Sindroma e drekës nga ndjenja e fajit: Arsyeja e fshehtë pse takohemi me persona që nuk dëshirojmë t’i shohim

Shpresojmë në heshtje që të na vijë një mesazh anulimi, megjithatë përsëri përgjigjemi pozitivisht – ky zakon rraskapitës fsheh një emocion shumë më të fuqishëm sesa e pranojmë.

A keni provuar ndonjëherë atë ndjesinë e parehatshme kur hezitoni të shtyni apo anuloni një takim, ngaqë e dini se personi tjetër është shumë entuziast për të, ose, edhe më keq, se nuk ka asnjë angazhim tjetër përveç atij me ju?

Teksa e kuptojmë rëndësinë që takimi ka për palën tjetër, ne përgatitemi pa dëshirë, duke mbajtur shpresën deri në momentin e fundit se ndoshta dikush do të dërgojë një mesazh që e prish marrëveshjen.

Gjatë takimit, mezi arrijmë të gjejmë tema të përbashkëta. Diskutimi kufizohet në tregime rreth personash që i njohim nga mjedise të përbashkëta ose nga një fazë e kaluar e jetës. Nuk kemi të njëjtat bindje, as përvoja të ngjashme, dhe shpesh frenohemi që të mos fillojmë debate apo të shprehim diçka që mund ta ofendojë tjetrin.

Pavarësisht kësaj, ndjenja e detyrimit na bën të planifikojmë edhe një kafe apo një drekë tjetër.

Kjo lloj marrëdhënieje, e njohur për shumë vetë dhe që shkakton rëndesë e ndjenjë faji, tashmë është emërtuar si “guilt-lunch syndrome”, ose sindroma e drekës nga faji, njofton Telegrafi.

Pse lidhemi me të tjerët nga keqardhja?

Kjo sindromë na prek kur mbajmë lidhje me dikë për motive jo të drejta. Të shoqërohesh me atë individ nuk të jep lumturi e kënaqësi, as të frymëzon a të pasuron shpirtërisht. Marrëdhënia vijon thjesht nga faji që do të provonim po ta përjashtonim nga jeta.

Në skajin tjetër zakonisht gjendet dikush që nuk e shohim më si shok të ngushtë, por vetëm si të njohur ose mik të dikurshëm, me të cilin rrugët tona janë ndarë prej kohësh.

Megjithatë, shpeshherë ndiejmë dhembshuri për gjendjen e tij jetësore, të cilën ai mund ta përsërisë vazhdimisht: ka mbetur pa punë, përballet me probleme në punë, partneri e tradhton ose po kalon një krizë martesore.

Pa e kuptuar as ne vetë arsyen, shndërrohemi në njëfarë shpëtimi dhe një sup mbi të cilin ai mund të qajë. Pikërisht për këtë, ndihemi të detyruar t’i kushtojmë një pjesë të kohës sonë.

Çështja është se personi tjetër mund ta konsiderojë marrëdhënien shumë më serioze, kurse faji ynë na mban të lidhur me individë me të cilët, në kushte të tjera, ndoshta nuk do të kishim krijuar fare miqësi.

Nëse kemi të bëjmë me dikë që di ta manipulojë dhe ta ushqejë ndjenjën tonë të fajit për përfitime personale, durimi ynë vihet në provë të madhe. Sepse shpesh jemi tepër të edukuar për të thënë të vërtetën dhe ndonjëherë thjesht nuk gjejmë forcën ta refuzojmë ftesën.

Si të refuzoni me edukatë

Që në fëmijëri na kanë mësuar se duhet të qëndrojmë gjithmonë pranë të tjerëve dhe t’i dëgjojmë me durim hallet e tyre. Por shpesh nuk na është thënë se kjo nuk nënkupton të veprojmë kundër vetvetes dhe ta lëmë veten gjithmonë në plan të dytë.

Një sasi e shëndetshme egoizmi nuk përbën të metë karakteri. Përkundrazi, është një formë për të mbrojtur kohën, energjinë dhe paqen tonë të brendshme.

Nëse nuk kemi dëshirë të takohemi me dikë, është plotësisht e pranueshme ta refuzojmë ftesën, edhe pse kjo mund të na shkaktojë parehati. Ndonjëherë është më mirë të veprojmë si kur heqim një leukoplast: shpejt dhe qartë.

Natyrisht, nuk është e domosdoshme t’i shprehim dikujt hapur se shoqëria e tij nuk na tërheq. Nganjëherë mjafton një refuzim i sjellshëm, por i prerë, që nuk lë vend për ngulmim të mëtejshëm.

Në vend të justifikimeve të koklavitura dhe tregimeve të trilluara, ku mund të ngatërrohemi edhe vetë, mjafton të pohojmë se nuk kemi kohë, se ajo ditë nuk na përshtatet ose se për momentin kemi nevojë për pak hapësirë personale.

Sa më e thjeshtë të jetë mesazhi, aq më pak gjasa ka të keqkuptohet.

Po aq e rëndësishme është të shkëputemi nga roli i njeriut që duhet të jetë përherë i sjellshëm, i gatshëm dhe i disponueshëm për të gjithë.

Nuk jemi të detyruar të shërbejmë si mbështetje emocionale në çdo orë të ditës, e as t’u zgjidhim problemet të tjerëve thjesht sepse këtë rol e kemi luajtur më parë.

Është krejtësisht normale të pranojmë se disa njerëz thjesht nuk na përshtaten dhe të vendosim të mos u kushtojmë më kohën tonë të çmuar të lirë, e cila gjithsesi është e kufizuar.