Leo Messi, faleminderit për një tjetër mbrëmje magjie

Faleminderit që na dhe mundësinë ta shohim edhe një herë Lionel Messin në fushë.

Kur shumëkush ishte bindur se rrugëtimi yt në nivelin më të lartë të futbollit kishte marrë fund, ti na dëshmove sërish se madhështia nuk ka kufij moshe.

Gjatë dy viteve në MLS, larg vëmendjes së futbollit elitar evropian, u krijua bindja se Messi i përkiste tashmë së shkuarës. As statistikat prej 67 ndeshje dhe 62 nuk ngjallnin më të njëjtin interes. Shumë mendonin se magjia e tij do të mbetej vetëm në videot e YouTubeit dhe në kujtesën e atyre që e kishin parë në kulmin e tij.

Megjithatë, Botërori 2026 tregoi edhe një herë se disa lojtarë nuk gjykohen nga mosha, forca apo ritmi. Vlera e tyre matet me inteligjencën, vizionin, talentin dhe aftësinë për të lexuar ndeshjen disa çaste përpara të tjerëve.

Në vendin ku jeton prej dy vitesh, Messi u rikthye në qendër të skenës botërore dhe për më shumë se një muaj solli sërish atë spektakël që vetëm ai mund ta krijojë.

Tetë gola, katër asistime dhe pjesëmarrje direkte në 12 gola. Ai është futbollisti më vendimtar i këtij Kampionati Botëror.

Nuk vrapon më me të njëjtën vrull si më parë. Nuk kalon më pesë rivalë nga mesi i fushës me frekuencën e viteve të Barcelonës. As nuk e zotëron më atë shpërthim të djaloshit që magjepsi botën në vitin 2006.

Por ka fituar diçka ndoshta edhe më të çmuar.

Askush nuk e lexon futbollin si ai.

Në përballjen e sotme ndaj Anglisë, Messi dukej sikur e dinte gjithmonë rrugën e duhur. Çdo top që prekte kishte një adresë të qartë. Asnjë prekje nuk ishte rastësore, ndërsa çdo pasim mbante një ide që të tjerët nuk e kishin dalluar.

Kur Argjentina gjendej në vështirësi dhe finalja dukej se po i largohej, përgjegjësinë e mori përsëri ai.

Me një pasim të përsosur, ai gjeti Enzo Fernándezin për golin që vendosi barazimin 1-1.

Më pas, në minutat shtesë, një harkim magjik i Messit drejt Lautaro Martínezit solli golin e përmbysjes për 2-1.

Dy asistime.

Dy shkëndija gjenialiteti.

Edhe një sfidë me firmën e Lionel Messit.

Futbolli ka njohur shumë emra të mëdhenj, fenomenë dhe kampionë.

Por artistë të vërtetë ka pasur fare pak.

Messi mbetet artisti më i madh që ka parë ky sport.

Ai nuk ka pasur kurrë nevojë të ngrejë zërin për të dëshmuar se sa i madh është. Nuk i është dashur të provokojë, të ushqejë polemika apo të ndërtojë një imazh artificial.

Gjuha e tij ka qenë gjithmonë topi.

Dhe topi nuk ka tradhtuar asnjëherë të vërtetën.

Nëse Argjentina e fiton këtë Botëror, Messi do të hyjë mes futbollistëve të paktë në histori që kanë dy Kupa Bote si protagonistë absolutë. Nëse nuk ia del, trashëgimia e tij nuk do të ndryshojë aspak.

Sepse ai tashmë ka arritur gjithçka.

Ka fituar Kupën e Botës.

Ka fituar tetë Topa të Artë.

Ka fituar Copa América.

Ka fituar Champions League.

Ka fituar pothuajse çdo rekord individual që mund të fitohet.

Mbi të gjitha, megjithatë, ai ka fituar diçka që nuk mund të blihet dhe nuk jepet përmes trofeve.

Dashurinë dhe admirimin e miliona njerëzve.

Të dielën, ndaj Spanjës, vendit ku nisi madhështia e tij, mund të vijë vallëzimi i fundit i Messit në skenën më të madhe të futbollit. Mund të jetë finalja e fundit e Kupës së Botës në të cilën e shohim, pikërisht në turneun ku debutoi 18-vjeçar dhe ku, njëzet vjet më vonë, vazhdon të vendosë fatin e ndeshjeve.

Ndoshta kjo është mrekullia më e madhe nga të gjitha.

Pas njëzet vitesh, bota vazhdon të presë që topi të përfundojë te Messi.

Sepse sa herë topi është në këmbët e Leos, çdo gjë duket e mundur.

Faleminderit, Leo.

Faleminderit për golat.

Faleminderit për asistimet.

Faleminderit për emocionet.

Faleminderit që na bëre të dashurohemi edhe një herë me futbollin.

Dhe, mbi të gjitha…

Faleminderit, më i madhi i të gjitha kohërave.