Pa marrëveshje pas afro tri orësh, Kasolli: Qasja e Abdixhikut ia lehtësoi LVV-së kërkimin e fajtorëve

Kryeministri në detyrë, Albin Kurti, dhe kryetari i Lidhjes Demokratike të Kosovës, Lumir Abdixhiku, zhvilluan të martën një takim në kuadër të përpjekjeve për ngritjen e institucioneve të reja. Bisedimet, të cilat zgjatën pothuajse tri orë, përfunduan pa marrëveshje.

Ky ishte takimi i dytë mes tyre që nga certifikimi i rezultateve të zgjedhjeve të 7 qershorit. Kurti e përshkroi diskutimin si konstruktiv, ndonëse konfirmoi se palët nuk arritën ndonjë dakordim politik.

Sipas Kurtit, gjatë takimit u trajtuan zhvillimet aktuale politike, gjendja institucionale dhe sfidat e ardhshme. Ai deklaroi se të dyja palët ndajnë një numër shqetësimesh, por njëkohësisht ekzistojnë vullneti dhe gatishmëria për bashkëpunim në të ardhmen.

Kryeministri në detyrë vlerësoi se komunikimi ndërmjet subjekteve politike duhet të jetë praktikë e zakonshme dhe të përdoret për gjetjen e rrugëzgjidhjeve, pavarësisht dallimeve. Ai shtoi se lajm do të përbënte arritja e një marrëveshjeje, por një e tillë nuk ekziston aktualisht. Sipas tij, u shqyrtuan qasje të ndryshme dhe mundësitë përpara, ndërsa vendit i duhet një marrëveshje politike që respekton rezultatin zgjedhor dhe e kthen atë në qëndrueshmëri institucionale.

Nga ana tjetër, Abdixhiku bëri të ditur se, nëse deri më 6 gusht nuk sigurohet një marrëveshje, duhet të vijojë procesi për konstituimin e Kuvendit. Ai tha se LDK-ja nuk synon postin e kryetarit të Kuvendit, pasi e konsideron atë figurë ceremoniale që, në përputhje me Kushtetutën, duhet të jetë propozim i partisë së parë. Për temat e tjera, sipas tij, ka kohë shtesë, por zgjidhja sa më e hershme do të ishte më e mirë.

Kreu i LDK-së e cilësoi takimin si të mbarë dhe konfirmoi gatishmërinë e partisë së tij për t’i vazhduar bisedimet gjatë ditëve të ardhshme. Ai theksoi se LDK-ja është përfshirë në diskutime me vullnet të mirë, duke njohur rezultatin e zgjedhjeve dhe duke synuar shmangien e një procesi të ri zgjedhor.

Takimi ndërmjet Kurtit dhe Abdixhikut u mbajt pasi negociatat ishin ndërprerë nga kryetari i LDK-së. Ato rifilluan pasi Abdixhiku i mbijetoi mocionit dhe vazhdoi të qëndronte në krye të partisë.

Analisti Afrim Kasolli, në një prononcim për “Bota sot”, vlerësoi se Abdixhiku arriti ta kalonte mocionin duke u mbështetur te pretendimi se ishte angazhuar maksimalisht për të parandaluar një tjetër bllokadë institucionale dhe, potencialisht, zgjedhje të reja të jashtëzakonshme.

Sipas Kasollit, Abdixhiku u kishte ofruar strukturave të LDK-së, të lodhura nga qëndrimi në opozitë, edhe mundësinë për t’u katapultuar në pushtet. Gjatë pezullimit të negociatave me Lëvizjen Vetëvendosje për shkak të kontestimit të udhëheqjes së tij, kreu i LDK-së e akuzonte krahun rebel brenda partisë se, përmes një nisme “të nxitur nga jashtë”, po e thellonte krizën. Analisti nënvizoi se, gjatë asaj periudhe, Abdixhiku nuk i drejtoi në asnjë moment kritika të kësaj natyre Lëvizjes Vetëvendosje.

Kasolli tha gjithashtu se edhe LVV-ja e përforconte narracionin sipas të cilit do të mjaftonte rikonfirmimi i Lumir Abdixhikut në krye të LDK-së që gjithçka të ecte për mrekulli. Megjithatë, sipas tij, pas tri orëve negociata gjithçka u përmbys dhe dy udhëheqësit u larguan vetëm me zotimin se diskutimet do të vazhdonin, përfshirë periudhën pas konstituimit të Kuvendit dhe, mundësisht, votimit të Qeverisë.

Në vlerësimin e analistit, LDK-ja nën drejtimin e Abdixhikut ka pranuar të veprojë tërësisht sipas skenarit të Lëvizjes Vetëvendosje. Në këtë skemë, përgjegjësia për konstituimin e Kuvendit dhe krijimin e Qeverisë së re i takon subjektit që fitoi zgjedhjet, ndërsa zgjedhja e Presidentit të ri u mbetet si barrë të gjitha partive të tjera politike. Kasolli paralajmëroi se, nëse për këtë çështje nuk arrihet marrëveshje politike, zgjedhjet e reja të jashtëzakonshme do të bëhen të pashmangshme.

Në përfundim, Kasolli vlerësoi se përpjekja e LDK-së për të hequr nga vetja përgjegjësinë për këtë skenar të mundshëm ka sjellë dy pasoja: partia e ka përvetësuar edhe më shumë narracionin e pushtetit dhe, njëkohësisht, ia ka lehtësuar këtij të fundit kërkimin e “fajtorëve kujdestarë”.