Dizajnerja amerikane e ktheu kishën e braktisur në projektin e shtëpisë së ëndrrave: Çatia kishte vrima sa një njeri

Në Michigan të SHBA-së, një kishë e ndërtuar më 1898 po restaurohet për t’u kthyer në banesën e ëndrrave të Whitney Andersonit, një dizajnere e brendshme 45-vjeçare.

Anderson, e cila jetoi mbi 30 vjet në Nju Jork dhe ndërtoi atje karrierën e saj, e kishte menduar prej kohësh kthimin e një kishe në shtëpi. Ideja i lindi kur ishte fëmijë: gjatë vizitave në kishë me gjyshërit, ajo tërhiqej nga arkitektura, xhamat e pikturuar dhe atmosfera e veçantë e ndërtesave fetare.

Për të financuar planin, ajo kurseu për shumë vite dhe mblodhi afro 250 mijë dollarë. Në pranverën e vitit 2024, në Zillow hasi një njoftim për një pronë të vjetër në Michigan, ku përfshiheshin një kishë e braktisur dhe një shtëpi famullitare.

Prona fillimisht ishte nxjerrë në shitje për 125 mijë dollarë. Pas negociatave, në qershor 2024, Anderson e bleu kishën për 45 mijë dollarë. Paketa përfshinte godinën prej rreth 325 metrash katrorë, rezidencën pranë saj dhe një truall prej 930 metrash katrorë.

Ndërtesa kërkonte restaurim të thellë: çatia ishte dëmtuar rëndë, me vrima të mëdha, dhe uji që depërtonte kishte sjellë lagështi e myk në brendësi. Gjatë inspektimit, gjendja e keqe e detyroi Andersonin të mbante maskë mbrojtëse.

Dy vjet pas fillimit të restaurimit, ajo ka shpenzuar rreth 194 mijë dollarë. Anderson vlerëson se kostoja e plotë nuk do ta kalojë shumën prej 400 mijë dollarësh dhe po kryen vetë një pjesë të madhe të punës, në përpjekje për të kufizuar shpenzimet.

Megjithatë, ajo nuk e fsheh se projekti përbën rrezik të konsiderueshëm financiar dhe se nuk ka siguri që investimi do të jetë fitimprurës.

Anderson e ka quajtur projektin “Chouse”, një emër i krijuar nga bashkimi i fjalëve angleze church (kishë) dhe house (shtëpi). Synimi i saj është që godina të ruajë sa më shumë nga pamja dhe karakteri origjinal.

Prioritetet e para kanë qenë riparimi i çatisë, mbrojtja nga uji dhe trajtimi i pasojave të lagështisë e mykut. Njëkohësisht, ajo po përpiqet të ruajë elementet historike që i japin ndërtesës veçantinë e saj.

Dritaret e vjetra me xhama të pikturuar, ndriçuesit e viteve 1940 dhe stolat prej druri do të përfshihen në banesën e re. Disa prej këtyre materialeve do të përdoren sërish për të ndërtuar mobilie dhe një bibliotekë të madhe.

Për Andersonin, puna shkon përtej rinovimit të një prone: ajo po realizon një ëndërr të hershme dhe po përpiqet të ringjallë një ndërtesë historike pa zhdukur gjurmët e së kaluarës.

Edhe pse përfundimi është ende larg dhe shpenzimet mbartin pasiguri, dizajnerja synon të tregojë se një kishë e braktisur e dëmtuar nga koha mund të shndërrohet në një shtëpi të pazakontë, ku historia dhe dizajni ndërthuren.