Kur heshtja flet më fort se qetësia: Pesë sinjale që ju kanë shterur emocionalisht

Ka gjëra që i mbajmë për vete me qëllim – s’duam të zërremi, s’e shohim të përshtatshëm momentin, apo thjesht i kemi zënë zakon t’i kontrollojmë vetë.

Vështirësia shfaqet kur fjalia “s’ka gjë” bëhet rutinë. Ajo që kemi mbajtur gojën e mbyllur, ato situata që kemi përbëlur dhe ndjenjat e shtyra për më vonë s’fshihen dot vetvetiu.

Shpesh dalin në sipërfaqe në forma të ndryshme: iritim, rraskapitje, distancim nga njerëzit ose përshtypja se barrës iështë shtuar tepër pesha.

Nëse njiheni në rreshtat vijues, problemi s’është ndjeshmëria e tepërt – ka shumë kohë që bartni më shumë ngarkesë sesa ju i përgjigjeni.

1. “Jam mirë” – përgjigja që përsëritni edhe kur s’është e vërtetë

Të përgjigjesh me automatizëm “jam mirë”është mënyra më e shpejtë për t’i shpëtuar një bisedë mbi atë që të shtyn nga brenda.

Shumëkush s’do t’i ngarkojë të tjerët me telashet e veta, s’ka gjak për të shpjeguar gjatë apo s’se sheh dot rrugën për t’i hedhur ndjenjat në fjalë.

Nëse deklarimi “jam mirë” ju vjen më lehtë sesa pranimi i lodhjes, hidhërisë, lëndimit apo zhgënjimit, ka gjasa të jeni fiksuar në qendrimet tuaja të vendosura gjithmonë të fundit në radhë.

Çfarë mund të ndryshoni?

S’ka nevojë t’u hapni gjithkujt zemrën menjëherë. Mjafton një frazë pak më e sinqertë. Në vend të rromes, provoni: “Sot më ka rënë rëndë dita” ose “Tani s’dua të flas, por s’jam ndonjëçfarë mirë”.

Edhe ky llogaritet si fillim i shprehjes së asaj që ndjeni.

2. Parrendësirat po ju largojnë qetësinë

Kur emocionet i mbajmë të ngjeshur për një kohë të gjatë, shpërthimi s’vjen domosdo nga një problem i madh – mjafton diçka plotësisht e parëndësishme.

Një përgjigje me vonesë në mesazh, një filxhan i harruar në lavaman apo një pyetje e hedhur në minutën e gabuar mjaftojnë për ta mbushur kupën.

Kjo s’shkaktohet patjetër nga vetë gjëja e vogël. Ndoshta pas saj janë mbledhur shumë çështje e ndjenja që kanë mbetur pa zë.

Çfarë mund të ndryshoni?

Sapo vini re se një pararendësi ju ka prekur më fort sa i përket, ndalni për një çast para se të veproni.

Paralidhuni: “A më ka ngritur kaq shumë mendja për këtë, apo pas hidhërimit fshehet ndonjë gjë tjetër?”

Herë pas here përgjigja qëndron te lodhja, vendi i goditur emocionalisht, stresi apo një komunikim që e shtyni prej ditësh.

3. Gjithmonë gati për t’i dalë zot të tjerëve, por s’e kërkoni dot ndihmën

I mbani zgjatur bisedat mikeshs kur ju duhet, zini përsipër punët e kolegëve, i mban krahët familjes dhe kërkoheshi sa herë dikush mbetet udhës.

Kur vetë ju ju duhet një dorë, sa herë dëgjoni nga vetja: “Jo, faleminderit, ia dalëshim vetë”.

Nëse ju bën këmbë duart kur duhet t’u hapeni të tjerëve ose të pranoni se s’mundni gjithçka vetëm, ndoshta juështë ngjitur etiketa e njeriut që duhet t’i dalë zot gjithmonë dhe çdo gjëje.

Çfarë mund të ndryshoni?

Nisni nga hapat më të vegjël. Lëshojini dikujt një detyrë, thuajini dikujt se ju duhet shoqëria, ose thjesht pranonin para të tjerëve se jeni rraskapitur.

T’u kërkosh të tjerëve ndihmë s’është dobësi. Ato lidhje ku vetëm njëra anë dhuron pa ndalur, në gjatë kohës s’kanë shumë mundësi të ruajnë barazimin.

4. Përsërisni në mendje bisedat që kurrë s’i keni zhvilluar

Pas një diskutimi të acar, i kushtoni orë të tëra pyetjes se çfarë patjetër duhej të thoshit.

U kaloni fjalët mendërisht personit që ju ka lënduar, apo i përgatitni para kohe replikat për një dialog që me sa duket s’do të ndodhë asnjëherë.

Ndonjëherë kjoështë shenjë se një çështje emocionale ka mbetur pa epilog. Ajo çka s’e kemi dhënë me zë, përpiqemi ta kalojmë përmes mendjes.

Çfarë mund të ndryshoni?

Hedhini në letër gjithçka që dëshironit t’i thoshit atij personi, pa e filtruar asgjë dhe pa u brengosur si do të duhej tingëllimi.

Teksti s’ka përse t’u dërgohet dikujt. Vetëm shkëmbimi i një ndjenje të mjegullt në fjalë të qarta mund t’ju ndriçojë mbi atë që ju ngarkon në të vërtetë.

Nëse ajo bisedë ka rëndësi dhe bën të mundur kryerjen e saj, përpiquni ta zhvilloni me qetësi, pa akuzuar kënd dhe duke e vendosur theksin te nevojat e ndjenjat tuaja.

5. I prisni me padurim momentet vetëm, por edhe atëherë s’pushoni dot

Dashuria për të qenë vetëm pas një dite të gjatëështë gjë normale.

Por kur të qenit vetëm s’ju më ju rikondukën, por u kthye në vendin e vetëm ku përpiqeni të mbledhni veten, ka mundësi brenda jeni ngarkuar me më shumë emocione sesa juështë e qartë.

Shtriheni, hapni një serial ose zhyteni në ekranin e telefonit, ndërsa mendja juaj vazhdon të luajë në sfond problemet, bashkëbisedimet dhe detyrat që ju duan.

Çfarë mund të ndryshoni?

S’mjafton të përpiqeni të zbrazni mendjen. Rezervoni pak minuta për të përvetësuar se çfarë po ju ulet rëndë.

Mund të regjistroni tri çështjet që ju mbesin më shumë në kokë këto ditë dhe nën secilën të vendosni pyetjen: “A kam unë dorë në këtë gjendje?”

Për çështjet ku kini ndikim, caktoni një veprim të vogël e të qartë. Sa i përket asaj që s’varet nga ju, provoni t’i lini përkohësisht mënjanë – të paktën për ditën e sotme.

S’është e detyrueshme t’u thoni të gjithave menjëherë

Të lehoni anash zakonin e mbajtjes së gjithçkave brenda nuk nënkupton që tani e tutje do t’u hapni të gjithëve çelësin e mendimeve dhe ndjenjave tuaja.

S’ka nevojë të ndani me të tjerët çdo dhembje, apo ta ktheni mbrapsht menjëherë çdo gjë të padrejtë që juështë bërë.

Disa herë gjithçka fillon me një pranim të thjeshtë vetvetes: “Ajo gjë më ka goditur shumë keq”.

Pas kësaj, vetë ju zgjidhni ç’ju duhet: një komunikim, vënia e kufijve, një pushim, mbështetja e dikujt të afërt, apo pak hapësirë në kohë.

Se forca do të thotë të përballosh çdo gjë në paanësiështë thjesht një mendim i gabuar.

Shpesh zgjidhja shumë më e shëndetshmeështë të pranoni se ju ka përfunduar barku dhe t’i dhuronit vetes lejen që barrën ta bartni vetëm.