Burrat po mbeten gjithnjë e më shpesh pa miq të afërt, me pasoja të mëdha për martesën dhe lidhjen

Me kalimin e viteve, shumë burra i humbasin miqësitë e ngushta dhe përfundojnë duke e kërkuar pothuajse të gjithë afërsinë dhe përkrahjen emocionale vetëm te partnerja.

Pas një jave rraskapitëse, po bëheni gati të dilni me shoqet. Vera, të qeshurat dhe bisedat duken si mënyra e përkryer për t’u çlodhur. Por më pas vështroni bashkëshortin, i cili qëndron në divan dhe kalon pa ndonjë qëllim nga një përmbajtje në tjetrën në telefon. Ju e dini se edhe kur të ktheheni, me shumë gjasa do ta gjeni ende aty.

Në atë çast, kënaqësia që prisnit nga mbrëmja zëvendësohet nga faji.

Në dukje, situata mund të shihet pozitivisht: më mirë të rrijë vetëm në shtëpi sesa të dalë me shokët. Megjithatë, në vend të mirënjohjes, ju pushton ndjesia se po ju kufizohet liria.

Është një temë që përmendet pak, por shumë gra e përjetojnë martesën si më të rëndë kur bashkëshorti nuk ka lidhje shoqërore domethënëse jashtë çiftit.

Pse miqësitë e burrave humbasin kaq lehtë?

Sipas studimeve, lidhjet miqësore mes burrave priren të jenë më të cenueshme se ato mes grave. Gratë zakonisht afrohen “ballë për ballë”, duke biseduar, duke ndarë emocionet dhe duke mbështetur njëra-tjetrën, ndërsa miqësitë mashkullore ndërtohen më shpesh “krah për krah”.

Për burrat, lidhja zakonisht lind dhe vazhdon përmes një veprimtarie të përbashkët, si sporti, një hobi, një dalje pas orarit të punës apo angazhimi në të njëjtin projekt.

Aktiviteti u jep një arsye për t’u takuar dhe krijon terrenin ku besimi zhvillohet natyrshëm, pa qenë e nevojshme të flasin drejtpërdrejt për emocionet apo dobësitë personale.

Vështirësitë shfaqen kur ndryshimet në jetë e ndërpresin pikërisht veprimtarinë që i mbante bashkë. Shpërngulja, ndërrimi i punës, lindja e fëmijëve ose dalja në pension shpesh sjellin edhe mbylljen e një miqësie.

Kur nuk ekziston më ndeshja javore e basketbollit apo puna në të njëjtin ambient, mund të shuhet edhe marrëdhënia e ngritur mbi atë bazë.

Ndryshe nga kjo, gratë shpesh i mbajnë gjallë miqësitë për shumë vite, edhe kur jetojnë larg njëra-tjetrës, pasi lidhjet e tyre mbështeten te komunikimi dhe afërsia emocionale.

Një burrë mund të mos flasë për muaj ose vite me dikë që vazhdon ta quajë mik të ngushtë. Megjithatë, mungesa e takimeve dhe e përvojave të përbashkëta e dobëson dhe e zbeh gradualisht raportin, transmeton Telegrafi.

Vetmia mashkullore, një epidemi që kalon në heshtje

Ekspertët thonë se ky zhvillim ka krijuar atë që njihet si “recesioni i miqësive” te burrat.

Një studim i organizatës amerikane Survey Center on American Life zbuloi se rreth 15 për qind e burrave pohuan se nuk kishin as edhe një mik të afërt. Krahasuar me vitin 1990, kjo shifër ishte pesë herë më e lartë.

Gjendja rëndohet edhe nga pritshmëritë shoqërore, sipas të cilave djemtë dhe burrat duhet të shfaqen të fortë, të kontrollojnë emocionet dhe t’ia dalin pa ndihmën e të tjerëve.

Shumë burra rriten duke besuar se të tregosh ndjenjat do të thotë të shfaqësh dobësi. Si pasojë, ata e shohin partneren si të vetmin person me të cilin mund të ndajnë problemet emocionale.

Ndikimi nuk kufizohet vetëm te jeta shoqërore, por shtrihet edhe te shëndeti. Vetmia afatgjatë shoqërohet me rritje të rrezikut për ankth, depresion, si dhe për mendime ose sjellje vetëvrasëse.

Ish-kryekirurgu amerikan Vivek Murthy e ka përshkruar vetminë si një epidemi të padukshme që mund të jetë vdekjeprurëse. Sipas paralajmërimit të tij, izolimi shoqëror lidhet me rrezik më të madh për sëmundje të zemrës, goditje në tru dhe demencë.

Ekspertët vlerësojnë se dëmet shëndetësore nga izolimi i zgjatur janë të krahasueshme me rreziqe të tjera serioze, përfshirë pirjen e duhanit dhe obezitetin.

Kur e gjithë barra e mbështetjes bie mbi partneren

Nëse një burrë nuk ka miq të ngushtë, partnerja mund të shndërrohet në të vetmen shtyllë të jetës së tij emocionale dhe shoqërore.

Ajo merr njëkohësisht rolin e bashkëshortes, shoqes më të mirë, të vetmes njeri të besuar dhe burimit kryesor të argëtimit. Kjo peshë ushtron presion të madh dhe cenon ekuilibrin e marrëdhënies.

Sa herë dëshiron të dalë vetëm ose të takohet me shoqet, gruaja mund të ndihet në faj, sepse është e vetëdijshme se partneri do të mbetet i vetëm në shtëpi.

Me kalimin e kohës, faji mund t’i lërë vendin pakënaqësisë. Për t’iu përshtatur atij, ajo nis ta ngushtojë jetën e vet: i rrallon daljet, kthehet më shpejt në shtëpi dhe nuk i pranon ftesat, pasi mendon se nuk është e drejtë ta lërë shpesh vetëm.

Në këto rrethana, çdo dalje mund të shkaktojë tension. Gruaja mund të krijojë bindjen se mungesa e një jete shoqërore te partneri po ia kufizon asaj lirinë dhe lumturinë.