Përse pranojmë takime me persona që nuk dëshirojmë më t’i kemi pranë?

Në heshtje shpresojmë që takimi të anulohet, por përsëri e pranojmë ftesën. Pas kësaj sjelljeje rraskapitëse qëndron një ndjenjë shumë më e fuqishme sesa mund të mendojmë.

A keni hezituar ndonjëherë ta shtyni apo ta anuloni një takim, vetëm sepse personi tjetër mezi po e pret? Sikleti bëhet edhe më i madh kur e dini se, përveç planit me ju, ai nuk ka asnjë marrëveshje tjetër.

Duke e ditur rëndësinë që ka takimi për tjetrin, bëhemi gati pa entuziazëm dhe presim deri në minutën e fundit një mesazh që mund ta prishë planin.

Kur takohemi, vërejmë se kemi shumë pak gjëra për të diskutuar. Biseda zakonisht sillet rreth personave që i njohim nga shoqëria e përbashkët ose nga një etapë e kaluar e jetës. Pikëpamjet dhe përvojat tona nuk përputhen, ndaj shpesh matemi para se të flasim, për të shmangur një debat ose një koment që mund ta lëndojë bashkëbiseduesin.

Pavarësisht kësaj, detyrimi që ndiejmë na bën të biem dakord edhe për një drekë apo kafe të radhës.

Kjo marrëdhënie, e cila për shumë persona shoqërohet me faj dhe rëndesë emocionale, tashmë njihet si “guilt-lunch syndrome”, pra sindroma e drekës nga ndjenja e fajit, transmeton Telegrafi.

Përse vazhdojmë një shoqëri nga keqardhja?

Kjo sindromë shfaqet kur mbajmë gjallë kontaktin me një person për motive që nuk janë të duhurat. Prania e tij nuk na jep më kënaqësi apo lumturi dhe marrëdhënia nuk na frymëzon e as nuk na pasuron emocionalisht. Megjithatë, nuk largohemi, sepse mendojmë për fajin që do të përjetonim nëse do ta nxirrnim nga jeta jonë.

Zakonisht bëhet fjalë për dikë që nuk e shohim më si mik të ngushtë, por vetëm si një njohje ose shok të dikurshëm, me të cilin rrugët tona janë ndarë prej kohësh.

Situata e tij personale mund të na zgjojë mëshirë, veçanërisht kur ai e përmend vazhdimisht se ka mbetur pa punë, po përballet me vështirësi në vendin e punës, po tradhtohet nga partneri ose po kalon një krizë martesore.

Kështu, pa e kuptuar qartë se si ndodhi, shndërrohemi në një mbështetje dhe në personin tek i cili ai mund të qajë. Pikërisht për këtë arsye na duket sikur e kemi për detyrë t’i japim një pjesë të kohës sonë.

Vështirësia qëndron në faktin se personi tjetër mund t’i japë këtij raporti shumë më tepër peshë. Ndërkohë, faji na lidh me njerëz me të cilët, po të ishin rrethanat ndryshe, ndoshta nuk do të kishim krijuar kurrë miqësi.

Durimi mund të sprovohet seriozisht nëse kemi të bëjmë me një person që di ta nxisë dhe ta mbajë gjallë fajin tonë për interesin e vet. Shpesh tregohemi tepër të sjellshëm për të shprehur të vërtetën, ndërsa herë të tjera na mungon thjesht forca për të mos e pranuar ftesën.

Si mund ta refuzojmë një ftesë pa munguar në mirësjellje?

Që në fëmijëri na mësohet të gjendemi pranë të tjerëve dhe t’ua dëgjojmë me durim shqetësimet. Ajo që shpesh nuk na thuhet është se përkujdesja ndaj të tjerëve nuk duhet të na shtyjë të veprojmë kundër interesit tonë dhe ta lëmë veten vazhdimisht në plan të fundit.

Të tregosh një masë të shëndetshme egoizmi nuk përbën një të metë të karakterit. Përkundrazi, kjo ndihmon në ruajtjen e qetësisë, energjisë dhe kohës sonë.

Kur nuk duam ta takojmë dikë, kemi të drejtë ta kundërshtojmë ftesën, edhe nëse refuzimi na krijon siklet. Në raste të caktuara, zgjidhja më e mirë është të veprojmë sikur po heqim një leukoplast: pa vonesë dhe në mënyrë të prerë.

Kjo nuk do të thotë se duhet t’i deklarojmë hapur çdo personi se prania e tij nuk na pëlqen. Shpesh mjafton një përgjigje e qartë dhe e sjellshme, e cila nuk krijon mundësi për këmbëngulje të tjera.

Nuk ka nevojë të shpikim tregime apo të ndërtojmë justifikime të ndërlikuara, ku në fund mund të humbasim edhe vetë. Mund të themi thjesht se nuk kemi kohë, se data e propozuar nuk na përshtatet ose se tani kemi nevojë të qëndrojmë pak me veten.

Një mesazh i formuluar thjesht lë më pak mundësi për t’u kuptuar gabimisht.

Po aq e rëndësishme është të shkëputemi nga ideja se duhet të jemi në çdo moment të mirë, të gatshëm dhe të arritshëm për të gjithë.

Nuk jemi të detyruar të shërbejmë si mbështetje emocionale në çdo orë dhe as të zgjidhim vështirësitë e njerëzve të tjerë vetëm sepse kemi vepruar kështu deri më sot.

Është tërësisht e pranueshme të kuptojmë se me disa persona nuk përputhemi dhe të vendosim të mos ua japim më kohën tonë të vlefshme të lirë, e cila gjithsesi është e kufizuar.