“Unë mendoj, prandaj luaj”, maestro i futbollit ANDREA PIRLO

Maestro, arkitekt. Andrea Pirlo në kohën e tij luajti si mesfushor. Shkathtësia, dinakëria, besueshmëria dhe qetësia, së bashku me këto cilësi, Pirlo me meritë kishte të drejtën të diktonte rrjedhën e lojës.

Andrea Pirlo kishte shumë pseudonime. Maestro, mësues, arkitekt, secili prej tyre përshkroi vetëm një pjesë të cilësive të tij dhe të gjithë së bashku dhanë një pamje të plotë të tij. Ai tregoi një lojë mjeshtërore dhe autoriteti i tij në fushë ishte karakteri plotësisht i merituar.

Pirlo tregoi një lojë të qëndrueshme, të shkëlqyer dhe të pamposhtur.

Një nga pasuesit më të talentuar të kohëve moderne, ai kombinoi dinakërinë dhe dhuntinë me një besueshmëri që lejonte ritmin që ai vendosi të drejtonte skuadrat ku luajti, një cilësi që i ka shtyrë ata që e gjykojnë ta krahasojnë atë me një metronom.

Personaliteti i Pirlos bazohej jo vetëm në natyrën e tij lozonjare. Pamja e tij e jashtëzakonshme është e dukshme, por për disa arsye në të njëjtën kohë flokët e përsosur, edhe për shkak të mjekrës së rregulluar në mënyrë të përsosur.

Edhe goli i tij më i famshëm, i cili konfirmon fjalët e mësipërme – i fundit që shënoi për Milanin kundër Parmës në Il Tradini – u shënua me lehtësi të njohur. Tridhjetë e pesë metra, ndoshta edhe dyzet, pothuajse pa kërcim prapa dhe pas një gjuajtjeje që e dërgoi topin drejt rrjetës, duke u rrotulluar mezi në boshtin e saj.

I konsideruar fillimisht numri 10 klasik, gjatë kohës së tij në Brescia dhe Inter, ditët e qeta të Pirlos ai konsiderohej shumë i ngadalshëm për të diktuar lojën.

Interi e dërgoi atë në huazim, përsëri në Brescia, në duart e trajnerit veteran Carlo Mazzone. Mazzone rishpiku Pirlon, duke e rikthyer atë në mesfushën kryesore dhe Pirlo filloi një rrugëtim që përfundimisht do të përfshinte gjashtë Scudetto, dy Liga Kampionësh dhe një Kupë Botërore.

Kjo rritje vazhdoi në Milanin e Carlo Ancelottit, ku Pirlo menaxhoi një mesfushë me pesë lojtarë. Pirlo ishte gjithmonë gati për të marrë topin, duke skanuar të gjitha këndet dhe pasimet përpara se të kalonte topin, duke zhvendosur pikën e sulmit dhe duke e çuar Milanin përpara. Pranë tij ishte i frikshëm Gennaro Gattuso,  dhe Massimo Ambrosini që patrullonte hapësirën. Duke u ngjitur në fushë, mund të gjente Clarence Seedorf dhe Kaka, i cili mori Topin e Artë për meritat e tij.

Gattuso do të jetë pranë Pirlos në vitin 2006 kur Italia fiton Kupën e Botës. Italianët luajtën në formacionin 4-4-1-1, me Camoranesi dhe Perrota në krahë, Totti dhe Toni përpara. Pirlo gjithashtu ndihmoi për të çuar italianët në finale me një pasim fenomenal që hapi derën në kohën shtesë për Fabio Grosso për të thyer zemrat e gjermanëve në gjysmëfinale.

Pirlo është një nga ata lojtarë, trashëgimia e të cilit është e tillë që vetëm emri të ngjall pak magji futbolli. Dikush thotë Pirlo, dhe menjëherë në mendjen tuaj shfaqet një imazh i tij duke u rikthyer për të dërguar topin 30 metra në një trajektore të paimagjinueshme te një sulmues.

Në vitin 2011, Pirlo kaloi nga Milan në Juventus. Antonio Conte po kthehej në Juventus për të rikthyer lojën pozicionale, lojën e pasimeve dhe Pirlo do të bëhej qendra e një prej skuadrave të mëdha të asaj dekade, dhe Juve mbylli sezonin e Serisë A pa humbje.

Pirlo me Juventus do të fitonte katër Scudetto radhazi. Sistemi i Contes përfundimisht do të bazohet në një treshe mbrojtës, Pirlo do të jetë lidhja midis treshes së qendërmbrojtësve legjendar – mbrojtësit e krahut sulmues dhe Claudio Marchisio dhe Arturo Vidal në mesfushë, të cilëve më vonë iu bashkua Paul Pogba.

Dhe ishte një mënyrë vërtet e re për të parë karrierën e tij. Pirlo me mjekër, i njohur për trajtimin e tij inteligjent të topit, golat unikë dhe goditjet e lira fenomenale. Ai ishte gjithashtu një burrë shteti sportiv emri i të cilit u bësinonim i qetësisë dhe klasit. Por më shumë se çdo gjë, Andrea Pirlo njihej si lidhja e të gjithë lojtarëve me të cilët luante.

Përktheu në shqip. /albeu.com/

FALEMINDERIT PËR VËMENDJEN TUAJ DHE GËZOJENI FUTBOLLIN