Burrat po humbasin miqtë e afërt: Si mund të ndikojë vetmia në martesë dhe në lidhje

Me kalimin e viteve, një numër i madh burrash mbeten pa miqësi të ngushta. Si rrjedhojë, ata përfundojnë duke e kërkuar thuajse të gjithë afërsinë dhe përkrahjen emocionale vetëm te partnerja.

Pas një jave të lodhshme, bëheni gati të takoni shoqet për një gotë verë, biseda dhe të qeshura. Por, sapo shihni bashkëshortin të ulur në divan, duke kaluar pa ndonjë qëllim nga një përmbajtje në tjetrën në telefon, e kuptoni se ka të ngjarë ta gjeni në të njëjtin vend edhe kur të ktheheni.

Në atë çast, kënaqësia e daljes fillon të zëvendësohet nga ndjenja e fajit.

Ndoshta, në pamje të parë, kjo situatë mund të duket e favorshme: ai po qëndron vetëm në shtëpi dhe nuk po del me shokët. Megjithatë, në vend të mirënjohjes, shumë gra përjetojnë një ndjesi kufizimi.

Megjithëse diskutohet pak, martesa me një burrë që nuk ka marrëdhënie të rëndësishme shoqërore jashtë çiftit mund të kthehet në një ngarkesë të madhe për partneren.

Studimet tregojnë se miqësitë mashkullore kanë prirjen të jenë më të brishta krahasuar me ato të grave. Kjo lidhet edhe me mënyrën e ndryshme se si ndërtohen këto raporte.

Gratë zakonisht afrohen “ballë për ballë”, duke komunikuar, shprehur ndjenjat dhe ofruar mbështetje emocionale. Burrat, ndërkaq, kanë më shumë prirje t’i krijojnë lidhjet “krah për krah”.

Për ta, miqësia shpesh zhvillohet dhe vazhdon falë veprimtarive të përbashkëta, si sporti, një hobi, takimet pas orarit të punës apo pjesëmarrja në të njëjtin projekt.

Këto aktivitete u japin një arsye për të kaluar kohë së bashku dhe krijojnë terren për ndërtimin e besimit, pa qenë e nevojshme të flasin drejtpërdrejt për dobësitë personale ose emocionet.

Vështirësitë shfaqen kur ndryshimet në jetë e ndërpresin aktivitetin që i mbante të lidhur. Shpërngulja, ndërrimi i vendit të punës, lindja e fëmijëve apo dalja në pension shpesh sjellin edhe përfundimin e miqësisë.

Nëse marrëdhënia ishte ngritur mbi një ndeshje basketbolli çdo javë ose mbi punën në të njëjtin ambient, ajo mund të venitet sapo të zhduket baza që e ushqente.

Në të kundërt, gratë arrijnë shpesh t’i mbajnë miqësitë për shumë vite, edhe kur jetojnë larg njëra-tjetrës, pasi raportet e tyre mbështeten te komunikimi dhe lidhja emocionale.

Një burrë mund të mos kontaktojë për muaj apo edhe vite me dikë që vazhdon ta konsiderojë mik të afërt. Por mungesa e takimeve dhe e përvojave të përbashkëta bën që miqësia të dobësohet dalëngadalë, transmeton Telegrafi.

Ekspertët e përshkruajnë këtë dukuri si një “recesion të miqësive” te burrat, i cili ka kontribuar në përhapjen e një vetmie të heshtur mashkullore.

Një studim i organizatës amerikane Survey Center on American Life zbuloi se afërsisht 15 për qind e burrave pohuan se nuk kishin asnjë mik të ngushtë. Krahasuar me vitin 1990, kjo shifër ishte pesë herë më e lartë.

Gjendja rëndohet më tej nga normat shoqërore që i mësojnë djemtë dhe burrat të tregohen të fortë, të mos i shfaqin emocionet dhe të mbështeten vetëm te vetja.

Shumë burra rriten duke besuar se të flasësh për ndjenjat tregon dobësi. Për këtë arsye, partnerja shpesh bëhet i vetmi person të cilit i hapen për shqetësimet emocionale.

Vetmia e zgjatur nuk sjell vetëm pasoja në jetën shoqërore. Ajo lidhet gjithashtu me një rrezik më të madh për ankth, depresion, si dhe mendime ose sjellje vetëvrasëse.

Ish-kryekirurgu amerikan Vivek Murthy e ka përkufizuar vetminë si një epidemi të padukshme që mund të jetë vdekjeprurëse. Sipas paralajmërimit të tij, izolimi shoqëror shoqërohet me shtim të rrezikut për sëmundje të zemrës, goditje në tru dhe demencë.

Ekspertët vlerësojnë se ndikimi shëndetësor i izolimit afatgjatë mund të krahasohet me rreziqe të tjera serioze, përfshirë pirjen e duhanit dhe obezitetin.

Kur burri nuk ka rreth të afërt shoqëror, partnerja mund të shndërrohet në të vetmin burim të tij të mbështetjes emocionale dhe shoqërore.

Në këtë situatë, ajo duhet të përmbushë njëkohësisht rolin e bashkëshortes, shoqes më të mirë, personit të vetëm të besuar dhe burimit kryesor të argëtimit. Kjo peshë ushtron presion të madh dhe mund ta prishë baraspeshën e marrëdhënies.

Partnerja mund të përjetojë faj sa herë vendos të dalë vetëm apo të takohet me shoqet, pasi e di se ai do ta kalojë kohën i vetëm në shtëpi.

Me kalimin e kohës, ky faj mund t’i lërë vendin pakënaqësisë. Për t’iu përshtatur atij, ajo nis ta zvogëlojë hapësirën e vet: del më pak, kthehet më shpejt dhe nuk i pranon disa ftesa, sepse mendon se nuk është e drejtë ta lërë shpesh vetëm.

Në fund, edhe një dalje e zakonshme mund të shkaktojë tension. Gruaja mund të ndiejë se mungesa e jetës shoqërore të partnerit po ia kufizon lirinë dhe mundësinë për të qenë e lumtur.