Fëmijët me ndjeshmëri të lartë: Si mund t’i kuptojnë dhe mbështesin prindërit emocionet e tyre?

Shpesh, prindërit e kuptojnë më qartë ndjeshmërinë e tyre pasi bëhen me fëmijë. Ata mund të dallojnë se preken nga të njëjtat gjëra, përjetojnë ndjenja shumë të forta ose lodhen shpejt nga zhurmat, stimujt e shumtë dhe situatat e panjohura.

Këto ngjashmëri u japin mundësi të kuptojnë më mirë se çfarë i duhet emocionalisht fëmijës dhe pse ai reagon në mënyra të caktuara.

Të kujdesesh për një fëmijë shumë të ndjeshëm nuk është gjithmonë e lehtë, sidomos kur edhe prindi përjeton emocione intensive. Megjithatë, terapistja Amy Lajiness vëren se kjo veçori ka edhe anë të rëndësishme pozitive. Sipas saj, vetëdija për nevojat e fëmijës, aftësia për ta kuptuar nga ana emocionale dhe përkushtimi ndaj mirëqenies së tij përbëjnë një dhuratë të jashtëzakonshme, raporton Parent.com.

Çfarë nënkupton të jesh një person shumë i ndjeshëm?

Ndjeshmëria e lartë, e quajtur edhe ndjeshmëri emocionale, mund të lidhet me forma të ndryshme të neurodiversitetit, përfshirë ADHD-në dhe autizmin. Rreth 20 deri në 30 përqind e njerëzve lindin me këtë tipar, i njohur gjithashtu si ndjeshmëria ndaj përpunimit shqisor.

Edhe pse përvoja ndryshon nga një individ te tjetri, disa karakteristika të përbashkëta mund të shfaqen që në fëmijërinë e hershme.

Personat shumë të ndjeshëm dallojnë hollësi që të tjerëve mund t’u shpëtojnë dhe reagojnë më fuqishëm ndaj mjedisit, ndaj edhe mund të mbingarkohen më shpejt. Ata zakonisht janë shumë të dhembshur dhe empatikë, ndërsa emocionet, qofshin pozitive apo negative, i përjetojnë me intensitet më të madh. Prirja për të analizuar thellë i bën të kenë nevojë për më shumë kohë kur marrin vendime ose kur kalojnë nga një aktivitet në tjetrin.

Prindi duhet të jetë shembull për kujdesin ndaj vetes.

Prindërit mund të pyesin veten se kush ua mësoi atyre, kur ishin fëmijë, mënyrën e kujdesit për veten dhe nëse ai person kishte nevoja të ngjashme me të tyret. Fëmijët mësojnë nga të rriturit përreth se si të respektojnë ritmin personal, të vendosin kufij dhe të menaxhojnë emocionet.

Kur një fëmijë shumë i ndjeshëm rritet nga prindër që nuk e kanë këtë tipar ose që e kanë fshehur ndjeshmërinë e tyre, ai mund të marrë një model që nuk përputhet me nevojat e veta.

Nëse kjo ju ka ndodhur, mund të keni hequr dorë nga koha e lirë dhe pushimi që i nevojitet sistemit nervor për të funksionuar siç duhet. Megjithatë, përvojat e përbashkëta me fëmijën mund t’ju ndihmojnë të krijoni një shembull më të dobishëm. Duke u kujdesur për veten, i tregoni atij se është e pranueshme të respektojë nevojat e veta dhe të mos lejojë që mjedisi ta drejtojë vazhdimisht.

Fëmija mund të përfshihet edhe në këto momente qetësie.

Amy Lajiness këshillon që prindërit të planifikojnë në shtëpi periudha relaksi dhe qetësie. Kjo mund të nënkuptojë të lexojnë libra së bashku, të krijojnë hapësira pa zhurmë sa herë që është e mundur dhe të mos ndihen të detyruar të ndjekin rregulla prindërimi që përcaktojnë se çfarë “duhet” të bëjnë.

Kur i tregoni vetes mirëkuptim dhe dashuri, fëmija mëson nga shembulli juaj të kujdeset për veten dhe ta pranojë veten.

Si të mbështetet një fëmijë që përjeton emocione të forta?

Prindërit mund të kujtojnë nëse, gjatë fëmijërisë së tyre, kishin pranë persona të tjerë me ndjeshmëri të lartë. Nëse nuk kanë pasur një mbështetje të tillë, mund të jenë ndier të keqkuptuar dhe t’i kenë fshehur emocionet e forta për t’u pranuar nga të tjerët.

Ndjenja se nuk i përkasin një grupi mund të ushqejë pasigurinë, ankthin dhe vetminë, përvoja që ndonjëherë vazhdojnë edhe në moshë madhore.

Për një zhvillim të shëndetshëm, fëmijët kanë nevojë që të rriturit përreth t’ua njohin dhe pasqyrojnë botën e tyre të brendshme.