Çdo temë e zhvendos te vetja dhe sillet sikur di gjithçka? Arsyet që mund të qëndrojnë pas kësaj sjelljeje

Dëshira për të thënë gjithmonë fjalën e fundit, për të treguar një histori më mbresëlënëse ose për të paraqitur një përvojë më të rëndë mund të fshehë diçka që nuk dallohet menjëherë.

I thoni se dita juaj ka qenë e vështirë dhe ai përgjigjet se e tija ka qenë shumë më e rëndë. Përmendni një udhëtim dhe ju bën të ditur se atë vend e ka vizituar më parë. Sapo flisni për punën, dashurinë apo një sëmundje, ai ka gati një përvojë personale, një këshillë dhe përgjigjen që e konsideron përfundimtare.

Thuajse secili prej nesh njeh të paktën një njeri me këtë mënyrë sjelljeje. Pavarësisht se çfarë tregoni, ai pretendon se e ka parë, kuptuar ose përjetuar shumë kohë para jush. Kur ju jeni të lodhur, ai ka qenë edhe më i rraskapitur. Nëse ndani një arritje të bukur, suksesi i tij paraqitet si më i madh. Kur përballeni me një vështirësi, ai është i bindur se e di saktësisht zgjidhjen, edhe pse nuk i keni kërkuar mendim.

Komunikimi me një person të tillë mund të bëhet shpejt rraskapitës, pasi biseda pushon së qeni shkëmbim i ndërsjellë. Në vend që të përqendrohet tek ajo që po i thoni, bashkëbiseduesi e shfrytëzon rrëfimin tuaj për ta zhvendosur vëmendjen përsëri te vetja.

Psikologjia mund ta përkufizojë këtë model si një prirje për ta drejtuar bisedën nga vetja. Gjithsesi, fakti që dikush flet shpesh për veten nuk nënkupton automatikisht se ka çrregullim narcistik të personalitetit.

Kur shprehja “kjo më ka ndodhur edhe mua” nuk krijon afërsi

Është plotësisht e natyrshme që rrëfimi i dikujt për një ngjarje të bukur ose të vështirë të na sjellë ndër mend një përvojë të ngjashme. Kur tregojmë historinë tonë, shpesh synojmë t’i përcjellim tjetrit mesazhin: “Të kuptoj, nuk je vetëm.”

Ajo që e përcakton ndryshimin është mënyra se si vazhdon biseda.

Dikush që kërkon sinqerisht të krijojë lidhje do ta tregojë shkurtimisht përvojën personale, por më pas do ta kthejë interesin te personi përballë.

“Edhe mua më ka ndodhur diçka e ngjashme. Po ti, si ndihesh tani?”

Në të kundërt, ai që kërkon ta dominojë komunikimin nuk i rikthehet më rrëfimit tuaj. Fillon të japë hollësi për veten, i vendos përvojat në peshore dhe shpesh ia zvogëlon rëndësinë asaj që sapo keni ndarë. Si rezultat, nuk largoheni me ndjesinë se ju kanë dëgjuar, por se keni shërbyer vetëm si publik, transmeton Telegrafi.

Çfarë i shtyn disa njerëz të sillen sikur dinë gjithçka?

Arsyet që nxisin një sjellje të tillë nuk janë të njëjta për të gjithë. Ka persona që nuk e kanë përvetësuar aftësinë e të dëgjuarit dhe mendojnë se një bashkëbisedues i mirë duhet të reagojë menjëherë me këshillën ose historinë e vet.

Disa të tjerë nuk ndihen rehat me heshtjen, ndaj përpiqen ta shmangin atë duke folur vazhdimisht për veten.

Në raste të tjera, ekziston një dëshirë e fuqishme për t’u perceptuar si të aftë, të rëndësishëm dhe me shumë përvojë. Pranimi se nuk kanë dijeni, se nuk e kanë kaluar një situatë të caktuar ose se nuk dinë të japin përgjigje mund t’ua cenojë ndjenjën e vlerës personale.

Për këtë arsye, ata mund të shprehen me bindje të madhe edhe kur njohuritë e tyre nuk janë të mjaftueshme.

Këta persona mund ta kenë të vështirë të pranojnë se janë korrigjuar.

Ata japin këshilla edhe pa ua kërkuar askush.

Shpesh i ndërpresin të tjerët për të rrëfyer përvojat personale.

Pothuajse çdo çështje e kthejnë në një mundësi për krahasim.

Arritjet e një personi tjetër mund t’i shohin si rrezik për vlerën që i japin vetes.

Hulumtimet që trajtojnë tiparet narcistike tregojnë se nevoja e theksuar për njohje dhe status mund të marrë forma të ndryshme të narcizmit. Disa njerëz e shprehin drejtpërdrejt bindjen se qëndrojnë mbi të tjerët, kurse disa të tjerë kërkojnë pa ndërprerje miratim, sepse në thelb përjetojnë pasiguri.

A mund të jetë pasiguria ajo që mbulohet nga mendjemadhësia?

Emërtimet “mendjemadhësi” ose “sedër e tepruar” përdoren shpesh për persona që reagojnë me ndjeshmëri të lartë ndaj kritikave, kanë nevojë për miratim dhe nuk e përballojnë lehtë faktin se dikush tjetër mund të dijë ose të arrijë më shumë.

Në disa situata, burimi i kësaj mënyre sjelljeje është pikërisht pasiguria.

Kur vlerësimi për veten mbështetet së tepërmi tek admirimi dhe aprovimi nga të tjerët, një kundërshtim mund të përjetohet si poshtërim, ndërsa njohuritë e një personi tjetër mund të interpretohen si kërcënim.

Për pasojë, individi përpiqet të dëshmojë se “e ka ditur gjithmonë”, se “e ka parë më herët” ose se “ka kaluar diçka edhe më të rëndë”.

Ajo që nga jashtë duket si vetëbesim nuk është medoemos dëshmi e një sigurie të qëndrueshme në vetvete. Në raste të caktuara, kjo paraqitje shërben si mekanizëm mbrojtës.

Sipas psikologëve, tiparet narcistike ndahen në grandioze dhe vulnerabile. Tipi grandioz e demonstron hapur ndjenjën e rëndësisë personale dhe kërkon admirim. Ndërkaq, tipi vulnerabil mund të shfaqet më i pasigurt, por ndikohet fort nga kritikat dhe nga mënyra se si e vlerësojnë të tjerët.

Megjithatë, nuk do të ishte e drejtë që çdo njeri llafazan, mendjemadh ose i lodhshëm të etiketohej si narcist. Vetëm një profesionist mund ta diagnostikojë çrregullimin narcistik të personalitetit, i cili kërkon praninë e një modeli sjelljeje të vazhdueshëm dhe të përhapur, jo thjesht një shprehi të bezdisshme gjatë bisedave.

Përse komunikimi me këta persona bëhet kaq lodhës?

Një bisedë e shëndetshme e zhvendos vëmendjen në mënyrë të ndërsjellë. Fillimisht flet njëri, ndërsa tjetri dëgjon, pyet dhe përpiqet të kuptojë; më pas, rolet shkëmbehen.

Kur gjithë vëmendja përqendrohet pandërprerë vetëm tek një person, bashkëbiseduesi tjetër nis të ndiejë sikur nuk shihet.