Kur thyhet besimi në çift: A ia vlen të rindërtohet marrëdhënia apo të zgjidhni largimin?

Falja mund të jetë një hap i rëndësishëm, por nuk garanton rikthimin e besimit. Ndryshimi i vërtetë nuk matet me premtime, por me mënyrën se si personi sillet në vazhdim.

Besimi nuk dëmtohet vetëm nga një tradhti apo nga një mashtrim i madh. Ai mund të zbehet gradualisht për shkak të premtimeve të përsëritura që nuk mbahen, të fshehtave dhe situatave që na bëjnë të kuptojmë se nuk mund të mbështetemi më te dikush.

Në një moment të tillë, pyetja bëhet e pashmangshme: a ka ende mundësi të rikthehet besimi, apo po vonohet vetëm përfundimi i një marrëdhënieje që vazhdon të shkaktojë dhimbje?

Edhe nëse një person thotë se ka falur, qëndron në marrëdhënie dhe dëshiron të besojë sërish, besimi nuk rikthehet thjesht sepse kështu vendosim. Ai ndërtohet pak nga pak, përmes provave të vazhdueshme se tjetri është bërë më i sinqertë, më i përgjegjshëm dhe më i qëndrueshëm në sjellje.

Për këtë arsye, shprehja “Duhet të më besosh përsëri” nuk mjafton. Besimi nuk imponohet; ai fitohet.

Pse rikthimi i besimit kërkon kaq shumë kohë

T’i besosh dikujt do të thotë të pranosh një shkallë cenueshmërie. Ne besojmë se ai person nuk do të na dëmtojë qëllimisht, nuk do të na mashtrojë dhe nuk do të përfitojë nga dobësitë tona.

Kur ky besim shkelet, nuk vihet në pikëpyetje vetëm një veprim i caktuar. Lëkundet edhe përfytyrimi që kemi krijuar për personin tjetër.

Pas një gënjeshtre ose tradhtie mund të fillojmë të rishikojmë edhe të shkuarën: A ka pasur të tjera të pavërteta? Për sa kohë nuk e kam kuptuar realitetin? A do të ndodhë përsëri? Dhe, mbi të gjitha, a mund t’i besoj më gjykimit tim?

Kjo është arsyeja pse humbja e besimit prek jo vetëm marrëdhënien, por edhe sigurinë që kemi te vetja dhe te aftësia jonë për të kuptuar njerëzit e situatat, transmeton Telegrafi.

Një ndjesë mund të hapë rrugën e riparimit, por nuk është vetë prova e ndryshimit

Kërkimfalja e sinqertë ka peshë, megjithatë fjalët e vetme nuk mund të rregullojnë dëmin që kanë shkaktuar veprimet.

Një ndjesë e vlefshme kërkon që personi të pranojë qartë përgjegjësinë për atë që ka bërë, të mos zvogëlojë pasojat, të mos fajësojë të lënduarin, t’u përgjigjet pyetjeve të vështira dhe të kuptojë se shërimi nuk ndodh menjëherë.

Shprehja “Më fal, por edhe ti më ke lënduar” nuk përfaqëson një marrje të plotë të përgjegjësisë. Në të njëjtën mënyrë, insistimi që gjithçka të harrohet menjëherë mund të tregojë dëshirën për t’iu shmangur pasojave, jo vullnetin për të rindërtuar marrëdhënien.

Falja nuk e rikthen automatikisht besimin

Falja dhe besimi janë dy procese të ndryshme.

Të falësh mund të nënkuptojë se nuk dëshiron ta mbash më brenda vetes zemërimin. Por kjo nuk të detyron të vazhdosh marrëdhënien dhe as ta vendosësh personin sërish në të njëjtin pozicion që kishte më parë.

Mund ta falni dikë dhe të zgjidhni largimin. Mund të qëndroni në marrëdhënie dhe njëkohësisht të pranoni se besimi nuk mund të ndërtohet më.

Fakti që tjetri ka kërkuar falje nuk ju detyron t’i jepni përsëri të njëjtin nivel besimi.

Kur ekziston mundësia për ta shpëtuar marrëdhënien

Një marrëdhënie mund të ketë ende shpresë nëse personi që ka cenuar besimin e kupton dëmin e shkaktuar dhe e vërteton ndryshimin përmes sjelljeve të qëndrueshme.

Ai duhet të pranojë se gjithçka nuk mund të kthehet menjëherë si më parë, të mos fshehë të dhëna të reja dhe të mos e ndëshkojë partnerin për dyshimet apo për kujdesin e shtuar.

Gjithashtu, përpjekja duhet të jetë e përbashkët. Të dy personat duhet të kenë dëshirë të vërtetë për ta rindërtuar lidhjen, pasi një marrëdhënie nuk mund të shpëtohet vetëm nga njëri prej tyre.

Kur largimi mund të jetë zgjidhja e duhur

Jo çdo lidhje duhet të mbahet me çdo kusht. Largimi duhet marrë seriozisht në konsideratë kur gënjeshtrat vazhdojnë, dëmi minimizohet, faji ju atribuohet juve, kërkimfaljet nuk shoqërohen me asnjë ndryshim, ka manipulim ose ju bëhet të dyshoni vazhdimisht në kujtesën dhe gjykimin tuaj.

Në rastet kur janë të pranishme kërcënimet, kontrolli, dhuna ose rreziku për sigurinë, qëllimi kryesor nuk duhet të jetë rikthimi i besimit. Përparësi kanë siguria dhe kërkimi i mbështetjes.

Një marrëdhënie e vazhduar mund të ndërtojë një lloj të ri besimi

Edhe kur çifti vendos të qëndrojë bashkë, besimi zakonisht nuk rikthehet në të njëjtën formë si më parë. Ai mund të bëhet më i pjekur dhe më realist, por vetëm nëse ajo që thuhet përputhet vazhdimisht me atë që bëhet.

Prandaj, përveç pyetjes “A e dua ende këtë person?”, duhet të mendoni edhe: A ndihem përsëri i sigurt pranë tij? A po shoh ndryshim konkret, apo vetëm premtime të tjera?

Dashuria mund t’ju shtyjë të bëni një përpjekje të dytë. Megjithatë, pa sinqeritet, përgjegjësi dhe siguri, ajo e vetme nuk mjafton për të krijuar një marrëdhënie të shëndetshme.