Vetmia e heshtur e meshkujve dhe ndikimi në marrëdhëniet e çiftit

Me avancimin e moshës, një numër i konsiderueshëm burrash e shohin veten pa miqësi të thella, duke e kthyer partneren në burimin e vetëm të mbështetjes emocionale dhe ndjenjës së përkatësisë.

Ekspertët e quajnë këtë fenomen “tërheqje e miqësive” tek meshkujt. Të dhënat e një hulumtimi të “Survey Center on American Life” tregojnë se rreth 15 për qind e burrave pohuan se nuk kanë as edhe një mik të ngushtë, një shifër kjo pesë herë më e lartë sesa në vitin 1990.

Përshkallëzimi i kësaj izolimi ka pasoja jo vetëm sociale, por edhe shëndetësore. Veterani Vivek Murthy, ish-kryekirurg i Shteteve të Bashkuara, e ka përshkruar vetminë si një epidemi të fshehur me potencial vdekjeprurës. Ai ka theksuar se izolimi i zgjatur shoqërohet me rritje të gjasave për sëmundje kardiovaskulare, infarkt cerebral dhe rënie njohëse. Sipas specialistëve, dëmet e vetmisë kronike në organizëm mund të jenë të krahasueshme me ato të pirjes së duhanit apo obezitetit.

Për më tepër, normat tradicionale që i shtyjnë djemtë dhe burrat drejt forcës, rezervës dhe vetëmbështetjes e thellojnë këtë gjendje. Shumë prej tyre rriten me idenë se shfaqja e ndjenjave përbën dobësi dhe se partnerja është e vetmja qenie me të cilën mund të flasin për problemet e brendshme. Kjo prirje lidhet drejtpërdrejt me rritjen e rrezikut për ankth, depresion dhe ide ose veprime vetëvrasëse.

Natyra e ndërtimit të miqësive midis burrave shpjegon pjesërisht këtë brishtësi. Hulumtimet sugjerojnë se meshkujt krijojnë lidhje më shpesh nëpërmjet aktiviteteve të përbashkëta – sporte, hobi, dalje pas orarit të punës ose projekte të përbashkëta. Këto janë marrëdhënie “sup më sup”, ndryshe nga ato të femrave që kultivohen “ballë për ballë” përmes bisedave dhe ndarjes së emocioneve. Sfida shfaqet kur kushtet e jetës pengojnë atë aktivitet që i mbante lidhjet gjallë. Një zhvendosje, një ndërrim vendi pune, ardhja e fëmijëve ose dalja në pension shpesh i jep fund miqësisë, sepse zhduket baza që e ushqente atë. Edhe pse burrat mund të kalojnë periudha të gjata pa komunikuar me dikë që e konsiderojnë ende mik, lidhja gërryhet pa takime dhe përvoja të përbashkëta.

Përballë këtij realiteti, gruaja shndërrohet në të gjithë sistemin social dhe emocional të partnerit. Ajo është njëkohësisht bashkëshorte, e besuara e vetme dhe burim argëtimi. Kjo mbingarkesë krijon tensione dhe çekuilibër në çift. Shumë gra përjetojnë faj sa herë planifikojnë një dalje me shoqet, duke e ditur se partneri do të mbetet i vetmuar në shtëpi. Me kalimin e kohës, faji shndërrohet në pakënaqësi. Ajo fillon të tkurrë jetën e vet për t’iu përshtatur atij: kufizon daljet, shkurton kohën jashtë dhe refuzon ftesat, ngaqë i duket e padrejtë ta lërë shpesh vetëm. Çdo ndarje e saj nga shtëpia rrezikon të bëhet shkak për fërkime, ndërsa ndjen se liria dhe mirëqenia e saj copëtohen nga mungesa e rrethit shoqëror të partnerit.