së pafund.

Në fund të rrëfimit të tij, ai theksoi rëndësinë e kujtesës kolektive dhe të transmetimit të së vërtetës historike te brezat e ardhshëm. “Lufta nuk mëshiron askënd. Ajo sjell plagë dhe ato plagë mbeten të hapura për familjet që presin në ankth për më të dashurit e tyre. Ne do të vazhdojmë t’u tregojmë gjeneratave të reja për luftën, për rëndësinë e lirisë dhe për krimet e Serbisë, që ato të mos harrohen,” deklaroi Mëziu. Familja Mëziu vazhdon kështu pritjen e dhimbshme për nëntë pjesëtarët e tjerë që fatkeqësisht mbeten ende të zhdukur.