Vetë Fredi Beleri, ka folur nga burgu, ku dha mesazhin e tij pas fitores.

“Gjatë gjithë këtyre muajve u forcua nga besimi im se drita fiton mbi errësirën dhe se fuqia e demokracisë mund të fshijë çdo grusht shteti, për sa kohë që ka vullnet dhe besim në një qëllim më të lartë. Ne luftuam për demokracinë, shtetin ligjor dhe liritë dhe dinjitetin e qytetarëve.

Ndeshja u zhvillua në kushte të pafavorshme, të paimagjinueshme për një vend që dëshiron të bëhet anëtar i familjes evropiane dhe u fitua falë nderit dhe krenarisë së grekëve.

Dua të falënderoj grekët që më nderuan me votën e tyre, familjen time që ishte mbështetja dhe zëri im, miqtë në të gjithë Greqinë që më qëndruan në krah në sprovën më të vështirë të jetës sime.

Dhe sigurisht Kyriakos Mitsotakis që më dha mundësinë të jem kandidat, për të cilin do të jem gjithmonë mirënjohës.Si eurodeputet do të punoj shumë për të qenë i dobishëm për fraksionin tim dhe mbi të gjitha për vendin tonë”, tha ai në reagimin e tij.

The post Zuri vendin e tretë me votat e ‘Demokracisë së Re’ në zgjedhjet europiane të 2024-ës, flet Beleri: Demokracia fshin çdo përpjekje për grusht shteti appeared first on Albeu.com.

Lideri nacionalist, i cili ka mospajtime të shpeshta me Brukselin, për shkak të çështjeve të lidhura me sundim të ligjit, ka thënë se po sheh “gjëra të çuditshme në botën demokratike”.

Gjatë adresimit të tij vjetor, ai ka thënë se “demokracitë po shkatërrohen nga një sëmundje”, por nuk ka përmendur ndonjë emër në mënyrë specifike.

“Na duhet të jemi të vëmendshëm, sepse është një demokraci e madhe që, nëse e kam kuptuar drejt, dëshiron të bllokojë një prej kandidatëve më të pëlqyer për president, duke e ngarkuar me çështje ligjore, për t’ia parandaluar garën”, ka thënë ai.

Të martën, Gjykata Supreme në Kolorado ka marrë vendim që ish-presidenti amerikan, Donald Trump nuk është i përshtatshëm për të garuar për president në këtë shtet, për shkak të përfshirjes në sulmet kundër Kongresit amerikan në janar të vitit 2021.

Orbani e ka kritikuar “një tjetër shtet, po ashtu të rëndësishëm, ku një partia me përfaqësim të madh parlamentar është nën vëzhgim nga siguria kombëtare”.

Kjo besohet se ka qenë referencë për Gjermaninë, ku shërbimet e inteligjencës kanë nisur të vëzhgojnë partinë e të djathtës ekstreme, Alternativa për Gjermaninë, më 2021, për tendencat ekstremiste.

“Dhe e shoh një shtet të tretë ku kontrolli mbi televizionin është bërë nga forca policore”, ka thënë Orban.

Së fundi, në Poloni është ndryshuar qeveria, dhe partia e krahut të djathtë, Ligji dhe Drejtësia – e afërt me partinë e Orbanit, Fidesz – është zëvendësuar nga krahut pro evropian i udhëhequr prej Donald Tuskut.

Këtë javë, qeveria e re polake ka nisur reforma në median shtetërore, me qëllim të kthimit të paanshmërisë, dhe kështu e ka shkarkuar ekipin menaxhues.

Prej kur është ngjitur në pushtet, më 2010, Orbani është kritikuar rregullisht nga Brukseli, dhe organizatat ndërkombëtare, për çështje të sundimit të ligjit, migrimit dhe të ngjashme.

Më 2022, Parlamenti Evropian ka thënë se ky shtet në Evropën Qendrore nuk është më “demokraci” mirëpo “regjim hibrid i autokracisë zgjedhore”, dhe kjo përbën shkelje serioze të normave demokratike të BE-së.

The post Orbani thotë se një “sëmundje” po i shkatërron demokracitë perëndimore appeared first on Albeu.com.

Deklarata e Kyriakos Mitsotakis për rezultatin e zgjedhjeve kombëtare

Siç tha ai, qytetarët dhanë miratimin e tyre për një Demokraci të Re të pavarur dhe të fortë, dhanë mandatin për një qeveri të fortë me horizont katërvjeçar.

Kyriakos Mitsotakis foli për një “tërmet politik”, u deklarua krenar dhe i prekur nga përqindja mbresëlënëse dhe tha se do të përshpejtonte procedurat për shfaqjen e një qeverie të pavarur – duke njoftuar efektivisht se zgjedhjet e dyta do të mbahen më herët (s me një datë mbizotëruese 25 qershor).

“Pjesëmarrja e mërgimtarëve tanë ishte një mesazh shtesë shpresëdhënës. Faleminderit atyre që na shpallën fitues. Me votën e tyre treguan se e njohën atë që bëmë në këto katër vite. Demokracia e Re ka miratimin e qytetarëve për të qeverisur në mënyrë autonome. Kjo është ajo që ata na kërkuan në mënyrë të theksuar dhe absolute. Ata na kërkuan të ecim më shpejt në rrugën e reformave të guximshme”, tha Mitsotakis.

“Shpresa e mposhti pesimizmin dhe uniteti mbi ndarjen. Unë jam krenar dhe i emocionuar pas kësaj norme. Unë premtoj të punoj më shumë. Qytetarët duan një qeveri të fortë me horizont katërvjeçar, për të mbuluar terrenin e humbur që na ndan nga Europa. Ajo ka nevojë për një qeveri që beson realisht te reformat, që të mund t’i zbatojë ato”, shtoi ai.

“Matematika e analogjisë së thjeshtë çon në qorrsokak. Jemi të thirrur të përshpejtojmë procesin për një zgjidhje përfundimtare në vend, në mënyrë që vendi ynë të ketë një dorë me përvojë në krye. Qytetarët zgjodhën Greqinë të pavarur. Kjo është e vetmja rrugë për ndryshime të mëdha”, përfundoi Mitsotakis.

The post Mitsotakis flet pas fitores në zgjedhje: Qytetarët duan një qeveri të pavarur appeared first on Albeu.com.

Përktheu: Alket Goce-AlbEu.com

“Koncepti se demokracia është në krizë përbën një argument bindës për shumë shkrime politike të kohëve të fundit”- shkruan politologu amerikan Larry Bartels në faqen e parë të librit të tij të ri “Demokracia e gërryer nga lart: Udhëheqësit, qytetarët dhe sfida e populizmit në Evropë”.

Sigurisht, thekson Bartels, kjo nuk do të thotë se demokracia është në një gjendje optimale, dhe as se figura si Donald Trump apo homologët e tij evropianë si Victor Orbán në Hungari apo Giorgia Meloni në Itali nuk japin arsye për t’u shqetësuar. Dhe as që nuk ekzistojnë qëndrime populiste shqetësuese. Bartels mendon se ndryshimet dramatike në opinionin publik nuk janë forca lëvizëse që duhet të na shqetësojë. Ne duhet të fokusohemi tek elitat politike kaotike, të cilat janë shumë më përgjegjëse për situatën aktuale.

Ju e nisni librin tuaj duke thënë “Në demokracitë perëndimore, ka një ndjenjë të dukshme të krizës” dhe citoni disa libra mbi këtë temë. Por nga ana tjetër theksoni se ky perceptim bie ndesh me sondazhet e opinionit publik. Çfarë tregojnë këto të fundit?

Gjatë 2 dekadave të fundit ka pasur një ndryshim të madh në opinionin publik, sidomos pas krizës së euros. Votuesit janë distancuar gjithnjë e më shumë nga qeveritë aktuale si dhe nga Bashkimi Evropian, për të mbështetur sfidantët populistë të krahut të djathtë të një lloji apo tjetër.

Por nëse shohim vendet ku demokracia është gërryer seriozisht -për shembull në Hungari dhe Poloni – nuk ka pasur ndryshime të mëdha në opinionin publik që i kanë nxitur ato ndryshime. Ajo që ndodhi është se udhëheqës të veçantë vendosën të shfrytëzonin mundësitë që kishin për t’u ngjitur në pushtet.

Ju përmendni “rezervuarin” e opinionit populist të djathtë. Sa i madh është ai rezervuar dhe sa i rrezikshëm?

Ka një shpërndarje të madhe qëndrimesh, por grupi i njerëzve që votojnë për partitë populiste gjendet disproporcionalisht më shumë tek e djathta. Kjo nuk është për t’u habitur, por edhe njerëzit me qëndrime të forta populiste nuk janë të sigurt nëse do të votojnë për partitë populiste.

Aspekti më optimist këtu është se politikanët kryesorë kanë arritur të mbajnë rreth vetes shumicën e këtyre njerëzve. Ai pesimist është se ka shumë më tepër potencial nëse sipërmarrësit e suksesshëm populistë të krahut të djathtë mund të arrijnë ta mobilizojnë atë në mënyrë më efikase sesa deri tani.

Cilat forca demografike lidhen apo ndihmojnë në formësimin e kësaj lëvizje?

Disa nga këto pikëpamje populiste të krahut të djathtë – dhe ndoshta më e rëndësishmja, qëndrimet negative ndaj emigracionit – janë shumë të lidhura me moshën. Njerëzit që janë më kundër emigrantëve priren të jenë më të moshuar. Këta të fundit po zëvendësohen nga të rinj, që në përgjithësi kanë qëndrime më të favorshme ose më të buta ndaj emigrantëve.

Kriza globale financiare u prit me një përgjigje të shpejtë dhe të unifikuar në SHBA, por jo në Evropë. Politikat e ngurta dhe të debatueshme të BE-së, u panë gjerësisht si nxitëse e valës populiste të Evropës….

Në përgjithësi, përgjigja ndaj krizës ishte më pak e koordinuar në Evropë sesa në SHBA. Në atë rast pati mospërfillje, veçanërisht nga ana e Gjermanisë, e cila ishte lojtari më i fuqishëm ekonomik, në drejtim të shpëtimit të vendeve të dëshpëruara në periferi të Evropës.

Pati shumë komente rreth rolit të Bashkimit Evropian në koordinimin e një përgjigjeje. Edhe në momentet më të këqija njerëzit kishin më shumë besim tek BE sesa në qeveritë e tyre kombëtare. Me zbehjen e krizës, mbështetja për Bashkimin Evropian dhe për integrimin e mëtejshëm nisi të rritet sërish. Pra gjykoj se ideja se kriza ishte një goditje e madhe për legjitimitetin e projektit evropian apo mundësinë e integrimit të mëtejshëm evropian është e gabuar.

Në libër keni një kapitull mbi krizën e supozuar të legjitimitetin demokratik, nga BE-ja e deri tek partitë politike specifike. Çfarë na tregojnë të dhënat për këtë?

Në thelb nuk ka ndryshim gjatë gjithë kësaj periudhe. Nëse shihni besimin tek liderët politikë, do të vini re kënaqësinë me mënyrën se si funksionon demokracia. Me kalimin e kohës ka ulje-ngritje të vogla në vende të veçanta. Por në përgjithësi nuk ka ndryshim në qëndrime mbi asnjë nga këto dimensione. Për aq sa ka pasur ulje-ngritje, ato duken të lidhura kryesisht me ulje-ngritjet ekonomike.

Ju analizoni në veçanti rastin e Hungarisë dhe Polonisë, ku erozioni demokratik ka qenë më i theksuar. Si krahasohet ajo që ndodhi në ato vende me narrativën e “valës populiste”?

Në fakt nuk ka ndonjë lidhje shumë të fortë. Njerëzit shpesh flasin për rreziqet e populizmit të krahut të djathtë në Evropë, dhe tregojnë shumë raste në të cilat parti të veçanta populiste të krahut të djathtë kanë fituar mbështetje dhe më pas thonë: “Mendoni të gjitha gjërat e këqija që mund të ndodhin. Shihni Poloninë dhe Hungarinë!”.

Por ajo që ndodhi në Poloni dhe Hungari ka pak lidhje me llojin e ndjenjës populiste të krahut të djathtë që ka qenë një burim shqetësimi në pjesë të tjera të Evropës. Në Hungari, sondazhet përpara se Orbán dhe partia e tij Fidesz të vinin në pushtet në vitin 2010, tregonin se mbështetësit e tyre ishin konservatorë mjaft konvencionalë.

Sërish, historia kryesore ka të bëjë me korrupsionin dhe kolapsin e qeverisë së kohës, që i detyroi njerëzit të kërkonin një alternativë. Dhe Fidesz ishte alternativa më e dukshme, ndaj ajo parti mori 53 për qind të vota. Por duke pasur parasysh mënyrën se si funksionon sistemi zgjedhor hungarez, kjo përqindje u përkthye në një shumicë prej 2/3 të vendeve në parlament.

Dhe duke pasur parasysh mënyrën se si janë ngritur institucionet atje, ata miratuan të gjitha llojet e ndryshimeve në kushtetutë, rregullave zgjedhore, rolit të gjykatës, goditjen e medias së pavarur etj. Pra, pas zgjedhjeve, pati një erozion të konsiderueshëm të demokracisë, por nuk kishte asgjë në fushatë apo në qëndrimet e njerëzve që e mbështetën atë parti përpara se të zgjidheshin që sugjeronte se kishte të bënte me populizmin e krahut të djathtë, apo një etje për autoritarizëm.

Po Polonia?

Ngjashëm, përpara zgjedhjeve në të cilat partia Ligj dhe Drejtësi (PiS) erdhi në pushtet, mbështetja e tyre nuk dukej të kishte të bënte me llojet e qëndrimeve që kanë nxitur mbështetjen për populistët e krahut të djathtë në pjesë të tjera të Evropës.

Pasi u zgjodhën, ata ndoqën shembullin e Orban dhe filluan të forcojnë pushtetin nëpërmjet mënyrave që ishin një problem më serioz nga pikëpamja e demokracisë, por jo diçka e shtyrë në ndonjë mënyrë të dukshme nga ndjenjat publike apo nga modeli në të cilin ata u zgjodhën.

Marrë me shkurtime

The post Nuk ka krizë të demokracisë, problemi i vërtetë janë udhëheqësit e korruptuar appeared first on Albeu.com.

Sa mirë që jetojmë në demokraci. Kjo fjali nuk ka shumë kuptim sidomos për brezin e ri, por imagjino për një moment sikur të mos jetonim në demokraci:

Media do të ishte e kontrolluar. Televizionet kryesore do të jepnin vetëm lajme pozitive për qeverinë dhe negative për opozitën. Aq shumë do të fajësohej opozita sa njerëzit pa kuptuar do të arrinin në përfundimin se opozita nuk po qeveris mirë vendin.

Gazetarët nuk do të kishin mundësi të raportonin as sukseset e qeverisë, sepse këto raportime do t’i vinin të gatshme nga vetë qeveria.

Po të mos jetonim në demokraci, do të mbyteshim nga propaganda 24 orë!

Nëse nuk do të jetonim në demokraci, do të kishim një situatë ku populli do t’i këndonte këngë liderit për të mirat dhe begatitë që po gëzon.

Po të mos jetonim në demokraci nuk do të shijonim si qytetarë të lirë rrjetet sociale, por do të detyroheshim të shihnim, ndanim, komentonin, bënim like çdo postim në facebook, instagram apo tik tok, të liderit dhe personave që ka zgjedhur lideri dhe njerëzit do të nxitonin të shkruanin: bravo, super, gjigand, mbret, lum në që të kemi, etj, etj.

Po të mos jetonim në demokraci, zgjedhjet nuk do të ishin një garë idesh, alternativash dhe platformash, ku pozita dhe opozita garojnë në kushte të barbarta loje, siç po ndodh sot, por do të kishim një situatë të pa imagjinueshme, ku qeveria, gjykatat, institucionet të pavarura, do të benin çmos të pengonin opozitën për të marrë pjesë në zgjedhje edhe formalisht.

Po të mos ishim demokraci, zgjedhjet do të bëheshin vetëm për të konfirmuar liderin në detyrë dhe për të ndëshkuar ca të çmendur që u shkon mendja të organizohen në parti me synim “rrëzimin e pushtetit”.

Po të mos jetonim në demokraci, Parlamenti nuk do të ishte një vend me njerëz me personality ku gatuhen ligje, kontrollohet qeveria dhe nga ku burojnë institucionet e pavaruara, por ky institucion bazë i demokracisë do të ishte thjesht një arenë llogjesh ku deputetët kthehen në noterë të qeverisë dhe qeshin dhe qajnë kur qesh lideri dhe flasin jo atë që mendojnë por atë që u thuhet nga “lideri” i turmës parlamentare.

Po të mos jetonim në demokraci, do të kishim përdorim arbitrar të pushteti nga një njeri që nuk i përgjigjet askujt, do të kishim një situatë të paimagjinueshme me kapriçot e një njeriu që do të bënte çfarëdo që do t’i shkonte në mendje pa i shkuar kurrë mendja për ligjin, rregullin, procesin e rregullt gjyqësor dhe opinionin publik.

Po të mos jetonim në demokraci, nuk do të shijonim të mirat e kapitalizmit ku çmimet në treg i përcakton raporti kërkesë – ofertë, por do të kishim një situatë ku çmimet do të përcaktoheshin nga bordet që i cakton qeveria.

Po të mos jetonim në demokraci ku sundon shteti i së drejtës, korrupsioni dhe nepotizmi, fenomene që në nuk i njohim, do të mbysnin konkurrencën e lirë, dhe do të shkurajonin investitorët vendas e të huaj.

Po të mos jetonim në demokraci, çdo gjë do të ishte përmbys. Në demokraci sa më e madhe të jetë oferta aq më shumë ulet çmimi, po të mos vepronte ky “ligj”i tregut, e imagjinoni dot të bleni një shtëpi me 3000 apo 4000 euro metra katrorë?

Po të mos jetonim në demokraci, ekonomia do të kontrollohej nga një gusht njerëzish që quhen oligarkë, që pasurohen jo se janë të mençur dhe kanë ide novatore, por për shkak se i kanë duart aq të gjata sa i fusin direkt në fondet publike.

Po të mos jetonim në demokraci, njerëzit do të largoheshin në masë nga Shqipëria në kërkim të vendeve demokratike ku ka ekonomi tregu, media të lirë, gjyqësor të pavarur, shoqëri civile të gjallë, e institucione të forta.

Po të mos ishim në demokraci, gjysma e shqiptarëve do ta kishte lënë vendin.

Sa me fat jemi që jetojmë në demokraci.

The post Po sikur të mos jetonim në demokraci?! appeared first on Albeu.com.

Ai i ka bërë këto deklarata në një mbledhje festive të Qeverisë për 15-vjetorin e shtetësisë së Kosovës.

“Detyra jonë kryesore është që kur të vijë 20-vjetori, të jenë shtuar dhe shumëfishuar arsyet që të rejat dhe të rinjtë të mund të zgjedhin edhe Kosovën për një të ardhme profesionale të plotë, dhe për një jetë më të mirë”, ka thënë Kurti.

Sipas tij, Kosova është projekt i paqes, kontribuuese në paqe dhe garanci për paqe.

“Nëse në vendet tjera institucionet japin model dhe qytetarët përpiqen ta ndjekin atë model, te Kosova jonë modelin e japin qytetarët dhe ne institucionet jemi ato që duhet të bëjmë përpjekje për të ecur pas tyre”.

Ai ka përmendur dy përgjegjësi, që sipas tij, duhet t’i ketë parasysh secili qytetar i Kosovës: trashëgiminë dhe krijimin e një vendi më të mirë për gjeneratat e reja.

“Sot në këtë 15-vjetor të pavarësisë është vendi që të mburremi me diçka që Kosova e bën shumë mirë, dhe është fjala për të drejtat që u japim pakicave etnike. Askund në Evropë, minoritetet nuk gëzojnë të drejta në çdo nivel, si këtu te ne. Na përket neve të kujdesemi që ky ekuilibër të mos prishet me formula eksperimentuese, të cilat kudo që janë provuar nuk kanë sjellë rezultate të mira”.

Kosova është nën trysni gjithnjë e më të madhe për të formuar Asociacionin e komunave me shumicë serbe.

Kosova dhe Serbia kanë arritur marrëveshje për Asociacionin më 2013 dhe më pas më 2015 mbi parimet për themelimin e tij.

Po më 2015, Gjykata Kushtetuese e Kosovës ka gjetur se marrëveshja nuk është në harmoni të plotë me Kushtetutën.

Serbia kërkon që Kosova të zbatojë marrëveshjet e arritura, por Qeveria e Kosovës është deklaruar kundër një asociacioni njëetnik.

Kosova ka shpallur pavarësinë më 17 shkurt të vitit 2008.

Sipas listës së publikuar në ueb-faqen e Ministrisë së Punëve të Jashmte dhe Diasporës, 117 vende të botës e kanë njohur atë.

Për 15 vjet shtetësi, Kosova është anëtarësuar në disa organizata ndërkombëtare, përfshirë ato financiare dhe sportive.

Në mesin e tyre: Banka Botërore, Fondi Monetar Ndërkombëtar, Banka Evropiane për Rindërtim dhe Zhvillim, Komiteti Olimpik, Federata Evropiane e Futbollit dhe Federata Botërore e Futbollit.

Kosova nuk është ende anëtare e Organizatës së Kombeve të Bashkuara, Bashkimit Evropian, Këshillit të Evropës, Organizatës Botërore të Tregtisë e të tjera./rel

The post 15 vjet shtet, Kurti: Kosova është shembull i mirë i demokracisë appeared first on Albeu.com.

“A mbijeton dot demokracia kur ne nuk u besojmë liderëve tanë?”, pyeste disa kohë më parë, në një esse të gjatë lidhur me fatin e demokracive sot, politologu dhe kryetari i Qendrës për Strategjitë Liberale, Ivan Krastev. Një pyetje që na vjen në mend sidomos pasi u njohëm edhe me sondazhet e fundit, të publikuara të premten mbrëma në kanalin televiziv Euronews Albania, rezultatet e të cilave tregonin mospëlqimin dhe refuzimin e publikut për të gjithë liderët politikë sidomos për ata opozitarë.

Po kujt i shërben ky mosbesim ndaj liderëve politikë? Kë bën më të fortë pyetësori i mbështetur në mospëlqimin e tyre?

Sipas politologëve, çdo qëndrim që i vendos politikanët në nivelin e kontestimit apo refuzimit publik, favorizon vetëm atë që është në pushtet, pasi në thelb, një politikë e tillë mbjell vetëm dekurajim mes qytetarëve, duke krijuar idenë se vota e tyre është e parëndësishme, se qëndrimet dhe opinionet e tyre nuk vlejnë për të ndryshuar realitetin.

Kjo politikë sondazhesh duket se ka vlerë edhe për vendet e zhvilluara, por për vende si Shqipëria, ai mbetet është jetik sidomos kur qeveria ka pak gjëra për t’u krenuar gjatë mandatit apo mandateve të saj qeverisëse. Ndaj dhe në ligjërimin e tij politik dhe mediatik Kryeministri investohet në çdo qëndrim, me qëllim që ndaj kundërshtarit të tij politik të ketë më shumë mosbesim, më shumë kontestim, pasi kështu qeveria zë pozicionin e së “keqes më të vogël”.

Po të ishin formuluar disa pyetje të tjera në këto sondazhe, të tilla si: Sa mendojnë qytetarët se është e korruptuar qeveria; Sa nga ne besojnë se parlamenti, si pushteti më i lartë i një republike parlamentare, arrin t’i kërkojë llogari kryeministrit dhe ta kontrollojë atë?- fare lehtë do kishim një panoramë krejt ndryshe të situatës së qeverisë së sotme përballë publikut. Për të vazhduar me të tjera pyetje: A ndërhyn apo jo qeveria në pavarësinë e gjyqësorit? Sa besim kanë njerëzit në institucionet e drejtësisë?, pasi situata mund të jetë edhe më e errët lidhur me mbështetjen që në të vërtetë ka sot qeveria në publik.

Frika e qeverisë se sondazhet e bazuara vetëm në punën e qeverisë, sidomos në zbatimin e ligjit, mund të sillnin një ndryshim të opinionit publik, ka bërë që qeveria të mbajë në qendër të debatit të tilla krahasime me opozitën, a thua se në këto dhjetë vite të qeverisjes së Ramës ka pasur po aq pushtet në vendime edhe mazhoranca edhe opozita.

Padyshim që opozita është një element i rëndësishëm për funksionimin e demokracisë, dhe si e tillë duhet gjykuar në atë që shfaq, në mënyrën sesi ia kërkon besimin publikut për të ardhur në pushtet. Është po kaq e rëndësishme që opozita të pyesë vetveten se ku përfundon ajo pjesë e shoqërisë që nuk mbështet qeverinë, por që nuk arrin të jetë as në krah të tyre. Gjithsesi mbetet absurde që të kërkosh të njëjtën përgjegjësi publike tek opozita sesa te mazhoranca, pasi është kjo e fundit që merr vendime për fatin e qytetarëve.

“Demokracia në të cilën njerëzit e kanë humbur shpresën se zëri i tyre demokratik mund të sjellë ndryshime dhe t’i shërbejë synimit të tyre kolektiv, është një demokraci në krizë” shkruan Krastev, duke vënë theksin se në një shoqëri demokratike nuk mjafton vetëm ekzistenca e institucioneve, por besimi se këto institucione funksionojnë dhe se mund të vetërregullohen. Pikërisht këtu qeveria jonë duket se është e interesuar ta zhdukë këtë shpresë, ndaj dhe investon gjithçka në politikën e mosbesimit.

Ndaj gjuha e Kryeministrit është tallëse, kontestuese, bullizuese, pasi në interesin e tij është që qytetarët të mos besojnë se kanë fuqi të ndryshojnë. Ndaj dhe që pas ardhjes në pushtet ai është përpjekur të bindë publikun se ai është fati ynë. Qoftë edhe duke lozur së fundmi me kartën e mbështetur në të tilla sondazhe, se ai është ende “e keqja më e vogël”. Në këtë strategji dekurajuese kontestimi ndaj kundërshtarit është jetik, sidomos në prag të fushatës zgjedhore. Fatkeqësisht, edhe opozita po ia jep këtë shans me moskorrigjimin e vetvetes./albeu.com

The post Pse investohet kaq shumë në “politikën e mosbesimit”? appeared first on Albeu.com.

Osmani tha se pavarësisht sfidave që na kanë përcjellë nëpërmjet dedadave, populli jonë ka dëshmuar se është shpresëplotë dhe i përkushtuar për një të ardhme më të ngritur.

“Sonte përderisa mblidheni me familjen, shoqërinë, njerëzit tuaj të dashur, shpresoj që po ashtu të kujtoni gjërat për të cilat jeni mirënjohës e gjithashtu të reflektoni se si mund t’i kapërcejmë kolektivisht disa nga sfidat me të cilat përballeni si shoqëri e si vend. Jam e vetëdijshme se momenti i ndërrimit të motmoteve do t’iu gjejë disa nga ju në ambientet e punës, duke i shërbyer vendit tuaj e duke ndihmuar ekonominë tonë. Të gjithë juve u jemi pafundësisht mirënjohës e ju falënderojmë “, ka thënë ajo.

Osmani është ndalur edhe të baskatdhetarët tanë të cilëve iu uroi mirëseardhje në vendin e tyre.

“Jemi vërtet të lumtur t’u kemi në mesin tonë, dua edhe juve t’iu falënderoj që vazhdoni të jeni sytë tanë e zëri ynë në kryeqendra anembanë globit. Nuk do të pretendoj që ka qenë një vit i lehtë me gjithë sfidat e sigurisë globale që kanë rezultuar me sfida ekonomike e të energjisë, të cilat janë ndjerë nga secila familje në Kosovë. Duhet edhe shumë mund e shumë punë e vazhdueshme për të adresuar këto sfida me sukses. Por po këtë vit kemi shënuar edhe arritje e suksese të shumta, megjithatë ne nuk dihet t’i marrim ato si të mirëqena, ne duhet të punojmë gjithnjë e më shumë, gjithnjë e më mirë. Si një vend i vogël ne po shënojmë gradualisht historinë tonë moderne me sukseset që na bëjnë krenar dhe ambiciet e shëndosha që na shpijnë gjithnjë e drejt majave më të larta”, tha ajo, duke shtuar se në këtë rrugëtim ka qenë e vlefshme ka qen mbështetja e aleatëve tanë ndërkombëtar dhe se do të vazhdojnë edhe në të ardhmen në koordinim me ata.

Ajo falënderoi pjesëtarët e FKS-së dhe Policisë së Kosovës për kontributin e tyre, derisa shtoi se sfidë mbetet edhe dhuna ndaj gruas, dukuri kjo e cila duhet të luftohet e të jetë prioritet shtetëror.

“Uroj që ky vit i ri të jetë vit i shpresës, por mbi të gjitha të jetë vit i veprimit, një vit ku do të veprojmë bindshëm e me përkushtim në çdo drejtim për të arritur synimet tona të përbashkëta, për të avancuar gjithnjë e më shumë demokracinë dhe ekonominë tonë e për të konsoliduar gjithnjë e më te[për prezencën dhe imazhin në çdo cep të botës, gëzuar vitin e ri 2023”, tha ajo./Kosovapress/

The post Osmani: 2023 të jetë vit i avancimit më të madh të demokracisë dhe ekonomisë tonë appeared first on Albeu.com.

Pak ditë më parë presidentja e parlamentit Roberta Metsola paralajmëroi eurodeputetët se ‘’demokracia është nën sulm’’.
Policia belge ka akuzuar katër persona, ku bën pjësë dhe zëvëndës presidentja e Parlamentit Evropian Eva Kaili , eurodeputete greke.

Prokurorët belgë thanë se para me vlerë rreth 600,000 euro (632,000 dollarë; 515,000 £) u gjetën në shtëpinë e një të dyshuari, 150,000 euro në banesën e një eurodeputeti dhe disa qindra mijëra euro në një valixhe në një dhomë hoteli në Bruksel.

Kërkimet janë bërë në Bruksel dhe Itali, dhe burimet e IT-së së 10 punonjësve të Parlamentit janë ‘ngrirë’ në mënyrë që të mos humbin të dhënat e nevojshme për hetim.

Autoritetet greke kanë ngrirë pasuritë që i përkasin zonjës Kaili, bashkëshortit të saj dhe anëtarëve të ngushtë të familjes.

“Eva Kaili deklaron pafajësinë e saj dhe se nuk ka të bëjë fare me ryshfet nga Katari,” tha një nga avokatët e familjes së saj, Michalis Dimitrakopoulos.

Midis të dyshuarve është edhe ish-deputeti i Parlamentit Evropian Pier Antonio Panzeri, i cili tani drejton grupin e të drejtave të njeriut Fight Impunity, thonë burimet. Mësohet se janë arrestuar edhe gruaja dhe vajza e tij.

Një tjetër i dyshuar është Luca Visentini, sekretar i përgjithshëm i Konfederatës Ndërkombëtare të Sindikatave, sipas burimeve.

Presidentja e Komisionit Evropian Ursula von der Leyen tha se akuzat ishin “shumë serioze” dhe bëri thirrje për krijimin e një organi të ri të etikës për të mbikëqyrur bllokun.

Parlamenti thotë se deputetët në përgjithësi gëzojnë imunitet nga ndjekja penale, por jo në rastet kur “një anëtar gjendet në aktin e kryerjes së një vepre penale”.

The post ‘’Demokracia nën sulm’’, Eva Kaili justifikohet se nuk ka lidhje më ryshfetet nga Katari appeared first on Albeu.com.

Pse qindra mijëra rusë e lejojnë veten të dërgohen në një agresion dhe luftë kriminale, pse lejojnë të përdoren si mish për top? Pse ia lënë fatin e tyre një luftënxitësi? Pse nuk rebelohen? Shumica e njerëzve nuk mund të gjejnë përgjigje për këto pyetje. Rusët duket se lejojnë të bëhet çdo gjë me ta. Krijohen stereotipa për gjoja karakterin kombëtar. Rusët janë tolerantë, i binden gjithmonë carit përkatës në Kremlin, kanë frikë nga liria, siç shkruante Fjodor Dostojevski.

Është e vërtetë që aktualisht është e rrezikshme të rebelosh. Kushdo që punon për paqen në Rusi përballet me burgim dhe torturë. Por edhe demonstruesit në Iran po përballen me këto pasoja. Megjithatë, për tri javë njerëzit atje kanë dalë në rrugë në të gjithë vendin në protestë kundër regjimit brutal të mullahëve. Dhjetëra prejt tyre e kanë paguar tashmë me jetë. Por duket se ata janë të vendosur të vazhdojnë luftën e tyre për më shumë liri dhe demokraci. Kasapët në Teheran dhe qytete të tjera të vendit nuk janë më pak të dhunshëm se trupat Omon në Moskë.

Lukashenko do të binte pa mbrojtjen e Putinit

Bota po i shikon me admirim protestat e guximshme të iranianëve. Ashtu si miliona bjellorusë që protestuan para dy vitesh kundër zgjedhjeve të manipuluara të Lukashenkos; apo demonstratat e ukrainasve që kanë luftuar vazhdimisht për demokraci. Në Ukrainë, populli fitoi. Në Bjellorusi – jo ende. Por bjellorusët do ta rrëzojnë Lukashenkon nëse Putini nuk mund ta mbrojë më atë.

Pretendimi se rusët nuk janë të mirë për demokracinë është absurd. Shumë mbështeten në sondazhe, kur pohojnë kështu. Sipas sondazheve, rreth një në tre rusë beson se “demokracia perëndimore është e papërshtatshme për Rusinë”. Nëse dikush mendon vërtet kështu, atëherë ata janë të moshuarit, që kurrë nuk kanë qenë në Perëndim. Brezi i ri, nga ana tjetër, është kozmopolit si bashkëmoshatarët e tyre në Paris apo Londër. Ata duan lirinë, demokracinë reale (dhe jo të kontrolluar), prosperitetin, mundësinë për të udhëtuar.

Është gjithashtu e pakuptimtë që – siç pretenduan krerët e kishës ortodokse – demokracia gjoja minon moralin. E kundërta është e vërtetë. Vetëm gjykatat që janë të pavarura nga shteti sigurojnë që të gjithë kanë të drejtë – pavarësisht sa të mira apo të këqija janë marrëdhëniet personale me politikanët. Në Rusinë e sotme, megjithatë, Kremlini vendos se si duhet të duket vendimi në gjyqet kundër demonstruesve. Gjyqtarët e Rusisë janë agjentë të pushtetit. Në demokracitë e qendrueshme, korrupsioni dhe nepotizmi nuk kanë asnjë shans.

Trauma e viteve 1990

Edhe vitet 1990 përmenden si një arsye tjetër pse shumë rusë të moshuar janë skeptikë ndaj demokracisë. Por ajo që rusët duhej të vuanin në atë kohë nuk kishte të bënte me demokracinë. Përkundrazi, pas vitit 1991 elita e vjetër sovjetike, ish-zyrtarë partiakë dhe agjentë të shërbimeve sekrete, u pasuruan në mënyrë të pakufizuar në kurriz të popullit, duke kontrolluar politikën me male parash.

Por edhe ukrainasit dhe gjeorgjianët vuajtën nga kjo në vitet 1990. Edhe në Kiev oligarkët kishin ndikim të madh. Por ukrainasit arritën të zgjedhin dhe votojnë qeveritë e tyre. Standardi i tyre i jetesës u rrit ngadalë. Vendi u bë model për Rusinë dhe u bë kaq i rrezikshëm për Putinin. Papritmas u bë e qartë se demokracia dhe liria janë të mundshme edhe me sllavët e Lindjes.

Ukrainasit do të vazhdojnë të luftojnë për vendin e tyre. Ata nuk duan të jetojnë në një shtet autoritar. Sakrificat e mëdha të bëra nga ky popull i bashkojnë ata. Lufta mbrojtëse kundër Rusisë do t’i formësojë dhe bashkojë për shumë breza me radhë. Nëse qytetarët e Rusisë duan një jetë njerëzore në liri dhe prosperitet, edhe ata duhet të luftojnë për të. Ashtu si popujt e tjerë./DW

The post A mundet që Liria dhe demokracia të realizohen në Rusi? appeared first on Albeu.com.