Pse pranojmë takime me persona që në të vërtetë s’duam t’i shohim më?

Shpesh ndodh që, brenda vetes, shpresojmë të vijë një njoftim që e shtyn takimin, por prapëseprapë përgjigjemi “po”. Pas kësaj sjelljeje rraskapitëse qëndron një forcë shumë më e fortë sesa mendojmë.

A ju ka ndodhur të ngurroni për ta anuluar një takim, ngaqë e dini se tjetri mezi e pret atë, ose, edhe më keq, sepse ai s’ka asnjë angazhim tjetër përveç takimit me ju?

Të vetëdijshëm për peshën që ka ai takim për palën tjetër, nisemi pa dëshirë dhe deri në momentin e fundit ushqejmë shpresën se dikush do ta anulojë.

Gjatë takimit, gjetja e temave të përbashkëta bëhet e vështirë. Biseda kufizohet në tregime rreth njerëzve që njohim nga rrethet e përbashkëta ose nga e kaluara. Nuk kemi më të njëjtat mendime, përvojat tona dallojnë dhe shpesh përmbahemi që të mos hapim debate ose të lëndojmë tjetrin.

Pavarësisht kësaj, ndjenja e detyrimit na bën të planifikojmë edhe një kafe a drekë tjetër.

Kjo marrëdhënie, që shumë e njohin dhe që sjell rëndesë e faj, tashmë ka një emër: “guilt-lunch syndrome”, ose sindroma e drekës nga ndjenja e fajit, raporton Telegrafi.

Këtë sindromë e përjetojmë kur ruajmë një lidhje për motive të gabuara. Shoqëria me atë njeri nuk na gëzon, nuk na motivon dhe nuk na pasuron shpirtërisht. E mbajmë gjallë raportin vetëm nga frika e fajit që do të na pushtonte po ta largonim nga jeta.

Në anën tjetër zakonisht gjendet dikush që nuk është më mik i ngushtë, por thjesht një i njohur ose një shok i dikurshëm, me të cilin rrugët na janë ndarë prej kohësh.

Megjithatë, shpeshherë na vjen keq për gjendjen e tij jetësore, të cilën ai e përmend rëndom: ka humbur vendin e punës, përballet me vështirësi në zyrë, partneri e tradhton ose po kalon një krizë bashkëshortore.

Pa e kuptuar, kthehemi në një lloj shpëtimi dhe në një sup ku ai mund të mbështetet. Pikërisht për këtë, e ndiejmë për detyrë t’i japim ca kohë.

Problemi lind kur pala tjetër e trajton marrëdhënien me shumë seriozitet, ndërsa faji ynë na lidh me njerëz me të cilët, në situata të tjera, ndoshta as që do të kishim krijuar miqësi.

Nëse kemi të bëjmë me dikë që me mjeshtëri e nxit dhe e mban gjallë fajin tonë për përfitime personale, durimi ynë sprovohet rëndë. Sepse shpesh jemi tepër të edukuar për ta thënë hapur të vërtetën, e herë të tjera thjesht s’kemi fuqi ta refuzojmë ftesën.

Gjatë edukimit na kanë mësuar të rrimë gjithnjë pranë të tjerëve dhe t’u dëgjojmë hallet me durim. Por shpesh harrohet të na thuhet se kjo s’do të thotë të veprojmë kundër vetes dhe ta lëmë veten përherë të fundit.

Një dozë e shëndoshë egoizmi s’është e metë karakteri. Është një formë për të ruajtur kohën, energjinë dhe paqen tonë.

Kur s’duam të takohemi me dikë, është krejtësisht normale ta refuzojmë ftesën, edhe nëse kjo na vë në siklet. Ndonjëherë mënyra më e mirë është të sillemi si me heqjen e një fashoje: shpejt dhe prerë.

Sigurisht, s’është e domosdoshme t’i themi çdokujt troç se shoqëria e tij s’na tërheq. Herë-herë mjafton një “jo” e njerëzishme, por e prerë, që nuk lë shteg për ngulmime të mëtejshme.

Në vend të justifikimeve të koklavitura dhe historive të trilluara, ku mund të humbasim edhe ne, mjafton të themi se s’kemi kohë, se ajo ditë s’na shkon ose se për momentin kemi nevojë për pak hapësirë personale.

Sa më e thjeshtë të jetë fjalia, aq më pak mundësi ka për keqkuptime.

Po ashtu, është thelbësore të dalim nga roli i njeriut që duhet të jetë përherë i sjellshëm, i gatshëm dhe në dispozicion për të gjithë.

Nuk kemi pse të shërbejmë si mbështetje në çdo orë të ditës dhe as nuk jemi të detyruar t’ua zgjidhim hallet të tjerëve, vetëm ngaqë e kemi bërë deri tani.

Është plotësisht e pranueshme të pranojmë se disa njerëz thjesht s’na përshtaten dhe të vendosim t’i heqim nga koha jonë e lirë, e cila sidoqoftë është e kufizuar dhe e çmuar.