Sindroma e takimeve nga faji: Pse e detyrojmë veten të shoqërohemi me njerëz që na lodhin

Fshehurazi shpresojmë të marrim atë njoftimin që e shtyn takimin, por prapëseprapë pranojmë ftesën — pas kësaj shprehie rraskapitëse qëndron një forcë shumë më e fuqishme seç e imagjinojmë.

Ju ka rastisur vallë të ndjeni një lloj ngurrimi për të vonuar apo pezulluar një takim, thjesht ngaqë e dini që pala tjetër e pret me padurim dhe ngazëllim? Ose edhe më keq, se jashtë atij plani me ju, ajo s’ka asnjë angazhim tjetër.

Teksa jemi plotësisht të ndërgjegjshëm për peshën që ai takim mbart për tjetrin, ne përgatitemi pa dëshirë, duke shpresuar deri në momentet e fundit se ndoshta do të shfaqet një mesazh që e anulon krejt marrëveshjen.

Gjatë bisedës ballë për ballë, me zor arrijmë të gjejmë interesa të përbashkëta. Diskutimi kufizohet në tregime rreth disa personave që i njohim nga mjedise të përbashkëta ose nga një etapë e kaluar e jetës. Pikëpamjet tona nuk përputhen, përvojat janë të ndryshme dhe shpesh frenohemi që të mos fillojmë një sherr ose të themi ndonjë fjalë që mund ta cenojë tjetrin.

Megjithatë, pesha e detyrimit na shtyn të planifikojmë edhe një kafe apo një drekë tjetër.

Kjo lloj lidhjeje, e njohur për shumë vetë dhe burim rëndese e ndjesie faji, tashmë ka një emërtim: “guilt-lunch syndrome”, apo sindroma e drekës nga ndjenja e fajit, raporton Telegrafi.

Psikologjia pas shoqërimit të shtyrë nga keqardhja

Në këtë grackë psikologjike biem kur vijojmë një marrëdhënie për motive të gabuara. Shoqëria e atij individi nuk na dhuron gëzim e kënaqësi, as nuk na motivon apo na mbush shpirtërisht. Ne e mbajmë gjallë lidhjen vetëm për shkak të fajit që do të na pushtonte po ta hiqnim nga jeta.

Në anën tjetër, zakonisht, ndodhet dikush që nuk e shohim më si mik të ngushtë, por thjesht si një të njohur apo shok të dikurshëm, me të cilin kohët e fundit kemi marrë shtigje të ndara.

Sidoqoftë, shpesh na vjen keq për gjendjen e tij jetësore, të cilën ai mund ta përmendë në mënyrë të përsëritur: ka humbur vendin e punës, has vështirësi në zyrë, partneri e tradhton ose po përjeton një krizë bashkëshortore.

Pa e kuptuar as vetë arsyen, kthehemi në njëfarë shpëtimi për të, një sup mbi të cilin mund të derdhë lotët. Pikërisht për këtë arsye, e ndiejmë si detyrim t’i ofrojmë një copëz nga koha jonë.

Komplikimi qëndron në faktin se pala tjetër mund ta perceptojë raportin tonë si shumë më të rëndësishëm, ndërkohë që ndjenja e fajit na mban të lidhur me individë me të cilët, në kushte të tjera, ndoshta as që do të kishim krijuar miqësi.

Kur përballë kemi dikë që me mjeshtëri di ta nxisë dhe ta ushqejë fajin tonë për të nxjerrë dobi, durimi ynë mund të kalitet në skaj. Sepse shpeshherë jemi tepër të edukuar për të thënë të vërtetën dhe herë-herë thjesht na mungon forca për ta kundërshtuar ftesën.

Teknika për të refuzuar me takt

Që në vegjëli na kanë mësuar se duhet të rrimë gjithmonë pranë të tjerëve dhe t’ua dëgjojmë hallet me durim. Mirëpo, harrohet të na përmendet se kjo s’do të thotë të veprojmë në dëm të vetes dhe ta lëmë veten përherë në plan të dytë.

Një sasi e arsyeshme egoizmi nuk është e metë karakteri. Është një formë mbrojtjeje për kohën, energjitë dhe paqen tonë mendore.

Nëse nuk dëshirojmë të takohemi me dikë, është krejt e pranueshme ta refuzojmë ofertën, edhe kur kjo na shkakton parehati. Ndonjëherë është më mirë të veprojmë si me heqjen e një fashe: shpejt dhe pa mëdyshje.

Natyrisht, nuk është e domosdoshme t’ia themi çdo njeriu hapur se shoqëria e tij nuk na tërheq. Mjafton një refuzim i edukuar, por i prerë, që nuk lë shteg për ngulmime të mëvonshme.

Në vend të justifikimeve të stërholluara dhe trillimeve që na ngatërrojnë edhe ne vetë, mjafton të pohojmë se s’kemi kohë, se ajo ditë nuk na konvenon ose se përkohësisht kemi nevojë për pak privatësi.

Sa më e thjeshtë të jetë kumtesa, aq më pak gjasa ka për keqkuptime.

Është po aq thelbësore të çlirohemi nga roli i njeriut që duhet të jetë përherë korrekt, i gatshëm dhe në dispozicion për këdo.

Nuk kemi pse të shërbejmë si vesh dëgjues në çdo moment të ditës dhe as jemi të detyruar t’ua zgjidhim hallet të tjerëve vetëm se këtë rol kemi luajtur deri më tani.

Është tërësisht në rregull të pranojmë se disa njerëz thjesht nuk na përshtaten dhe të vendosim që më nuk duam t’iu kushtojmë kohën tonë të çmuar të lirë, të cilën e kemi gjithsesi të pakët.