Pse nevoja për t’u izoluar në shtëpi gjithë ditën fsheh më shumë sesa thjesht dembelizëm

Nuk bëhet fjalë gjithmonë për mungesë vullneti – herë pas here organizmi dhe psikika përpiqen të na dërgojnë një mesazh që e kemi injoruar me vetëdije për një kohë të gjatë.

Ndodh që zgjohemi të freskët, dita që na pret është krejtësisht normale, por prapëseprapë nuk arrijmë të gjejmë asnjë grimcë energjie. As që kemi dëshirë të flasim, t’i kthehemi dikujt në telefon, të projektojmë angazhime ose të përballemi me rutinën. Ajo çka do të donim më tepër ishte të rrinim brenda mureve të shtëpisë, të shtriheshim dhe, thjesht, të mos lëviznim fare.

Refleksi i parë zakonisht është: “Po bëhem përtac” apo “Më duhet të detyroj veten të ngrihem”. Megjithatë, duke iu referuar këndvështrimit psikologjik të Carl Gustav Jung-ut, dëshira për t’u distancuar nga realiteti i jashtëm nuk përbën domosdoshmërisht tregues të dembelizmit.

Herë pas here, ajo mund të sinjalizojë se në thellësi të qenies sonë po ndodh një proces që prej kohësh nuk kemi pranuar ta shohim apo nuk kemi pasur mundësi ta dallojmë.

Pse papritur nuk ndiejmë dëshirë për asnjë veprim?

Epoka në të cilën jetojmë e barazon shpesh aktivitetin e pandërprerë me dëshminë e arritjeve. Kur jemi të ngarkuar, kemi iluzionin se po ecim përpara. Por, sapo lind nevoja për të ulur ritmin, menjëherë vihemi në dyshim.

Megjithatë, jo çdo ndalesë përbën humbje kohe.

Një individ mund të veprojë për një periudhë të zgjatur në modalitetin automatik, të plotësojë detyrimet, të sillet ashtu siç presin të tjerët, të interesohet për ta dhe, në të njëjtën kohë, të shuajë zërin e nevojave të veta.

Derisa vjen një moment kur energjia thjesht shteron.

Pikërisht atëherë, nevoja për t’u tërhequr mund të jetë një alarm që tregon se bota jonë e brendshme kërkon më shumë kujdes, transmeton Telegrafi.

1. Mund të jeni duke bërë një jetë që nuk ju korrespondon më

Sipërfaqësisht, çdo gjë mund të duket në vendin e duhur. Puna, detyrimet, familja dhe rutina janë të gjitha aty.

Por brenda, zbrazëtia dhe rraskapitja mund të bëhen gjithnjë e më të pranishme.

Ndonjëherë çështja nuk qëndron te mungesa e pushimit, por te fakti se prej kohësh po investoni forcat tuaja në diçka që ka humbur domethënien për ju.

2. Mund të mbani brenda një dhimbje që ende nuk e keni jetuar siç duhet

Humbja nuk ka të bëjë vetëm me largimin e një njeriu.

Pikëllohemi edhe për një marrëdhënie të shuar, një shans të humbur, një stil të dikurshëm të të jetuarit apo për atë version të vetes që na u desh të braktisnim.

Dhimbja nuk shprehet gjithmonë përmes lotëve.

Ndonjëherë ajo shfaqet si nevojë për të qëndruar të izoluar, për të mos komunikuar me askënd dhe për të kaluar një ditë në heshtje.

3. Mund të jeni të sfilitur emocionalisht

Ka njerëz që përkujdesen pa pushim për të tjerët, u vënë veshin halleve të tyre, orvaten të ndihmojnë dhe përtypin gjatë çdo gjë që ka ndodhur.

Në një fazë të caktuar, mendja thjesht kërkon një pushim.

Dëshira për të fikur telefonin, për të mos dalë nga shtëpia dhe për të shmangur çdo takim nuk do të thotë medoemos se keni bërë një karakter të ftohtë ose se nuk ju intereson më asgjë.

Thjesht mund të jeni të stërngarkuar në planin e ndjenjave.

4. Mund të gjendeni midis dy etapash të ekzistencës

Ekzistojnë periudha kur mënyra e dikurshme e jetesës nuk jep më fryte, ndërsa ajo e reja ende nuk ka marrë konture të qarta.

Në këto momente krijohet ndjesia se kemi mbetur në vend. Nuk e dimë me saktësi se çfarë duam, motivimi zhduket dhe duket sikur asgjë nuk po ndryshon.

E megjithatë, mu në etapa të tilla mund të piqen transformimet më të thella të brendshme.

5. Mund t’ju mungojë hapësira për të qenë autentikë

Qenia njerëzore nuk është e destinuar vetëm për detyrime dhe përgjegjësi.

Ne kemi nevojë për krijimtari, shaka, dialog, liri dhe mundësinë për t’i kryer disa gjëra sipas ritmit tonë.

Kur për vite me radhë e ndrydhim atë që duam vërtet, mund të shfaqet një lloj i veçantë lodhjeje që gjumi nuk arrin ta shërojë.

Prandaj, herës tjetër kur t’ju vijë dëshira të rrini tërë ditën në krevat, mos e etiketoni veten menjëherë si dembelë.

Pyesni veten: “Çfarë po ndodh në të vërtetë me mua?”

Ndoshta keni nevojë për qetësi. Ndoshta jeni të sfilitur emocionalisht. Ndoshta diçka në jetën tuaj nuk ju plotëson më. Ose ndoshta thjesht ju duhen disa orë pa asnjë lloj detyrimi, pa telefon dhe pa pritshmëritë e botës përreth.

Psikologjia e Jung-ut i vinte theks të veçantë asaj që individi mundohet ta shuajë ose ta anashkalojë.

Ndonjëherë, ajo që nuk duam ta dëgjojmë merr një forcë të tillë, saqë na detyron të ndalemi.