E ashtuquajtura Koha Universale e Koordinuar, ose UTC, është një llogaritje komplekse ((@TheBIPM/YouTube)) e bërë nga Byroja Ndërkombëtare e Peshave dhe Masave dhe bëhet në përputhje me shpejtësinë e rrotullimit të tokës, që ka një prirje të ndryshojë.

“Në vitet 1970 bota vendosi që ndryshimi midis kohës atomike dhe rrotullimit të tokës të mos jetë më i madh se një sekondë. Shtojmë një sekondë në orën tonë globale kur dallimi mes dy njësive matëse është rreth një sekondë”, thotë Patrizia Tavella, drejtore e Byrosë Ndërkombëtare të Peshave dhe Masave.

Kohëmatësit kanë shtuar nga një sekondë në sistemin e matjes së kohës 27 herë që nga viti 1972.

Por prej disa vitesh ka patur spekulime se mund të jetë e nevojshme edhe zbritja e një sekonde.

Në një botë që mbështetet tek ora, këto ndryshime mund të shkaktojnë probleme.

“Në disa raste këto probleme kanë qenë të mëdha, të ngjashme me ato të uljes së avionëve, sepse kompjuterët pushuan së funksionuari. Dhe ne nuk e dimë nëse ky problem do të përkeqësohej nëse zbresim një sekondë në sistemin aktual të matjes së kohës”, thotë Demetrios Matsakis, ish punonjës i Observatorit Detar të Shteteve të Bashkuara.

Por një studim i ri në revistën “Nature” thotë se ndryshimi i klimës mund të ketë shtyrë nevojën për kthimin mbrapa me një sekondë të orës globale.

“Në Arktik është bërë më ngrohtë dhe kjo ka shkaktuar një shkrirje të madhe të akullit që rrjedh nëpër oqeanet në të gjithë botën. Ngrohja globale ka shkaktuar një ngadalësim në ritmin e rrotullimit të tokës”, thotë Duncan Agnew, studiues në Universitetin e Kalifornisë në San Diego.

Ky ngadalësim krijon nevojën për kthimin mbrapa me një sekondë të orës globale mes viteve 2026 dhe 2029. Megjithatë, ky efekt në dukje pozitiv, nuk mund të krahasohet me efektet negative të ndryshimeve klimatike, duke përfshirë rritjen e nivelit të detit, thotë studiuesi Duncan Agnew. Gjeofizikani i Universitetit Yale, Jeffrey Park është dakord me këtë vlerësim.

“Kjo është një dëshmi se në fakt proceset e ngrohjes globale përmes shkrirjes së shtresave të akullit polar po ndikojnë në këtë veçori shumë themelore të planetit tonë: rrotullimin e tij. Ndryshimet janë shumë të vogla, por ato mund të maten”, thotë ai.

Duke pasur parasysh problemet që mund të shkaktojë ndryshimi i orës me një sekondë, autoritetet globale të matjes së kohës votuan për shtyrjen e saj deri në vitin 2035. Diskutimet mbi përputhjen e Kohës së Koordinuar Universale me rrotullimin e Tokës pritet të bëhen në konferencën e ardhshme, që do të mbahet në vitin 2026./VOA

The post Studimi: Ndryshimi i klimës mund të ndikojë në matjen e kohës appeared first on Albeu.com.

Dita e Diel do të ketë mot me altrenime kthjellimesh dhe varënsira të cilat hera-herës përgjatë relieveve malore do të pasohen nga reshje shiu me intensite të ulët.

Era do të jetë nga veriperërëndimi me shpejtësi mesatare deri në 7m/sek, e cila hera-herës pritet të fitojë shpejtësi deri në 12m/sek duke bërë që valëzimi në detet Adriatik dhe Jonë të jetë i ulët i forcës 1-2 ballë.

The post Keni bërë plane këtë fundjavë? Njihuni me parashikimin e motit appeared first on Albeu.com.

Sipas Shërbimit Meteorologjik Ushtarak nga dita e Hënë deri ditën e Mërkurë moti parashikohet me kthjellime si dhe alternime vranësirash të cilat hera-herës do të jenë deri të dendura por kalimtare. Këto vranësira do të shoqërohen me reshje shiu të dobëta në relievet malore.

Ditën e Enjte dhe atë të Premte mbi vendin tonë pritet depërtimi i masave ajrore të paqëndrueshme dhe të lagështa. Moti parashikohet kryesisht i vranët si dhe reshje shiu me intensitet të ulët deri mesatar në formën e shtrëngatave. Lokalisht këto reshje do të jenë të rrëmbyeshme në formën e shtrëngatave.

Vlen për tu theksuar se për shkak të erës me drejtim nga kuadrati i jugut si dhe masave ajrore të ngrohta pritet që temperaturat të kapin vlera deri në 24-25 grad celcius, temperature këto disa gradë më të larta se sa mesatarja mujore klimatike për muajin që ndodhemi.

The post Parashikimi i motit për javën që vjen: Ja kur rikthehen ditët me diell appeared first on Albeu.com.

Sipas Peleshit, Agjencia e Mbrojtjes Civile ka koordinuar punën për të marrë masat në kohë dhe shmangur problematikat.

“Bazuar në informacionet e dërguara nga Instituti i Gjeoshkencës, gjatë ditës së shtunë parashikohen reshje intensive shiu në pjesën më të madhe të vendit. Agjencia e Mbrojtjes Civile ka koordinuar punën me të gjitha Prefekturat e vendit, për të marrë masat në kohë dhe shmangur problematikat. Çdo qytetar të komunikojë me strukturat vendore në rast nevoje. Në gatishmëri të plotë për t’ju përgjigjur çdo situate”, shkruan Peleshi.

The post Nesër reshje intensive shiu, Peleshi: Në gatishmëri të plotë! appeared first on Albeu.com.

Zbulimi mbështet teorinë e përgjithshme të relativitetit të Albert Ajnshtajnit, i cili sugjeron se universi i largët lëvizte shumë më ngadalë në të kaluarën.

Duke pasur parasysh pafundësinë e universit, të studiosh ditët e tij më të hershme është si të shikosh prapa në kohë. Drita e dobët nga galaktikat më të vjetra ende po udhëton nëpër univers për të arritur në Tokë, kështu që shtrirja më e largët e universit e dukshme për shkencëtarët është drita nga e kaluara.

Por shikimi prapa në universin e lashtë, i formuar nga shpërthimi i madh rreth 13.8 miliardë vjet më parë, është një detyrë tepër e vështirë. Shtrirja e teleskopëve të sofistikuar, të cilët vëzhgojnë në gjatësi vale të ndryshme të dritës, mund të shtrihet vetëm kaq larg nëpër kozmos.

Pra, shkencëtarët iu drejtuan një fenomeni që mund të shërbejë si një lloj orari qiellor: një kuazar.

Një kuazar, ose vrima e zezë supermasive hiperaktive në qendër të një galaktike të hershme, është aq e shkëlqyeshme saqë e kalon galaktikën tonë të Rrugës së Qumështit me 100 herë. Ky shkëlqim vepron si një orë kozmike që studiuesit mund ta përdorin për të gjurmuar kohën në të gjithë universin.

Vëzhgimi i kuazarëve me kalimin e kohës lejoi një ekip astronomësh të shihnin se si universi dukej se po shpejtohej ndërsa plaket. Rezultatet e studimit u publikuan të hënën në revistën Nature Astronomy.

“Duke parë në një kohë kur universi ishte pak më shumë se një miliard vjet i vjetër, ne shohim që koha duket se rrjedh pesë herë më ngadalë”, tha autori kryesor i studimit Geraint Lewis, profesor i astrofizikës në Shkollën e Fizikës të Universitetit të Sidneit dhe Institutin e Astronomisë së Sidneit në një deklaratë.

“Nëse do të ishit atje, në këtë univers foshnjor, një sekondë do të dukej si një sekondë – por nga pozicioni ynë, më shumë se 12 miliardë vjet në të ardhmen, kjo kohë e hershme duket se zvarritet”, tha ai.

Zgjerimi i universit

Hulumtimet tregojnë se universi po zgjerohet, dhe gjithashtu me një ritëm të përshpejtuar, të cilin shkencëtarët ende po përpiqen ta kuptojnë.

Zhbllokimi i asaj që ndodhi gjatë ditëve të para të universit mund t’i ndihmojë shkencëtarët të trajtojnë misteret më të mëdha rreth origjinës së tij, si evoluoi dhe çfarë do të sjellë e ardhmja.

“Falë Ajnshtajnit, ne e dimë se koha dhe hapësira janë të ndërthurura dhe, që nga agimi i kohës në singularitetin e Big Bengut, universi është zgjeruar”, tha Lewis.

“Ky zgjerim i hapësirës do të thotë që vëzhgimet tona të universit të hershëm duhet të duken të jenë shumë më të ngadalta se koha që rrjedh sot. Në këtë dokument, ne e kemi vërtetuar atë rreth një miliard vjet pas Big Bengut”, shtoi ai.

Supernovat kundër kuazarëve

Bashkautori i studimit Dr. Brendon Brewer, një lektor i vjetër në statistikë dhe një astro-statistician në Universitetin e Auckland, kreu një analizë të 190 kuazarëve që u vëzhguan gjatë dy dekadave. Vëzhgimet, të kapura në gjatësi vale të ndryshme të dritës, dukej se “shënonin” si orët.

Astronomët kanë parë gjithashtu supernovat, ose shpërthimet e yjeve masive, si një lloj tjetër ore kozmike që i lejoi ata të gjurmonin lëvizjen me lëvizje të ngadaltë të universit deri në gjysmën e moshës së tij aktuale.

Ndërsa janë shumë të ndritshme, supernovat bëhen shumë më të vështira për t’u vëzhguar në distanca më të mëdha nga Toka, që do të thotë se astronomëve u duhej një burim tjetër që do të ishte i dukshëm më thellë në universin e hershëm.

“Aty ku supernova veprojnë si një ndezje e vetme drite, duke i bërë më të lehta për t’u studiuar, kuazarët janë më kompleksë, si një shfaqje e vazhdueshme me fishekzjarre”, tha Lewis.

“Ajo që ne kemi bërë është zbulimi i kësaj shfaqjeje me fishekzjarre, duke treguar se kuazarët, gjithashtu, mund të përdoren si shënues standardë të kohës për universin e hershëm”, shtoi ai.

The post Zbulimi i ri i shkencëtarëve: Koha lëvizte më ngadalë gjatë ditëve të para të universit appeared first on Albeu.com.

Por sapo boja qe tharë mbi atë teori, vetë Ajnshtajni konstatoi një problem. Ajo kundërshtonte mekanikën kuantike, duke sugjeruar se fizikantët kishin nevojë për një teori edhe më të thellë, për të bashkuar këto dy shtylla të fizikës themelore. Në qershor të vitit 1916 Ajnshtajni shkroi: ”Teoria kuantike do të duhet të ndryshojë jo vetëm elektrodinamikën maksuelliane, por edhe teorinë e re të gravitetit”.

Kjo qe një analizë mjaft e qartë, kur kihet parasysh se teoria kuantike nuk ekziston as sot. Ajo ishte ende një ide e mjegullt, që nuk do të konkrezitohej për një dekadë. Pra, ne kemi qenë duke festuar 100-vjeçarin jo vetëm të teorisë së Ajnshtajnit, por edhe rrugëtimin e gjatë për ta zëvendësuar atë. Ndërsa relativitetit të përgjithshëm iu desh një gjeni i vetëm dhe një dekadë për t’u krijuar, kjo teori e thellë – e njohur si teoria kuantike e gravitetit – ka habitur breza gjenijsh për një shekull.

Pjesërisht, fizikantët janë viktima të sukseseve të tyre të shkuara:kur arrijnë diçka në jetë, e ulin përqëndrimin, duke e bërë shumë më të vështirë hedhjen e hapit të ardhshëm. Por graviteti kuantik paraqet ndërkaq vështirësi, të cilat janë unike në historinë e shkencës. Një teori e gravitetit është ndërkohë edhe një teori e hapësirës dhe kohës – ky qe zbulimi i madh i Ajnshtajnit.

E megjithatë, fizikantët i kanë formuluar gjithmonë teoritë e tyre brenda hapësirës dhe kohës.

Pra, një teori e gravitetit e gëlltit ‘bishtin’ e vet. Për shembull, ajo supozon se kalimi i kohës ndryshon, por termi “ndryshon” nënkupton një proces të përkohshëm. Nëse koha është e ndryshme, atëherë ndryshon edhe standardi me të cilin është e ndryshme.

E gjithë situata rrezikon të bëhet paradoksale. Kjo qarkore konceptuale, krijon vështirësi të pazakonta matematikore. Për shembull, ‘t’ e vogël të cilën fizikantët e përdorin për të etiketuar kohën e kaluar të ekuacioneve të tyre, i lënë ata në errësirë për të shpjeguar ndryshimin në botë. Për të përshkruar se çfarë ndodh, fizikantët duhet të shkojnë përtej hapësirës dhe kohës. Çfarë do të thotë kjo? Një ide e tillë na çon (fjalë për fjalë) në një terren të panjohur.

Teoria e fijeve, graviteti kuantik i vazhdueshëm, teoria shkakësore:këto janë vetëm disa nga qasjet që kanë marrë teoricienët. Natyrisht, ithtarët e secilës teori janë të bindur se të tjerët janë në rrugë të gabuar madje edhe në një rrafsh joshkencor. Por, kur tërhiqeni nga një debat, vëreni se të gjithë janë dakord mbi një leksion thelbësor:hapësirë-koha ku ne jetojmë është një ndërtim. Nuk është thelbësore për natyrën, por del nga niveli më i thellë i realitetit. Në një mënyrë apo tjetrën, ajo përbëhet nga blloqe ndërtimi primitive – “atomet” të hapësirës – dhe varet nga mekanizmat e saj të njohura se si janë mbledhur këto blloqe.

Këto “atome” nuk kanë asgjë të ngjashme me atomet e thjeshta si hidrogjeni apo oksigjeni. Ato nuk janë të vogla, për shkak se fjala “i vogël” është një përshkrim hapësinor, dhe këto atome janë menduar të krijojnë hapësirën, nuk e presupozojnë atë. Megjithatë, zbatohen shumë prej parimeve të njëjta. Për shembull uji përbëhet nga molekulat H2O. Ai mund të pësojë një ndryshim të gjendjes – i ngrirë ose i valuar – teksa molekulat rikorrigjojnë veten në strukturat e reja.

E njëjta gjë mund të jetë e vërtetë për hapësirën. Nëse këto atome mund të mblidhen në hapësirë, me sa duket ato mund të rigrupohen në struktura të tjera. Dhe kjo mund të shpjegojë shumë prej mistereve të fizikës moderne. Merrni vrimat e zeza. Nëse, Zoti mos e dhëntë, ju bini në një nga ato, Teoria e Ajnshtajnit parashikon që afati juaj do të përfundojë. Ju do të vdisnit, dhe ky do te qe fundi. Atomet në trupin tuaj thjesht do të pushonin së ekzistuari. Në vend të eshtrave, ju do të ishit një hiç.

Teoritë e reja mbi hapësirë-kohën, sugjerojnë një pamje të ndryshme, në të cilën hapësira pëson një ndryshim të gjendjes në një vrimë të zezë. Vrima e zezë nuk ka një vëllim të brendshëm; perimetri i saj shenjon vendin ku hapësira shkrihet. Pasoja është një gjendje e re, e cila nuk është më hapësinore, dhe zor se është e përfytyrueshme në terma njerëzorë.

Nëse ju bini në të, ndoshta sërish do të vdisnit, por atomet në trupin tuaj do të vazhdonin të ekzistonin në një formë të re. Mendoni ndërkohë për Big Bengun. Ashtu si vrimat e zeza, ai është paraqitur gjithmonë si një farë paradoksi. Ligjet e zakonshme të fizikës, që veprojnë në kuadër të kohës, janë në thelb të paafta të shpjegojë fillimin e kohës. Sipas këtyre ligjeve, diçka duhet t’i paraprijë Big Bangut për ta vënë këtë të fundit në lëvizje.

Megjithatë, asgjë është menduar se e paraprin atë. Një mënyrë për të dalë nga ky paradoks, është të mendojmë për Big Bengun jo si fillim por si një tranzicion, kur hapësira kristalizohet nga një gjendje e hershme e  pafundësisë. Së fundmi, konsideroni fenomenet misterioze të kuantikes së palokalizuar –  atë që Ajnshtajni e cilësoi një “veprim drithërues në distancë”.

Dy ose më shumë grimca mund të veprojnë në një mënyrë të koordinuar, pa marrë parasysh sa larg mund të jenë ato, dhe e bëjnë këtë pa dërguar një valë tingulli, një sinjal radio apo komunikuar nëpër hendekun që i ndan ato. Grimcat sillen sikur ato nuk janë në fakt të ndara. Dhe një shpjegim i mundshëm është se ato janë të rrënjosura në nivelin më të thellë të realitetit, ku distanca nuk ka kuptim.

Sigurisht, ky është ende një spekulim – por i kufizuar. Shkencëtarët nuk ëndërrojnë mbi këto ide, gjatë konsumit të ndonjë pije pas punës. Ata shkuan drejt tyre duke kombinuar parimet e teorisë së Ajnshtajnit dhe teorisë kuantike, dhe panë se ku i çon kjo rrugë. Nga vetë natyra e hulumtimit, ne nuk e dimë se çfarë do të thonë këto ide apo edhe në qoftë se ato janë të drejta.

Por ne e dimë që njerëzit nuk kanë kuptuar ende gjitha ato që duhen rreth universit. Dhe kur ne të hedhim hapin e ardhshëm, efektet me siguri do të përhapen në kulturën tonë më të gjerë. Ashtu si mësimi i diçkaje të re ju bën një person më të mirë, edhe mësimi i diçkaje të re rreth universit e çon njerëzimin në një nivel tjetër.

The post Hapësira dhe koha mund të jenë një iluzion? appeared first on Albeu.com.

Kjo tendencë ka të bëjë me mënyrën se si e perceptoni kohën, mënyrën se si e menaxhoni atë dhe gjithashtu me personalitetin tuaj. Prandaj, zakoni i bezdisshëm varet nga shumë faktorë dhe sipas profesorit të neuroshkencës në Kolegjin Universitar të Londrës, Hugo Spiers: “Është e mundur që ekziston një mekanizëm në tru që i bën disa njerëz të vonohen në takime sepse nënvlerësojnë kohën që u nevojitet për të arritur atje “.

Sipas Spiers, hipokampusi është një zonë e trurit e lidhur me aspekte të lidhura me kohën, si për shembull të kujtosh se kur duhet bërë diçka dhe sa kohë do të duhet. Hulumtimi i botuar në Nature Reviews Neuroscience tregon se neuronet në hipokampus, të cilat veprojnë si “qeliza kohore”, kontribuojnë në perceptimin dhe kujtesën tonë të ngjarjeve të caktuara, por mbetet e paqartë pse disa njerëz vazhdimisht e nënvlerësojnë kohën.

Një faktor ka të bëjë me faktin se sa familjar jemi me një hapësirë. Për kërkimin e vitit 2017, Spiers u kërkoi 20 studentëve që sapo ishin zhvendosur në Londër të vizatonin një hartë të zonës së tyre të universitetit, duke matur kohën në drejtime të ndryshme. Sa më të njohur të ishin ata me vendin, aq më lehtë mund të vlerësonin kohën që do të duhej për të arritur atje.

Sipas një versioni tjetër shkencor, ata që janë gjithmonë vonë janë ata që punojnë më mirë nën presion dhe me afate mbytëse. Siç shpjegon autorja Grace Pacie, e cila beson se ata që vijnë me vonesë, duke përfshirë edhe veten, kanë një perceptim të ndryshëm të kohës, shpjegon:

“Çdo minutë e orës llogaritet ndryshe për ne. Duket se zgjat më shumë ose më pak në varësi të asaj që po bëjmë. Nëse jemi vërtet të fokusuar në diçka, ka shumë mundësi që të mos i kushtojmë vëmendje kalimit të kohës, megjithatë punojmë në mënyrë efektive në atë që kemi ndërmarrë”.

Sipas autores, ekzistojnë dy lloje njerëzish: kohëmatësit (ata konsistentët) dhe kronistët (ata që nuk ia dalin mirë me kohën dhe vonohen kudo). Kjo kategori e dytë njerëzish e ka të vështirë të marrë seriozisht çdo afat që nuk ka pasoja. Këta njerëz do të jenë të qëndrueshëm vetëm nëse e dinë se do të ndëshkohen ose do të përballen me ndonjë pasojë të rëndë.

The post Pse disa njerëz janë gjithmonë me vonesë appeared first on Albeu.com.

Ndërsa këto luhatje mund të jenë shtrembërime të realitetit, teknikisht ato nuk janë të gjitha në kokën tuaj. Sipas një studimi të ri, disa perceptime mbi kohën e kanë origjinën në zemrën tuaj. “Rrahjet e zemrës diktojnë ritmin mbi perceptimin e kohës”- thotë profesori i psikologjisë në Universitetit Kornell, Adam K.Anderson, njëherazi autori kryesor i studimit.

“Koha është një dimension i Universit, dhe një bazë thelbësore për përvojën tonë me veten. Hulumtimi ynë tregon se kjo përvojë sinkronizohet dhe ndryshon me kohëzgjatjen e tërrahurës së zemrës”- thekson ai.

Studimi i ri shqyrtoi lidhjet midis perceptimit të kohës dhe ritmeve trupore, me fokus kryesor luhatjet natyrore të ritmit të zemrës. Ndërsa rritmi i përgjithshëm i zemrës duket i qëndrueshëm, çdo rrahje individuale mund të jetë pak më e shkurtër ose më e gjatë se ajo e mëparshme.

Hulumtimet kanë treguar se rrahjet e zemrës mund të ndikojnë në perceptimin tonë të stimujve të jashtëm, dhe është dyshuar prej kohësh se zemra e ndihmon trurin që të masë kohën. Studiuesit rekrutuan 45 studentë nga Universiteti Kornell, të moshës 18–21 vjeç me një nivel dëgjimi normal dhe pa histori të sëmundjeve të zemrës.

Ata përdorën elektrokardiografinë (EKG) për të monitoruar aktivitetin e zemrës me një saktësi prej disa milisekondash, duke e lidhur aparaturën e EKG-në me një kompjuter që do të regjistronte tingujt të shkurtër të shkaktuara nga rrahjet e zemrës së studentëve.

Secili prej tyre zgjati vetëm 80 deri në 180 milisekonda, dhe pasi dëgjuan një të tillë subjekteve iu kërkua të raportonin nëse mendonin se zgjati më shumë apo më pak se sa tingujt e tjerë. Subjektet perceptuan se tonet e rrahjes ishin më të gjata në kohë kur parapriheshin nga një rrahje zemre më e shkurtër në kohë, dhe i raportuan tonet si më të shkurtra kur ato pasonin një rrahje zemre më të gjatë në kohë.

“Rrahjet e zemrës janë një ritëm, të cilin e përdor truri ynë për të na dhënë ndjenjën tonë të kohës që kalon. Dhe ajo nuk është lineare. Por tkurret dhe zgjerohet vazhdimisht”-thotë Anderson. Ndërsa zemra mund të ushtrojë një ndikim të madh në perceptimin e trurit mbi kohën, studiuesit kanë vënë re se ajo është si një rrugë me dy drejtime.

Dëgjimi i një tingulli i nxiti subjektet ta përqendronin vëmendjen e tyre tek ai. Kjo është një ”përgjigje orientuese”, e cila nga ana tjetër ndryshoi rrahjet e tyre të zemrës dhe e ri-rregulloi përvojën e tyre të kohës. Perceptimi i gabuar i kalimit të kohës, mund të duket si një gjë e keqe, dhe ndonjëherë është kështu.

Por ndërsa humbja e gjurmës së kohës mund të shkaktojë probleme, ajo mund të ketë edhe përfitime adaptive për llojin e luhatjeve të përkohshme të identifikuara në këtë studim. Zemra duket se e ndihmon trurin të punojë në një mënyrë më efikase edhe me burime të kufizuara, shtojnë studiuesit, duke ndikuar mbi mënyrën se si ai përjeton kalimin e kohës në shkallë më të vogla, dhe duke vepruar në periudha kohore shumë të shkurtra për mendime ose ndjenja të ndërgjegjshme.

The post Rrahjet e zemrës diktojnë perceptimin tuaj mbi për kohën appeared first on Albeu.com.

Kafja për shumicën është një pije e preferuar, mirëpo jo rrallë nga nxitimi apo pakujdesia e derdhim në gardërobën e preferuar.

Për t’i eliminuar në mënyrë efikase këto njolla, nuk duhet patjetër të përdorni menjëherë preparatet kimike.

Këto truqe janë shumë të thjeshta dhe do t’ju kursejnë edhe para, edhe kohë.

1. Pjesën të cilën keni bërë me njolla njomeni në qumësht të ftohtë dhe lëreni një kohë të qëndrojë. Pastaj, lajeni në ujë me sapun.

2. Ka efekt edhe tretja e glicerinës dhe e një të verdhe të vezës. Thjesht, njomeni dhe fërkojeni pjesën e njollosur, pastaj shpëlajeni me ujë të vakët.

3. Edhe një truk i thjeshtë përbëhet vetëm me ujë të thartë: me të shpëlani njollën dhe ajo shpejt do të zhduket. Është më së miri që ky truk të aplikohet derisa njolla është ende e njomë.

4. Është efektive edhe përzierja e uthullës dhe alkoolit. Fërkojeni në vendin ku është derdhur kafja, lëreni të qëndrojë pastaj shpëlajeni me ujë të ftohtë.

Gjithashtu, këto truqe janë efikase edhe në eliminimin e njollave nga vera e zezë dhe nga pije të tjera, siç është çaji i gjelbër.

The post Si të eliminoni njollat e kafesë duke kursyer kohë dhe para appeared first on Albeu.com.

Ne qajmë se si jetët tona të zëna bëjnë të vështira për të vazhduar me të gjitha dhe si duam që ka më shumë orë në ditë; ndërkohë që nuk kam asnjë dyshim se shumë njerëz janë me të vërtetë të zënë, e vërteta e ndershme është se nuk është mungesa e kohës që zakonisht nuk është çështja, por menaxhimi i dobët i kohës.

Më poshtë ju sjellim disa këshilla se si të nxirrni më të mirën e kohës tuaj:

Bëni një orar

Sugjerimi për të bërë një orar është gjithmonë pranë krye të listës kur bëhet fjalë për këshillat e menaxhimit të kohës dhe ka një arsye të mirë … funksionon. Nëse e keni injoruar më parë këtë këshillë të mirë, e kam përfshirë përsëri këtu me shpresën se do ta rishikoni. Kur ne jemi duke planifikuar krejtësisht ditën tonë brenda kokës pa bërë plane konkrete, është shumë e lehtë të hartojmë gjërat, të vendosim përparësi dobët ose të ndjehemi të tronditur dhe të mos bëjmë asgjë. Unë flas nga përvoja personale kur them që të mos nënvlerësoj fuqinë e planifikimit dhe të shkrimit të këtij plani.

Mësoni të sakrifikoni

Ju punoni shumë dhe ju meritoni pak kohë për t’u çlodhur dhe relaksuar, nëse kjo përfshin zonimin dhe shikimin e disa emisioneve tuaja të preferuara televizive ose një dush të bukur dhe të gjatë. Duhet ta lejoni veten gjithmonë atë kohë, është një pjesë e rëndësishme e suksesit pasi ju doni të shmangni burnout. Por, duke thënë këtë, duhet të pranosh që ndonjëherë mund të të duhet të heqësh dorë nga kjo kohë e as nuk duhet shkurtuar. Ju mund të ndjeheni të stresuar dhe të mbingarkuar me punë dhe i thoni vetes që meritoni një pushim pasi keni punuar shumë gjatë gjithë ditës; ju mund të ndjeheni të justifikuar në shikimin e 4 orëve të televizionit në vend që të filloni atë skicë të hulumtimit që ju keni lënë javën e kaluar. Përsëri, ju keni të drejtën për kënaqësi në jetën tuaj, por nëse jeni duke u përpjekur të arrini një synim më të madh për të avancuar karrierën tuaj ose për të bërë një jetë më të mirë për ju dhe fëmijët tuaj, kjo kërkon disiplinë. Nëse ndjekja e punës sonë të ëndrrave do të thotë të shikosh pak më pak TV apo më pak video në YouTube, mendoj se ia vlen të ofrohet sakrifica.

Njerëzit janë një bandë qesharake dhe ne shpesh vonojmë të bëjmë gjërat që me të vërtetë duhet të bëhen më shpejt se më vonë; zakonisht, detyrat janë më pak se emocionuese, të tilla si leximi për klasën tuaj më të mërzitshme ose trajtimi i asaj letre kërkimore që përbën një pjesë të madhe të notës suaj.

Ne mendojmë për gjithçka që duhet të bëjmë për të marrë nga fillimi në fund dhe mund të ndihemi paksa të tronditur; në vend që të marrim detyrën në copa të vogla, ne thjesht nuk bëjmë asgjë. Pastaj ankthi ndërton kur mendojmë se si duhet ende ta bëjmë dhe përsëri, në vend që të fillojmë, e vendosim përsëri. Për të lehtësuar fajësinë tonë për ta vënë atë, ne bëjmë gjëra të tjera në vend që ta bëjmë të duket sikur po kryejmë diçka; por zakonisht, se diçka është e parëndësishme si të bësh lavanderi ose të riorganizosh dollapin tënd.

Zvarritja dhe menaxhimi efektiv i kohës nuk shkojnë mirë për shumicën e njerëzve. Kam prirjen të shtyj edhe më tutje dhe këtu janë disa gjëra që më kanë ndihmuar të bëj më pak

Së pari, gjithmonë ndihmon të mendoni për të gjitha gjërat negative që do të rezultojnë nga largimi i shkollës deri në minutën e fundit të mundshme. Do të jetë pothuajse me siguri më e keqe se sa duke bërë atë që është ajo që duhet të bëni, pavarësisht se sa e vështirë apo e mërzitshme mund të duket. Unë gjithashtu gjej mënjanë një sasi të caktuar të kohës për të punuar dhe përzierjen e detyrave brenda asaj kohe ndihmon. Ajo mban mendjen tuaj të freskët dhe duke marrë në letër, duke lexuar në copa të vogla mund të zvogëlojë atë ndjenjën e ankthit që ju mund të ndjeni kur mendoni të bëni të gjithë caktimin në të njëjtën kohë. Mendja juaj qëndron pak më e freskët dhe do të ndiheni mirë duke e ditur se keni bërë një gjurmë në detyrat e ndryshme që ju duhet të përfundoni për në shkollë.

The post Si të menaxhoni kohën nëse jeni student që punon me orar të plotë? appeared first on Albeu.com.